Μυρωδιές και σκέψεις που δεν χωράνε σε κανένα τρένο. Πώς ένα πολύμπριζο με έκανε να νιώσω 16 χρονών
Μερικές φορές πρέπει να κοιτάξεις λίγο πίσω. Να δεις ποιος ήσουν πριν γίνεις αυτό που ευχόσουν να γίνεις σήμερα. Δυστυχώς ή ευτυχώς η έδρα στα περισσότερα σχολεία στην Ελλάδα είναι σε κάποιο υπερυψωμένο σημείο της αίθουσας, δεν ξέρω αν αυτοί που το έκαναν το έκαναν για να νιώθει ο εκπαιδευτής περισσότερη εξουσία, ή για να τον βλέπει καλύτερα η τάξη από κάτω — σαν κάποιον που δίνει παράσταση σε μια σκηνή. Μερικές φορές έχει γέλιο να κάθεσαι εκεί πάνω και μερικές φορές είναι άβολα. Βασικά είναι άβολα. Γιατί αυτός που σκέφτηκε την «υπερύψωση» δεν σκέφτηκε την «έκθεση». Προσωπικά — και λόγω της επαγγελματικής σχέσης κατά την εφηβεία μου με το ραδιόφωνο — δεν φοβάμαι «την έκθεση». Πάντα έχω στο μυαλό μου αυτό που μου λέγανε τότε, όταν άνοιξα για πρώτη φορά μικρόφωνο: «Σκέψου ότι δεν σε ακούει κανείς και μιλάς μόνος σου.» Άρα αρκετές φορές — ειδικά τα πρώτα μου χρόνια ως εκπαιδευτής ενηλίκων — όταν μπλοκάριζα, σκεφτόμουν το ίδιο: «δεν σε βλέπει κανείς». Την προηγούμενη Πέμπτη κάναμε το τελευ...
