Τζαννή, είπες δεν τρως κριθαράκι;

Μερικές μέρες έχει τόσο ανυπόφορη ζέστη και υγρασία στην Κατερίνη, που νιώθεις λες και είσαι στην Ινδία, ρε φίλε. Πραγματικά δεν υποφέρεται η κατάσταση και δεν υπάρχουν και πολλά πράγματα να κάνεις αυτές τις ημέρες, αλήθεια. Αν είσαι στη δουλειά και έχει air condition, είσαι σε καλό δρόμο. Τουλάχιστον γλιτώνεις τη λιποθυμία, αλλά τρως τους συναδέλφους σου στη μάπα. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου. Τουλάχιστον δεν λες πως έχει ανακαλυφθεί το TikTok και ψιλοπερνάμε την ώρα μας λίγο στη λούφα. Εκεί ανακάλυψα τον επόμενο καλεσμένο μου. Στο TikTok ντε! Ο άνθρωπος είναι απόλαυση σκέτη. Βέβαια, το Internet, η AI και ο γούγλης δεν φάνηκαν πολύ υποστηρικτικοί και συνεργάσιμοι μαζί μου, για να μου δώσουν πληροφορίες για τον τυπάκο. Μάλλον ΤΥΠΑΡΑ. Έχει κάνει καλή δουλίτσα με την πάρτη του και τα ’χει κρύψει όλα. Φιλοθεάμον κοινό μου (που λέει και ο Αδαμάκος), σας παρουσιάζω σήμερα τον Τζαννή Σπανό. Σίγουρα είναι ηθοποιός. Σίγουρα είναι ηθοποιός σε κάτι που έχει σχέση με παιδάκια — και αυτό το κατάλαβα. Επίσης, σίγουρα έχει χιούμορ. Αυτό κι αν το κατάλαβα! (Στην τελευταία μαγνητική βρέθηκε ότι όντως έχω ακόμη εγκέφαλο.) Επίσης, το LinkedIn κάτι μου έβγαλε ότι είναι HR Manager σε κάτι Parties. (Τζαννή μου, δεν μου τα ’πες αυτά… Τι πάρτι ακούω…;) Κάτι άλλο συνταρακτικό δεν βρήκα, αλλά σας προτείνω να τον ακολουθήσετε, γιατί έχει πολύ ψωμί! Και τώρα που είπα ψωμί, ξέρεις τι θυμήθηκα; Υπάρχουν τριών ειδών τύποι σχετικά με το ψωμί: Αυτοί που το θέλουν και το τρώνε. Αυτοί που το θέλουν, αλλά δεν το τρώνε. Και αυτοί που το θέλουν, αλλά δεν το τρώνε, στη φάση υποκρίνονται ότι το σιχαίνονται και κατηγορούν όλους τους άλλους. Γενικευμένα, ειδικά αυτή την Τρίτη κατηγορία, τους γράφω πανηγυρικά στα παπάρια μου. Δεν μπορείς να τρέφεσαι εσαεί με μπρόκολο, κινόα και ακατέργαστο ρύζι. Και αν το κάνεις ή έχεις την οικονομική δυνατότητα να το κάνεις, καλώς πράττεις. Τα δικά μου τα νεύρα μη σπας, γιατί χολή δεν έχω (όπως έχω πει παλιότερα) και πιο πάνω είναι το συκώτι μου, το οποίο προτιμώ να μου το κάψει η βότκα παρά κάποιος άλλος. Δεν μπορώ να καταλάβω την υστερία του δυτικού κόσμου τα τελευταία χρόνια, που αντί να κάτσει να βάλει κάτω το «παν μέτρον άριστον», κάθεται και κατηγορεί τα πάντα σχετικά με τον μέχρι πρότινος τρόπο διατροφής του. Ξαφνικά, για όλα τα δεινά του πλανήτη τούτου, ας πούμε, φταίει η γλουτένη. Και τώρα που είπα γλουτένη, ξέρεις τι θυμήθηκα; Τα ζυμαρικά! Ο Τζαννής μου είπε πως το αγαπημένο του φαγητό είναι η καρμπονάρα και οι λαχανοντολμάδες. Μερακλής! Τους ντολμάδες, Τζαννή μου, τους πρόλαβε ο Πρέκας στην προηγούμενη ανάρτηση. Εσύ, αδερφάκο, θα φας ζυμαρικό, αλλά όχι μακαρόνια. Θα σου φτιάξω εγώ τώρα μια φουλ πειραγμένη εκδοχή για κριθαρότο με γεύση καρμπονάρα. (Και δεν τρώει, λέει, κριθαράκι, ξέρω γω ο άνθρωπος, και πάει όλο λάθος.) Κριθαρότο καρμπονάρα με τρυφερές ροδοκοκκινισμένες μπουκίτσες κοτόπουλο (πιασάρικος εστιατοριακός τίτλος)

Υλικά: 

1 πακέτο κριθαράκι χοντρό

1 κρεμμύδι ξερό

1 σκελίδα σκόρδο

2 μικρά κλαδάκια δεντρολίβανο

2 μπούτια φιλέτο κοτόπουλο, κομμένα σε μπουκίτσες (μεγέθους για το σουβλάκι, σκέψου)

5 φέτες μπέικον (αν δεν είστε φτωχάλες πλέμπαιοι σαν κι εμένα, προτείνω: γκουαντσάλε, προσούτο κρούντο ή σπεκ), κομμένες σε κύβους περίπου 1,5 εκ.

2-3 κ.σ. ελαιόλαδο

50 γρ. αγελαδινό, φρέσκο βούτυρο.

50 γρ. γραβιέρα αιγοπρόβεια, τριμμένη (ή πεκορίνο ρομάνο, αν είστε τίποτις πελούσιοι)

1 λίτρο ζωμός κοτόπουλου (φον που λένε οι Σεφάδες), που θα κάνεις με 2-3 κύβους σε καυτό νερό… Άσε μας τώρα, μην κάνουμε φον με κόκαλα. 

1 μεγάλη συσκευασία κρέμα γάλακτος, με υψηλά λιπαρά.

50 ml λευκό κρασί (το υπόλοιπο μπουκάλι ξέρεις τι το κάνεις, ε;)

Αλάτι και μαύρο πιπέρι, τα αφήνω στη βούλησή σας. *φωτογραφία ο ai όπως πάντα

Εκτέλεση:

Πλένουμε χέρια, οπλιζόμαστε με υπομονή, γιατί η συνταγή ξεκινάει δύσκολα!

Φτιάχνουμε τον ζωμό κοτόπουλου: σε 1 λίτρο καυτό νερό ρίχνουμε 2-3 κύβους κότας και ανακατεύουμε καλά, να λιώσουν.

Αν δεν έχεις πάθει υπερκόπωση μέχρι εδώ, πάμε να ετοιμάσουμε το φαγητό.

Ψιλοκόβουμε τα υλικά για το κριθαρότο.

Ψιλοκόβουμε προσεκτικά, να μην κόψουμε κάνα χέρι, το κρεμμύδι.

Ψιλοκόβουμε εξαιρετικά πολύ 1 σκελίδα σκόρδο, αφού αφαιρέσουμε τη φύτρα (σημαντικό, ώστε να μη «σκάει» σκόρδο μαζεμένο στο στόμα. Εγώ προσωπικά το σιχαίνομαι, να ξες).

Ανάβουμε χαμηλά τη φωτιά και βάζουμε το καλό, μεγάλο αντικολλητικό τηγάνι που όλοι έχουμε. Ρίχνουμε με σεβασμό το ελαιόλαδο και τα 2 κλαδάκια δεντρολίβανο.

Μόλις ζεσταθεί το λάδι, ρίχνουμε το μπέικον (ή γκουαντσάλε/προσούτο κρούντο/σπεκ, μην τα ξαναλέμε) και το ξεροψήνουμε χωρίς να του γαμήσουμε το σπίτι, ώστε να βγάλει τα λιπαρά του.

Το αφαιρούμε με τρυπητή κουτάλα και το βάζουμε στην άκρη.

Στο ίδιο λάδι προσθέτουμε το κοτόπουλο, κομμένο όπως είπαμε πάνω.

Το αφήνουμε να πάρει καλό χρώμα και, στα μισά του ψησίματος, πετάμε μέσα το ψιλοκομμένο κρεμμύδι.

Ρίχνουμε το σκόρδο και το κριθαράκι και σοτάρουμε λίγο, μέχρι να γίνει λαμπερό.

Τώρα το αληθινά δύσκολο μέρος: Θυμάσαι που κάναμε έναν ζωμό στην αρχή;

Ε, λοιπόν, αυτόν θα αρχίσουμε να τον προσθέτουμε σταδιακά, με κουτάλα (τον ζωμό ντε, λέμε!), ανακατεύοντας συνεχώς.

Μόλις το υγρό απορροφηθεί σχεδόν τελείως, προσθέτουμε άλλη μία-δύο κουτάλες και συνεχίζουμε έτσι, μέχρι το κριθαράκι να είναι al dente, με κρεμώδη υφή.

Προσοχή εδώ να μην στεγνώσει, αλλά και να μην γίνει λαπάς σαν την/τον πρώην.

Ολοκληρώνουμε το έγκλημα ως εξής: με βούτυρο και σος καρμπονάρα!

Αποσύρουμε από τη φωτιά όταν είναι λίγο πιο ζουμερό απ’ όσο το θέλουμε τελικά, γιατί θα συνεχίσει, λόγω θερμοκρασίας και υφής, να μαγειρεύεται.

Προσθέτουμε τα 50 γραμμάρια από το βούτυρο — το καλό, το αγελαδινό, το φρέσκο. (Αυτοσχεδιάστε στην ποσότητα, ανάλογα με τη χοληστερίνη που αντέχετε. Εγώ δεν έχω θέμα χοληστερίνης, όμως έχω.) Ανακατεύουμε να λιώσει. 

Δοκιμάζουμε το αλάτι, γιατί κάτι ο κύβος, κάτι το μπέικον… ξέρεις τώρα. 

Προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος και το μπέικον που είχαμε καβατζώσει πριν.

Ε, ρίξε και το τριμμένο τυρί από πάνω και μπόλικο, φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι και… Αυτά!