Λίγο αντιφατικός, λίγο αινιγματικός.
Ξέρω ότι είμαι λίγο αντιφατικός. Και λίγο αινιγματικός. Δεν με ενοχλεί. Κάπου εκεί, ανάμεσα στα δύο, κρύβεται η μόνη αλήθεια που ξέρω να πω με σιγουριά: ότι το νοιάξιμο με ανακουφίζει. Η αγάπη, όταν υπερτερεί του εγωισμού μου — και αυτό δεν γίνεται πάντα — με κάνει να αισθάνομαι κάτι που δύσκολα ονομάζω. Αλλά οι άνθρωποι νομίζουν ότι ξέρουν να αγαπούν. Στην πραγματικότητα, είναι εξαρτημένοι από την ανάγκη τους να κατέχουν. «Θα σε αγαπάω, όσο είσαι δίπλα μου. Μετά, σίγουρα θα σε μισήσω.» Δεν το λένε έτσι, βέβαια. Αλλά έτσι το εννοούν. Βάζεις κάποιον ως προτεραιότητα. Το αποφασίζεις συνειδητά, σαν να υπογράφεις κάτι μέσα σου. Και μετά συνειδητοποιείς αργά — πάντα αργά, ποτέ αρκετά νωρίς ώστε να γλιτώσεις — ότι για εκείνον ήσουν απλώς μια συνήθεια. Κάτι που γινόταν αυτόματα, σαν να ανοίγεις την τηλεόραση όταν δεν έχεις τι να κάνεις. Το πρώτο σημάδι δεν είναι η απόρριψη. Είναι η ζήλια. Εκείνη η τσιμπιά που νιώθεις όταν βλέπεις να δίνει σε άλλους την προσοχή που εσύ ποθείς. Τότε καταλα...
