Μυρωδιές και σκέψεις που δεν χωράνε σε κανένα τρένο. Πώς ένα πολύμπριζο με έκανε να νιώσω 16 χρονών

Μερικές φορές πρέπει να κοιτάξεις λίγο πίσω. Να δεις ποιος ήσουν πριν γίνεις αυτό που ευχόσουν να γίνεις σήμερα.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η έδρα στα περισσότερα σχολεία στην Ελλάδα είναι σε κάποιο υπερυψωμένο σημείο της αίθουσας, δεν ξέρω αν αυτοί που το έκαναν το έκαναν για να νιώθει ο εκπαιδευτής περισσότερη εξουσία, ή για να τον βλέπει καλύτερα η τάξη από κάτω — σαν κάποιον που δίνει παράσταση σε μια σκηνή.

Μερικές φορές έχει γέλιο να κάθεσαι εκεί πάνω και μερικές φορές είναι άβολα. Βασικά είναι άβολα. Γιατί αυτός που σκέφτηκε την «υπερύψωση» δεν σκέφτηκε την «έκθεση».

Προσωπικά — και λόγω της επαγγελματικής σχέσης κατά την εφηβεία μου με το ραδιόφωνο — δεν φοβάμαι «την έκθεση». Πάντα έχω στο μυαλό μου αυτό που μου λέγανε τότε, όταν άνοιξα για πρώτη φορά μικρόφωνο: «Σκέψου ότι δεν σε ακούει κανείς και μιλάς μόνος σου.» Άρα αρκετές φορές — ειδικά τα πρώτα μου χρόνια ως εκπαιδευτής ενηλίκων — όταν μπλοκάριζα, σκεφτόμουν το ίδιο: «δεν σε βλέπει κανείς».

Την προηγούμενη Πέμπτη κάναμε το τελευταίο θεωρητικό μάθημα πριν τις διακοπές του Πάσχα. Αν αμφιβάλλεις αν είναι δύσκολη δουλειά, δοκίμασε να μπεις σε τάξη με μαθητές τις 3 τελευταίες ώρες πριν από διακοπές — και θα καταλάβεις τα πάντα για το γιατί τελικά λέμε δουλειά και όχι εργασία.

Εγώ χαμένος μέσα σε έναν κυκεώνα λαογραφίας, να μιλάω με πάθος για τα ήθη και τα έθιμα του Πάσχα, για το πόσο όμορφο είναι το Πάσχα στο χωριό, για έθιμα που χάνονται στον χρόνο, για το πόσο όμορφα δένουν όλα αυτά με την Ελληνική Μαγειρική και Ζαχαροπλαστική, για τις αλληλουχίες καταστάσεων στην πρακτική οικιακή οικονομία των παλαιών — και «τα πιτσιρίκια» να βαριούνται μέσα σε μια ατέρμονη βαρεμάρα, ψάχνοντας συνεχώς ποιος θα φορτίσει πρώτος το κινητό σε μια μπρίζα της τάξης. Τόσο πολυμήχανα, δε, που κουβαλήσανε και ένα μεγάλο πολύμπριζο για να τους εξυπηρετεί όλους.

Και εκεί έκανα λίγο πίσω και κοίταξα προς τον δρόμο — και αυθόρμητα έφυγε, μαζί με έναν αναστεναγμό, το: «πόσο θα ήθελα να ήμουν στο λύκειο, να περίμενα και γω τις διακοπές του Πάσχα, να πάω στο χωριό μου, να δω τους φίλους μου».

Για εκείνη την αστραπιαία στιγμή ήμουν ο μικρός Γιάννης. Ήμουν αυτός που ήθελε να κάθεται κάτω στο θρανίο, αυτός που την άλλη μέρα δεν θα είχε να πάει στη δουλειά — άσχετα αν δουλεύω από τα δεκαπέντε μου.

Μέσα σε μια τόσο δα στιγμή πέρασαν από τα μάτια μου δεκάδες Πάσχα. Οι γιαγιάδες μου, οι παππούδες μου, το χωριό μου, το Ναυτικό — και μια φορά που έφευγα Μεγάλη Πέμπτη πίσω για την Αθήνα και άκουγα στο τρένο τον Αλκίνοο Ιωαννίδη:

«Πάσχα στο χωριό συγκέντρωση μετοίκων, Τα νέα απ' την Αθήνα στα όνειρά μου σφήνα»

Και μετά από όλα αυτά, τι μένει; Η μυρωδιά. Αυτή που δεν γερνάει, δεν ξεχνιέται και δεν χωράει σε κανένα τρένο — αλλά σε βρίσκει παντού. Η μυρωδιά του τσουρεκιού που ψήνεται.

Τσουρέκι κλασικό

Υλικά:

Αλεύρι τσουρεκιού: 1.000g

Νωπή μαγιά: 60g

Γάλα χλιαρό (35°C): 250g

Αυγά: 300g (περίπου 5 τεμ.)

Ζάχαρη: 320g

Βούτυρο: 250g (μαλακό ή λιωμένο χλιαρό) προτείνεται μισό αγελαδινό μισό μαργαρίνη

Αλάτι: 6g

Μαχλέπι: 5g

Μαστίχα: 2g

Βανίλια: 1 κάψουλα ή 2g

Ξύσμα πορτοκαλιού: 5g

Κακουλέ: 5g

Για άλειμμα

Κρόκοι αυγών: 2 τεμ.

Νερό ή γάλα: 20g

Για γαρνίρισμα

Αμύγδαλο φιλέ: όσο χρειαστ

Εκτέλεση:

Προζύμι: Διαλύουμε τη μαγιά στο χλιαρό γάλα. Προσθέτουμε 50g ζάχαρη και 250g από το αλεύρι. Ανακατεύουμε και αφήνουμε σε ζεστό μέρος 30–40 λεπτά μέχρι να φουσκώσει. 

Ζύμωμα: Στον κάδο του μίξερ βάζουμε, την υπόλοιπη ζάχαρη (270g) σε 2–3 δόσεις, τα αυγά, το αλάτι, τα μπαχαρικά και όλο το προζύμι. Ρίχνουμε σταδιακά το υπόλοιπο αλεύρι (750g).

Ζυμώνουμε 4 λεπτά στην 1η ταχύτητα και 8–10 λεπτά στη 2η. 

Προσθέτουμε σταδιακά και στη συνέχεια το βούτυρο λίγο-λίγο.

Συνεχίζουμε το ζύμωμα 6–8 λεπτά μέχρι να γίνει λεία, ελαστική και να βγάζει ίνες. 

1ο φούσκωμα: Σκεπάζουμε τη ζύμη και την αφήνουμε να διπλασιαστεί σε ζεστό μέρος για 60–75 λεπτά. 

Ξεφουσκώνουμε απαλά και αφήνουμε τη ζύμη να ξεκουραστεί 10–15 λεπτά. 

Πλάσιμο: Χωρίζουμε σε 2 ή 3 τεμάχια, πλάθουμε κορδόνια και κάνουμε πλεξούδες. Τοποθετούμε σε ταψί με λαδόκολλα. 

Στόφα: Αφήνουμε σε ζεστό μέρος 45–60 λεπτά μέχρι να φουσκώσουν καλά. 

Άλειμμα: Ανακατεύουμε τους κρόκους με το νερό/γάλα, αλείφουμε προσεκτικά και πασπαλίζουμε με αμύγδαλο φιλέ. 

Ψήσιμο: Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170°C (αέρα) ή 180°C (στατικό) για 30–40 λεπτά. 

Αφήνουμε να κρυώσουν σε σχάρα. 

Με βάση τα υλικά σου, το συνολικό βάρος της ζύμης είναι περίπου 2.100g (1.000g αλεύρι + 250g γάλα + 300g αυγά + 320g ζάχαρη + 150g βούτυρο + αρώματα).

Η μοιρασιά: Αν θέλεις να ακολουθήσεις την εκτέλεση για 2 ή 3 μεγάλα τσουρέκια, οι ιδανικοί αριθμοί είναι: Για 2 Μεγάλα Τσουρέκια (Οικογενειακά):

Κάθε τσουρέκι θα είναι περίπου 1.050g.

Αν κάνεις πλεξούδα με 3 κορδόνια, το κάθε κορδόνι πρέπει να είναι 350g.

Για 3 Μεσαία Τσουρέκια (Η standard επιλογή):

Κάθε τσουρέκι θα είναι περίπου 700g.

Αν κάνεις πλεξούδα με 3 κορδόνια, το κάθε κορδόνι πρέπει να είναι 230–235g