13 Φεβρουαρίου 2018

Τσιμέντο


Πολλές φορές με ρωτάνε, “Καλά ρε συ δεν φοβάσαι που γράφεις τόσο αληθινά εκτίθεσαι έτσι μέσα στο Blog σου;” ή ρωτάνε φίλους μου: “ Ρε συ ο Koul τι έπαθε και ανεβάζει αυτά στο Fb ερωτευμένος είναι;”
Προφανώς και ισχύουν ξεκάθαρα και τα δύο, προφανώς και δεν με νοιάζει αν θα εκτεθώ η μπορεί και να θέλω να εκτεθώ, δεν έχω κάτσει να το ψάξω. 
Ναι η αλήθεια είναι ότι τους προηγούμενους Πέντε μήνες όχι απλά καψουρεύτηκα, όχι απλά δάγκωσα τη λαμαρίνα, υποθέτω ότι ανέβηκα Level και την έκανα τσίχλα και έκανα και φούσκες.
Τόσο πολύ.
Τίμια πράγματα, δεν είναι αστείο.
Δεν είμαι από τσιμέντο, ούτε έχω υπογράψει συμβόλαιο με το σύμπαν ότι για πάντα μόνο θα μαγειρεύω και θα κάνω τους άλλους να περνάνε καλά.
Αυτά τώρα μη νομίζεις, δεν στα γράφω σαν απολογία, ούτε για να δικαιολογηθώ. Κάπου θέλω να καταλήξω ο έρμος.
Περίεργο πράγμα ρε παιδάκι μου αυτές οι ανθρώπινες σχέσεις και πόσο κόπο θέλουν για να τις συντηρήσεις, και όσο πάει γίνεται όλο και πιο δύσκολο...
Ξέρεις….πως να στο πω… να μωρέ..
Περνάω αυτή τη φάση που μετά την καψούρα και την υπερβολή και όλο αυτό το δόσιμο, και τα ξεφτιλίκια, έχω μπει στην πορεία του ξενερώματος. Φυσικά εκατό τοις εκατό “υγιή” δε με λες ακόμη. Καλό θα ήτανε να είχα περάσει και το άδειασμα και να ήμουν στο ξαναγέμισμα, αλλά θα σιάξω που θα πάει. Βέβαια… από την άλλη φιλαράκι θα πρέπει να παραδεχτώ πως όσο μεγαλώνω το recovery από κακούς έρωτες η κακές σχέσεις είναι λίγο σαν την επόμενη μέρα μια τρελής σούρας, όλο και πιο επώδυνο όλο και πιο δύσκολο να σιάξεις.
Αλλά αυτοί οι έρωτες ρε παιδάκι μου… αχ αυτοί οι γενναίοι τολμηροί και επίπονοι έρωτες που μας φάγανε τα χρόνια.. αλλά τι να κάνεις χωρίς τον έρωτα, τι να κάνεις αδερφέ μου μονάχος στον κόσμο; Μόνος ούτε στον παράδεισο δεν κάνει ο άνθρωπος έλεγε η γιαγιά μου.
Και να τα κλάματα και να τα αλκοόλια και να το λιώσιμο για ένα Like η ένα μήνυμα στο messenger και φτου ξανά από την αρχή. Ταχα τι; Περάσαμε και μεις οι Σαραντάρηδες σε αυτή την φάση τι νομίζεις, α..πες εσύ.. Και είναι και δύσκολη αυτή η επικοινωνία ρε φίλε, και μεις δεν είμαστε για τέτοια, ξέρω γω.. δεν έχουμε υπομονή; Κουραστήκαμε; Προσπαθούμε να ταιριάξουμε σε ένα κόσμο που ίσως και να μην μας ταιριάζει; Ουφ…. Δεν ξέρω πραγματικά δεν ξέρω.. αυτά τα απλά κατανοητά και τόσο μα τόσο ανθρώπινα γίνονται ολοένα και πιο δυσπρόσιτα ρε φίλε, το νιάσιμο, ναι αυτό. Το νιάσιμο, μια βόλτα, ένα σινεμά δεν ..δεν ξέρω πώς να βάλω λίγο τις σκέψεις μου σε μια σειρά τώρα. Σαν ανακατεμένο τουρλού είναι το μυαλό μου.
Όπως τα σκέφτομαι τώρα, βρίσκω ένα ακόμη κακό σε όλα αυτά.
Πολύ άσχημο φίλε είναι να μην υπάρχει ανταπόκριση ή να τρως το δούλεμα το ίδιο ή να σε χει απλά χεσμένο.. τα πέρασα όλα ένα προς ένα αδερφέ και τώρα γυρίζω το κεφάλι πίσω και λέω “ω…μπωωωω μαλάκα τι πέρασα;”.
Δεν φοβάμαι ούτε να παραδεχτώ ότι έκανα ρομπιές, ούτε ότι βγήκα μαλάκας ούτε ότι εκτέθηκα. Τα έκανα όλα ένα προς ένα και το γούσταρα, γιατί κάποιες σχέσεις είναι μαθήματα και το συγκεκριμένο αδερφέ…χμ… το πέρασα με Άριστα.
Και οι δύσκολες σχέσεις και τα δύσκολα μαθήματα είναι σαν τα βαριά φαγητά λοιπόν, για αυτό (φυσικά και επειδή στο σπίτι μας γενικά έχουμε μια λόξα με τα ζυμαρικά) σήμερα θα πάμε σε κάτι απλό και ελαφρύ και εύκολο.
Σιγά σιγά και όλα θα γίνουν.




Υλικά:
1 πακέτο Λιγκουίνι η Πένες
1 κολοκυθάκι
1 μεγάλο μανιτάρι άσπρο ή Πορτομπέλο ή Πλευρώτους
1 κόκκινη πιπεριά
1 πράσινη πιπεριά
1 μικρό ξερό κρεμμύδι
1 ντομάτα
Λίγο σκόρδο πολύ ψιλοκομμένο
Μερικές ελιές α…2-3 ξέρω γω, όχι πολλές, χωρίς κουκούτσι
(χμ.. δεν ξέρω φίλε, πάρε έτοιμες σε βαζάκι άμα δε θες παίδεμα)
1 κύβο λαχανικών
Λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό
Ένα μπουκάλι λευκό ξηρό κρασί.
(1 ποτήρι για το φαγητό και το άλλο φυσικά για να το πιούμε)

Εκτέλεση:
Δεν θέλει να χεις τελειώσει πυρηνική φυσική για να το φτιάξεις αυτό το φαγητό το καταλαβαίνεις. Θέλει λίγο απλότητα, και σου μιλάω σοβαρά, βάλε χαμηλή μουσική, βάλε ένα ποτήρι κρασί αν έχεις την δυνατότητα να καλέσεις και κάποιον φίλο η το αμόρε να φάτε παρέα, πάρε το χρόνο σου βάλε αγάπη μαζί με την ποδιά σου και φτιάχτο.
Βάζεις μια κατσαρόλα με αλατισμένο νερό να βράσει για τα ζυμαρικά, και μέχρι να βράσει το νερό, πιάνεις καθαρίζεις και κόβεις τα λαχανικά ζουλιέν, δηλαδή σαν μακρόστενα σπιρτόξυλα. Μη ξεχάσεις να ξεσποριάσεις καλά τις πιπεριές.
Και τη ντομάτα να την κόψεις σε κύβους.
Αν πάρεις ελιές χωρίς κουκούτσι έχει καλώς, και να σου πω μπορείς να πάρεις και αυτές που είναι γεμιστές με πιπεριά ξέρεις, είναι πολύ νόστιμες ναι ναι.
Αν όχι κατανοείς ότι και αυτές θέλουν εκπυρήνωση οι καημένες ήτοι να τους αφαιρεθεί το κουκούτσι, άρα έξτρα κόπος.
Βράζεις τα μακαρόνια σύμφωνα με τις οδηγίες του πακέτου.
Τα αδειάζεις σε ένα τρυπητό και τους ρίχνεις λίγο κρύο νεράκι.
Στην ίδια κατσαρόλα, ναι στην ίδια κατσαρόλα, βάζεις ελαιόλαδο και σοτάρεις τα λαχανικά – πιπεριές, μανιτάρια, ελιές, κολοκυθάκι, κρεμμύδι, σκόρδο – να πάρουν λίγο χρώμα και να μαραθούν.
Σβήνεις με κρασί και μετά ρίχνεις μέσα λίγο, ελάχιστο νεράκι να τα βοηθήσει να βράσουν, τον κύβο λαχανικών και τη ντομάτα, και το μαϊντανό μην ξεχάσεις ναι; έτσι για το χρωματάκι.
Μόλις όλο αυτό λοιπόν, αρχίζει να παίρνει βράση, ρίξε μέσα τα μακαρόνια και ανακάτεψε καλά.
Τόσο απλά.
Μπορείς να τα σερβίρεις με τριμμένη φέτα η ένα σκληρό τυρί της αρεσκείας σου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: