Τράγοi, Kέικ και Αχλάδια

Ο αλγόριθμος γαμιέται

Όχι πάντα, αλλά τις περισσότερες φορές αυτό κάνει. Και με έχει αφήσει με έναν λογαριασμό κολλημένο στα 400 views, λες και εκεί αποφάσισε κάποιος ότι μέχρι εδώ ήταν το ταλέντο μου και παρακάτω δεν έχει. Αυτό όμως, από την άλλη, μου δίνει την ευκαιρία να ψαχουλεύω συνέχεια συνταγές, μαγαζιά που πουλάνε φαγητό, περισσότερες συνταγές, περισσότερα μαγαζιά και πάει λέγοντας. Γιατί άμα δεν σε θέλει ο αλγόριθμος, τουλάχιστον να σε θέλει το φαγητό.

Έτσι, μέσα σε αυτό το ατελείωτο σκρολάρισμα, έπεσα επάνω στον Τραγανό Τράγο.

Στον ποιόν;

«Μου είπε η φίλη μου η Βιολέτα».

«Ναι, σε αυτόν με τα ωραία φαγητά», της είπα.

Και με κοιτούσε. Και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι μέσα στο κεφάλι της είχε ήδη σχηματιστεί η σκέψη:

«Πάει, αυτό το καημένο τελικά σάλεψε.»

Καταρχάς, το όνομα είναι γαμηστερό και από μόνο του μου τραβάει την προσοχή. Έχω φάει κέρατο εγώ που με βλέπεις… Άρα με τους τράγους, γενικά, τα πάω καλά.

Με τα γουρούνια πάλι δεν τα πάω και τόσο καλά, και IYKYK.

Επίσης, μένω σε πόλη που έχει μαγαζί με την ονομασία «Χαρούμενος Γάιδαρος».

Δηλαδή τι τώρα; Θα αρχίσουμε να μαλώνουμε και με τα συμπαθή τετράποδα;

Τέλος πάντων.

Άρχισα να βλέπω εκεί πέρα τα βίντεο που ανεβάζανε με τα φαγητά και δώστου κάτι μπολ με πατάτες και λουκάνικα από πάνω, και να κάτι σαντουιτσάρες μέχρι τα αστέρια, και να συνεχίζω να κατεβαίνω όλο και πιο κάτω στα παλιά τους βίντεο.

Και κάπου εκεί ανακάλυψα ότι το μαγαζί το έχει ένας καλούλης πιτσιρίκος.

Και χάρηκα, ρε φίλε.

Λίγο ο καθηγητής μαγειρικής, λίγο το ότι έχω τόσα χρόνια στον χώρο, χαίρομαι όταν βλέπω νέα παιδιά να προσπαθούν και να πετυχαίνουν. Και, όσο μπορώ, στηρίζω τη φάση.

Γιατί, ρε φίλε, να σου πω και κάτι και μην το πάρεις προσωπικά:

συμβόλαιο με τον Θεό κανείς δεν έχει.

Άντε και πέθανα.

Τι θα μείνει πίσω;

Κάνα δυο φωτογραφίες, που λέει και ο ΛΕΞ και τις τραβάει ο Μήτσος, τα βιβλία μου, μια ντουλάπα γεμάτη μαύρα ρούχα και μερικοί που θα κάνουν πάρτι επειδή έγινα Happy Meal για τα σκουλήκια του Β' Κοιμητηρίου.

Το Α' είναι privé, λυπάμαι.

Οπότε, αδερφέ μου, εδώ και πολλά χρόνια προσπαθώ να αφήσω κάτι πίσω μου.

Όχι γιατί έχω το σύνδρομο του καλού παιδιού — το 'χω; Δεν ξέρω, μπορεί και να το 'χω — αλλά γιατί κάποια στιγμή κατάλαβα ότι υπάρχει λόγος να βοηθάς τα νέα παιδιά.

Και μπορεί αυτόν τον λόγο να τον ξέρεις μόνο εσύ.

Μπορεί να μην πάρεις ποτέ ευχαριστώ. Μπορεί να μη θυμάται κανείς ότι κάποτε έδωσες ένα χέρι βοηθείας. Μπορεί να μη μάθεις ποτέ τι απέγινε ένα παιδί που κάποτε είδες να προσπαθεί.

Αλλά εσύ το έκανες.

Και για μένα αυτό κάπου αρκεί.

Τον Γιαννάκη, λοιπόν, που έχει τον Τραγανό Τράγο, μπορεί να μην τον ξέρω προσωπικά. Μπορεί να μην ξέρω κατά πού πέφτει του Ζωγράφου — όχι, εντάξει, ξέρω ότι είναι στην Αθήνα — αλλά γουστάρω να κάνω μια εντελώς άσχετη ανάρτηση με ένα γαμηστερό γλυκό.

Γιατί;

Γιατί γλυκά δεν έχουν στο μαγαζί.

Ή έχουν;

Δεν ξέρω.

Αλλά κάπως πρέπει κι εγώ να βάλω τη συνταγή από κάτω, έτσι δεν είναι;

Και μιας και μιλάμε για φαγητό, το συγκεκριμένο γλυκό το είχαμε ρημάξει.

Για ένα διάστημα μπορεί να το έφτιαχνα και μία φορά την εβδομάδα.

Και επειδή εδώ δεν πουλάμε παπά αδερφέ, θα σου πω το εξής:

Η συνταγή είναι απολύτως εγγυημένη.

Σαν τα φαγητά του Τραγανού Τράγου.

*η φωτογραφία αυτήτη φορά δικιά μου είπα να ξεκουράσω το ai

Υγρό Κέικ Σοκολάτας με Αχλάδι

Υλικά:

150 γρ. αγελαδινό βούτυρο

150 γρ. λευκή κρυσταλλική ζάχαρη

3 μεγάλα αυγά

1 μεγάλο αχλάδι, καθαρισμένο και τριμμένο στη χοντρή πλευρά του τρίφτη, κατά προτίμηση ποικιλίας Williams

250 γρ. σοκολάτα κουβερτούρα καλής ποιότητας

150 γρ. αλεύρι φαρίνα

1 βανίλια

Εκτέλεση:

Κοσκινίζουμε το αλεύρι σε καθαρό μπολ και προσθέτουμε τη βανίλια.

Πλένουμε, καθαρίζουμε, ξεφλουδίζουμε και τρίβουμε το αχλάδι στη χοντρή πλευρά του τρίφτη. Το αφήνουμε κατά μέρος.

Λιώνουμε την κουβερτούρα σε μπεν μαρί. Από τα 250 γρ. θα χρησιμοποιήσουμε τα 200 γρ. στο μείγμα και τα υπόλοιπα 50 γρ. μπορούμε, προαιρετικά, να τα κρατήσουμε για γλασάρισμα.

Σε μια ανοξείδωτη μπασίνα χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη στη δυνατή ταχύτητα του μίξερ, μέχρι να ομογενοποιηθούν και να διπλασιαστούν σε όγκο.

Προσθέτουμε τα αυγά ένα-ένα, περιμένοντας να ενσωματωθεί το καθένα στο μείγμα πριν προσθέσουμε το επόμενο.

Χαμηλώνουμε την ταχύτητα του μίξερ και προσθέτουμε τη λιωμένη κουβερτούρα και το τριμμένο αχλάδι.

Σταματάμε εντελώς το χτύπημα και, με μια μαρίζ, ενσωματώνουμε στο μείγμα το αλεύρι που έχουμε ανακατέψει με τη βανίλια.

Ψήνουμε σε βουτυρωμένη και αλευρωμένη φόρμα του κέικ, στον αέρα, σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για περίπου 30–35 λεπτά, τόσο ώστε το εσωτερικό να παραμείνει υγρό και αφράτο.

Σημειώσεις:

Οι χρόνοι και οι θερμοκρασίες είναι ενδεικτικοί και μπορεί να διαφέρουν ανάλογα με τον φούρνο.

Θερμοκρασία κουβερτούρας: Στο βήμα 6, η λιωμένη κουβερτούρα δεν πρέπει να είναι καυτή αλλά χλιαρή, περίπου στους 35–40°C, ώστε να μην «κόψει» το βούτυρο ή «ψήσει» τα αυγά.

Τα υγρά του αχλαδιού: Το αχλάδι Williams βγάζει αρκετούς χυμούς όταν τρίβεται. Αν είναι υπερβολικά ώριμο και ζουμερό, καλό είναι να μην στραγγιστεί εντελώς, αλλά ούτε να μπει με υπερβολικό ζουμί που θα αλλοιώσει τις αναλογίες της ζύμης.

Θερμοκρασία υλικών: Το βούτυρο και τα αυγά πρέπει να είναι σε θερμοκρασία δωματίου, ώστε να μη διαχωριστεί το μείγμα κατά το χτύπημα.

Και κάπου εδώ, φίλε μου, τελειώνει άλλη μία άσχετη ανάρτηση που ξεκίνησε από έναν γαμημένο αλγόριθμο, πέρασε από έναν Τράγο, έναν Γιαννάκη, μερικές υπαρξιακές σκέψεις για τον θάνατο και κατέληξε σε ένα κέικ σοκολάτας με αχλάδι.

Όπως πρέπει δηλαδή.