Archetype: Ο Παθητικοεπιθετικός άνθρωπος - "Όχι μωρέ, όλα καλά…" (Έλα μου ντε που δεν είναι. Ποτέ!)

Επέστρεψα! Καλά σας άφησα να ηρεμήσετε τις γιορτές αλλά δεν θα σας αφήσω σε ησυχία αν δεν σας κάνω roast ολ@

Για σήμερα λέω να περάσω στον "παθητικοεπιθετικό"!

Όλοι έχουμε ΕΙΔΙΚΑ στη δουλειά ένα τέτοιο άτομο (εγώ έχω ήδη εικόνα μια συγκεκριμένη κυράτσα)

Αυτό το archetype ανθρώπου δεν σου θυμώνει, δεν σου κρατάει πρακτικά κακία.

Δεν τσακώνεται, γιατί δεν έχει ούτε το σθένος ούτε τα κάκαλα, απλά ξέρεις τι σε κάνει συνεχώς;

Σε εξετάζει!

Δεν λέει στα ίσια, "με πείραξε", λέει "έλα μωρέ, σιγά" και αυτό το ευλογημένο το "σιγά" κουβαλάει ολόκληρη Εφορία Συναισθημάτων εφάμιλλη σε κιλά με το όρος Αραράτ (με τις Δέκα Εντολές, και τη Βανδή και το Φοίβο).

Η φωνή αυτών των ανθρώπων είναι (συνήθως) ήρεμη, αλλά το βλέμμα είναι παγωμένο, σαν λαγός που του πέταξες φως στα μάτια και κοκκάλωσε στη μέση του δρόμου; Σαν γάτα που την έπιασες απο το σβέρκο; Έ κάπως έτσι

Το χαμόγελο δε... αχ αυτό το ντεμέκ χαμόγελο είναι εκείνο το εκπαιδευμένο που λέει "όχι καριολάκι δεν θα στο πω τώρα — θα στο χρεώσω μετά".

Είναι ο άνθρωπος που συμφωνεί μαζί σου απλά για να έχει δίκιο αργότερα.

Τα “καλά” του (ναι, υπάρχουν):

Αυτοέλεγχος επιπέδου Βουδιστικού μοναστηριού. 

Δεν εκρήγνυται - σιγοβράζει σαν μοσχαράκι στη χύτρα.

Έχει μνήμη ελέφαντα και υπομονή σκακιστή.

Θα περιμένει τη σωστή στιγμή.

Δεν σηκώνει φωνή για το clout και το δράμα.

Σηκώνει φρύδι, ενίοτε και χέρι στη μέση (αν πέσει ατάκα που να ξεκινάει με το "Άκου να σου πω.. RUN)

Και αυτό πονάει πιο πολύ.

Κοινωνικά λειτουργικός άνθρωπος (υποθετικά πάντα, γιατί μια μικρή διαταραχούλα λίγο πολύ όλα μας την κουβαλάμε) χαμογελά, δουλεύει, συνεργάζεται.

Μέχρι να " όλα τα ΜΗΝ"

Τα “κακά” του (εκεί καίει):

Αντί για σύγκρουση, επιλέγει καθυστέρηση τιμωρίας. 

Αντί για όρια, επιλέγει υπονοούμενα. 

Αντί για «όχι», επιλέγει «ναι…» που ακούγεται σαν μεταχρονολογημένη επιταγή. Σαν να πας σαιζόν 8 μήνες, να σου βγαίνει η πατούρα 12 ώρες 7/7 και στο τέλος να σε πληρώνουνε επιταγή που είναι εξαργυρώσιμη στις 31/12 κάπως έτσι!

Σε κάνει να αμφιβάλλεις για την πραγματικότητα: «Εγώ είπα κάτι; Όχι. Εσύ το κατάλαβες λάθος» Καλά αυτό πρακτικά για να το κάνεις δεν χρειάζεται να έχεις και εξακριβωμένη διάγνωση απο το γιατρό μπορείς απλά να είσαι μαλάκας η μαλάκω δτας ολ!

Η συγγνώμη του έρχεται χωρίς ρήμα: «Αν ένιωσες έτσι…» (σιγά βρε Βασιλάκη Καίλα)

Ο παθητικοεπιθετικός δεν είναι κακός άνθρωπος ουσιαστικά ρε παιδί μου. 

Είναι άνθρωπος φοβισμένος από την ευθύτητα για κάποιο ανεξήγητο λόγο.

Η ειλικρίνεια σαν πράξη, του φαίνεται βία, ο θυμός απο την άλλη του φαίνεται ντροπή, και το αίτημα ρίσκο.

Προτιμά να σε πονέσει σιωπηλά, για να μη φανεί ότι πονάει ο ίδιος.

Και κάπως έτσι, ενώ «όλα είναι καλά», τίποτα δεν θεραπεύεται, γιατί μανάρι μου τίποτα δεν είναι καλά στην πράξη

Διάγνωση; Όχι.

Roast; Ναι.

Συμβουλή; Μίλα. Ή πες καθαρά ότι δεν μπορείς. Γιατί το «όλα καλά» που δεν είναι καλά, φαίνεται — και κουράζει.

Το γλυκό δεν έχει καμία σχέση με το χαρακτήρα που περιγράφουμε παραπάνω, αλλά κάτι πρέπει να σου δώσω! Στην τελική ιστοσαλόν μαγειρικής είμαι όχι η Έλενα Αναστασιάδου η ψυχολόγος

*ας κάνω hyperlink, γιατί παιδιά πολλ@ απο εσάς εκεί έξω, δεν πηγαίνετε για τη συνεδρία σας και δεν ξέρουμε και πως να σας φερθούμε. Να πηγαίνετε και η Ελένη εκτός απο παιδική φίλη είναι και πολύ καλή γιατρός και κυρίως ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Συνταγή απλή γρήγορη εύκολη σοκολατένια και μπαμ μπαμ!

*η φωτογραφία απο το κινητό μου ρε όχι απο Ai

Κέικ σοκολάτας με σταγόνες (δάκρυα)

Υλικά:

4 αυγά
320 γρ ζάχαρη άσπρη κρυσταλλική
200 γρ σπορέλαιο ή160 γρ μαργαρίνη ή βούτυρο
150 γρ γάλα
380 γρ αλεύρι μαλακό
25 γρ μπέικιν
40 γρ κακάο
150 γρ σταγόνες σοκολάτας (να τις αλευρώσεις καλά)
1 βανίλια

Εκτέλεση:
Χτυπάς σε ένα μπολ με το μίξερ τα  αυγά με τη ζάχαρη και τη βανίλια μέχρι να αποκτήσεις ένα ομοιογενές φουσκωτό μείγμα, κατόπιν χαλαρώνεις ταχύτητα και προσθέτεις το λάδι ή το λιωμένο βούτυρο και το γάλα.
Σε ένα έτερο μπολ: Κοσκινίζεις το αλεύρι με το μπέικιν και το κακάο. Όλα μαζί ναι.
Πιάνεις τα στερεά τώρα και τα ενσωματώνεις απαλά μέσα στο 1ο μείγμα και ανακατεύεις απαλά.
Ρίχνεις τις σοκολατένιες σταγόνες (που πρέπει να είναι είπαμε αλευρωμένες).
Ψήνεις: 170–180°C, 45–50 λεπτά αέρα
(Αν το θες πιο υγρό → +20 γρ γάλα.)

Μαλάκα μου προφανώς παίρνεις μια φόρμα του κέικ και τη βουτυρώνεις και την αλευρώνεις και τινάζεις να φύγει το περισσό αλεύρι και βάζεις μέσα το μείγμα του κέικ...

Tip για τους μερακλήδες:Αφού το κέικ είναι σοκολατένιο, πάμε να το απογειώσουμε με μια γκανάζ "τούμπανο", χωρίς πολλά λόγια και περιττές κινήσεις. Θα την κάνουμε παραδοσιακή, με δύο μόνο υλικά, για να έχεις αυτό το γυαλιστερό, πλούσιο αποτέλεσμα που του αξίζει.

Η "Χρυσή" Αναλογία (1:1)
Για ένα κανονικό κέικ, θα χρειαστείς:
200g Κουβερτούρα (τουλάχιστον 52% κακάο, ψιλοκομμένη για να λιώσει ομοιόμορφα).
200ml Κρέμα Γάλακτος (πλήρης, 35% λιπαρά).

Πώς θα την φτιάξεις;
Το Ψιλοκόψιμο: Κόψε τη σοκολάτα σε όσο το δυνατόν πιο μικρά κομμάτια και βάλ' την σε ένα μπολ. Μην την αφήνεις σε μεγάλα κομμάτια γιατί θα παιδευτείς.
Το Ζέσταμα: Βάλε την κρέμα γάλακτος σε ένα κατσαρολάκι. Απόσυρέ την ακριβώς πριν αρχίσει να βράζει (μόλις δεις τις πρώτες φουσκάλες στις άκρες).
Η Υπομονή: Ρίξε την καυτή κρέμα πάνω από τη σοκολάτα. Μην ανακατέψεις αμέσως! Άφησέ την 2-3 λεπτά να μαλακώσει η σοκολάτα μόνη της.
Η Ομογενοποίηση: Ξεκίνα να ανακατεύεις απαλά με μια μαρίζ ή ένα κουτάλι από το κέντρο προς τα έξω, μέχρι να γίνει ένα λείο, σκοτεινό και γυαλιστερό μείγμα.

Μυστικά για επιτυχία
Για τη γυαλάδα: Αν θέλεις να γυαλίζει σαν καθρέφτης, ρίξε μέσα μια κουταλιά του γλυκού μέλι ή ένα μικρό κομματάκι βούτυρο στο τέλος και ανακάτεψε.
Η θερμοκρασία: Μην τη ρίξεις αμέσως πάνω στο κέικ γιατί θα τρέξει όλη κάτω. Άφησέ την 10-15 λεπτά να "σταθεί" και να σφίξει ελαφρώς, ώστε να κάτσει όμορφα πάνω στο γλυκό.
Το κέικ: Εννοείται πως το κέικ πρέπει να έχει κρυώσει εντελώς πριν το περιλούσεις.
Tip: Αν σου αρέσει η ένταση (έλα αφού ξέρω ότι σου αρέσει), ρίξε μέσα στην κρέμα μια πρέζα αλάτι. Αναδεικνύει τη σοκολάτα απίστευτα.