Τα Ζώδια στο Φούρνο – 12 Συνταγές για να Ξεφουρνίσουμε Χαρακτήρες: ΣΚΟΡΠΙΟΣ - Ένα Roast πιο Μαύρο κι από τις Σκέψεις μου

Το ζώδιο που δεν ξέρεις αν σε θέλει, αν σε ψυχογραφεί ή αν σου κάνει τελετουργικό βουντού. (Αλλά πάντα σε κάνει να νιώθεις κάτι.)

Δεν πατάει ακριβώς like. Αναλύει τι κρύβεται από πίσω.

Και κάπου εδώ μπαίνει η προσωπική πινελιά: Ο γραφών έχει Ήλιο στον Σκορπιό.

Αυτό σημαίνει ότι μπορώ να μας roastάρω από μέσα, με τη νομιμότητα εργαζόμενου που έχει δει τις αποθήκες και όλα τα λάθη της επιχείρησης απλά δεν άνοιξε ποτέ κουβέντα, μέχρι που κάποιος έκανε το λάθος πράγμα για τους λάθος λόγους τη λάθος στιγμη.

Ναι, είμαι Σκορπιός.

Ναι, είμαι της μαύρης ψυχής, του πάθους, του μυστικού, της σιωπής, της “άμα σου ανοίξω την πόρτα να μπει φως στην ψυχή μου εγώ θα πεθάνω σαν βαμπίρ”.

Και όχι, δεν έχω ανάγκη κανέναν να με “αναλύσει”. Αν ήθελα ανάλυση θα είχα πάει σε μαθηματικό. Αλλά αφού μπήκαμε στη σειρά του “ψήνω όλα τα ζώδια στον φούρνo” ήρθε και η σειρά μας.

Και πονάει.

Γιατί στο τέλος καταλήγω εγώ να είμαι και το κρέας, και ο μάγειρας, και ο δαίμονας που

λέει “βάλε κι άλλο πιπέρι δεν ένιωσε τίποτα το κάθαρμα ΒΑΛΕ ΕΙΠΑ”.

Τα Καλά Του Σκορπιού (Μη γίνει θέμα αλλά… ναι, έχουμε)

Βαθύς μέχρι αηδίας. Σαν λίμνη. Ήσυχος στην επιφάνεια και μέσα…

Εσύ μου λες “είμαι καλά” και γω ακούω:

“έχω τραύμα από το 1999 και δεν το ’χω πει ποτέ”.

Και το καταλαβαίνω. Διαισθηση: βλέπω την ψυχή σου πριν μιλήσεις. Μην προσπαθήσεις να με κοροϊδέψεις, θα σε μυριστώ όπως ο καρχαρίας το αίμα

Είμαι πιστός σαν σκύλος, στις σχέσεις στη δουλειά στους φίλους μου, αν με αγαπήσεις σωστά θα σε αγαπήσω, και άμα σε αγαπήσω δεν πάω πουθενά. Άμα σε μισήσω… επίσης δεν πάω πουθενά. Πάθος: ρε φίλε, ούτε οι καμινάδες του εργοστασίου δεν βγάζουν τόση θερμότητα. Αποφασιστικότητα: όταν βάλω κάτι στο μυαλό μου, ή θα γίνει ή θα καεί ο κόσμος. Αν μου δώσεις χώρο, σε χω για πάντα. Αν μου δώσεις λόγο… σε έχω για πάντα στη μπούκα. Δεν φοβάμαι “το ψυχικό σκοτάδι” Εκεί που οι άλλοι λένε “μην το συζητήσουμε”, Εγώ λέω: (βασικά σκέφτομαι δεν το λέω) “ Οκ το σέβομαι. ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΩΡΑ ΤΙ ΕΧΕΙΣ”

Α και να μην ξεχάσω, είμασε σέξι χωρίς προσπάθεια. Αν ο Λέων φοράει outfit, ο Σκορπιός είναι το outfit. (επίσης είμαστε πέφτουλες)

Τα Χάλια μας τα μαύρα: (ΕΔΩ ΘΑ ΡΙΞΟΥΜΕ ΑΞΙΝΑ)

Έχω μνήμη ai. Mου έκανες κάτι πριν 8 χρόνια;

Στο θυμίζω όταν παραγγέλνουμε κοκτέιλ στις διακοπές μας μετά από 12 χρόνια.

Δεν ξεχνώ. Ποτέ. Αν δω κάτι ύποπτο, παίρνω το τεφτέρι και γράφω. Και όταν έρθει η ώρα… σερβίρω κρύο πιάτο. Σαν άχρηστο καλοριφέρ μήνα Νοέμβρη.

Ζήλια, αλλά χωρίς φωνές, κατινίστικες πλεμπες….όχι μάνα μου… το άλλο, το τοξικό το ψύχραιμο. Oχι “που ήσουν;” Αλλά “το περιβάλλον σου έχει αλλάξει… και δεν καταλαβαίνω γιατί”, βασικά όχι δεν είμαι ζηλιάρης… απλά έχω google alerts στο όνομά σου.

Χαμηλοί τόνοι εξωτερικά, earthquake magnitude 8 εσωτερικά. Το “δεν πειράζει” σημαίνει: ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΕΙΡΑΖΕΙ γιατί προσέκρουσες κάπου μέσα του και θα το μάθεις αργότερα.

Όρια: έχω, αλλά είναι αόρατα, μετακινούμενα και ηλεκτροφόρα.

Είμαι εμμονικός με τα συναισθήματα. Δεν θέλω πολλά. Θέλω το σωστό πράγμα, με τον σωστό τρόπο, στη σωστή ώρα, στη σωστή φάση της Σελήνης. Και όπως καταλαβαίνεις… σπάνια γίνεται.

ΕΓΩ, ο συγγραφέας, είμαι ένα περίεργο υβρίδιο: Σκορπιός στο “βάθος” και Υδροχόος στο “κεφάλι”. 

Κι αυτό με κάνει, να νιώθω 3 φορές πιο βαθιά από τους άλλους, να αναλύω ό,τι νιώθεις σαν επιστήμονας σε crime lab, να μην ανέχομαι μαλακίες, να σηκώνω φρύδι σε 83% του κόσμου να διαβάζω τους ανθρώπους πριν πούνε “καλησπέρα”

Εν κατακλέιδι: Το ‘χω γενικά αλλά μην το πολυκουνάμε γιατί στάζει δηλητήριο.

Το φαγητό που μου πάει με το χαρακτήρα που χω;

*εικόνα το ai με logo Σκορπιού

Μακαρόνια με Κιμά “Σκορπιού”

(ο κιμάς που λιώνει, η σάλτσα που δένει, κι ένα πιάτο που σε κοιτάει στα μάτια και λέει “ή θα με φας ή θα σε φάω”)

Υλικά:

500 γρ. μακαρόνια της επιλογής μου (ιδανικά λιγκουίνι, κρατάει μίσος και πάθος)

300 γρ. μοσχαρίσιος κιμάς (πρώτη ύλη που με παρηγορεί περισσότερο κι από αλκοόλ)

1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

2 σκελίδες σκόρδο, λιωμένες

1 καυτερή πιπεριά (γιατί ο Σκορπιός δεν είναι γλυκούλης, σε πληροφορώ)

1 κουτί ντομάτα κονκασέ

1 κ.σ. πελτέ

1 ποτήρι κόκκινο κρασί (ναι, θα βάλω και στο φαγητό)

1 κ.γ. καπνιστή πάπρικα

1 κ.γ. ζάχαρη (μόνο για να μην γίνει η ντομάτα πιο ξινή από εμένα)

Αλάτι, πιπέρι, ελαιόλαδο

Παρμεζάνα, Πεκορίνο, Κεφαλοτύρι γενικά ΤΥΡΙ

Εκτέλεση:

Ζεσταίνω βαθιά κατσαρόλα με ελαιόλαδο (όπως ζεσταίνεται το αίμα μου όταν με νευριάζουν).

Ρίχνω το κρεμμύδι μέχρι να γίνει διάφανο. Δεν ζητάω να γίνει φίλος μου, απλά να μαλακώσει. Προσθέτω τον κιμά και τον αφήνω να θωρακιστεί. Όπως κάνω κι εγώ στις σχέσεις μου. Ρίχνω σκόρδο, πιπεριά και πελτέ. Ανακατεύω μέχρι να μυρίσει… εκδίκηση. Σβήνω με κόκκινο κρασί. (αν έμεινε…) Αφήνω να εξατμιστεί το δράμα. Προσθέτω την ντομάτα, ζάχαρη, αλάτι, πιπέρι, καπνιστή πάπρικα. Σιγοβράζω 40 λεπτά (τουλάχιστον όσο ένα meltdown μου).

Βράζω τα μακαρόνια al dente. Σερβίρω τον κιμά από πάνω, με τυράκι και ύφος “ναι, σε ταΐζω, αλλά μη νομίζεις ότι σε έχω και ανάγκη μαλάκα”.

*εικόνα το ai με logo Σκορπιού

Το γλυκό που μου πάει με το χαρακτήρα που χω;

Μπαμπάς με Καραμέλα “Σκoρπίου”

(υγρός μέσα, όχι συναισθηματικά, μη χαίρεσαι από το ρούμι είναι)

Υλικά για το γλυκό:

250 γρ. αλεύρι

4 αβγά

80 γρ. ζάχαρη

80 γρ. βούτυρο

7 γρ. ξηρή μαγιά

Μια τσιμπιά αλάτι

1 ποτήρι ρούμι (όχι ένα σφηνάκι, δεν είμαστε Παρθένοι)

Για το σιρόπι:

500 ml νερό

400 γρ. ζάχαρη

Φλούδα λεμονιού

1 Βανίλια

Ρούμι (όσο με παίρνει ψυχικά)

Για την καραμέλα:

150 γρ. ζάχαρη

2 κ.σ. νερό

1 κ.σ. βούτυρο αγελαδινό

Μια σταγόνα λεμόνι (να κόψει τη γλύκα όπως κόβω εγώ τους ανθρώπους όταν χρειάζεται)

Εκτέλεση:

Σε μπολ χτυπάω αυγά, ζάχαρη, λιωμένο βούτυρο.

Προσθέτω μαγιά, αλεύρι, στο τέλος το αλάτι. Η ζύμη πρέπει να είναι υγρή και ζωντανή (σαν εμένα όταν βλέπω λεφτά γιατί είμαι ένα φιλοχρήματο γουρούνι)

Αφήνω να φουσκώσει σε ζεστό μέρος σκεπασμένο με μια πετσέτα. του μπάνιου; Μια κουβέρτα; Γενικά να είναι ζεστό!

Βάζω το μείγμα σε μια αλευρωμένη και καλά βουτυρωμένη φόρμα του κέικ και το ψήνω στους 180°C μέχρι να ροδίσει.

Σιρόπι: Πετάω όλα τα υλικά σε κατσαρόλα, βράζω 5 λεπτά. Προσθέτω ρούμι. (Αν δεν το χω ρημάξει όλο σε κάποια στιγμή υπαρξιακής κρίσης με χυμό ανανά). Περιμένω να δέσει.

Ρίχνω το σιρόπι πάνω στο γλυκό όσο είναι καυτό. Τύπου “καίω αλλά μ’αρέσει”.

Καραμέλα: ζάχαρη με νερό μέχρι να γίνει σαν κεχριμπάρι. Χώσε Βούτυρο, ανακάτεμα, πέφτει πάνω στον μπαμπά σαν θεία επιφοίτηση.

Σερβίρω.

Και μετά κοιτάω το πιάτο και σκέφτομαι: “Αν ήμουν γλυκό, αυτό θα ήμουν. Γλυκός, υγρός, με ρούμι, και με μια παχύρρευστη καραμέλα από πάνω για να μη βλέπει κανείς τι γίνεται μέσα.”