31 Μαρτίου 2015

Εν οίδα... μια γάτα με γαρίδα

Ο Robert Heinlein (1907-1988) ένας Αμερικανός συγγραφέας επιστ. φαντασίας είχε πει κάποτε ότι: “Οι γυναίκες και οι γάτες θα κάνουν ότι τους αρέσει, και οι άντρες και οι σκύλοι θα πρέπει να χαλαρώσουν και να συνηθίσουν σ’ αυτήν την ιδέα”.
Αυτό λοιπόν συμβαίνει όταν έχεις στο σπίτι σου, το οικιακό σου αιλουροειδές και τολμάς να κουβαλήσεις θαλασσινά η ψάρια ή κάτι τέλος πάντων που να προέρχεται από τη θάλασσα.
Όχι αν κουβαλήσεις γοργόνα δεν ξέρω τι γίνεται, αν και φοβούμαι πολύ γιατί υπάρχει μια παροιμία που λέει ότι: "Η Γοργόνα είναι το πιο άχρηστο πλάσμα στον πλανήτη, ούτε να το γαμήσεις μπορείς ούτε να το τηγανίσεις"
Έτσι λοιπόν ο μικρός χνουδωτός βασανιστής με το που μύρισε τις γαρίδες αρχίσανε τα πανέμορφα νιαου και μιουρ και πρρρρ και μια πουτανιά όλο νάζι, όπου μαζί με την γατένια του γκρίνια, να μα το θεό, θα κανε την πιο πουτανάρα φίλη μου, την ώρα που κάνει νάζια στο γκόμενο να κοκκινίσει από ντροπή.
Αυτά με τα θηλυκά και τις γάτες.
Στα καθ ημάς Now:
Το βασικό είναι ότι τις γαρίδες πρέπει να τις ξεπαγώσεις και τις καθαρίσεις. Τον τρόπο θα τον βρεις εδώ και δω και δω και γενικά στο γούγλη.
Τα υλικά που επιμέρους για τη συνταγή, θα χρειαστούμε είναι:

1 κοφτερό μαχαίρι για να καθαρίσεις τις γαρίδες φιλαράκι..
1 κιλό γαρίδες μεσαίου μεγέθους
(είναι περίπου 40 κομμάτια 1 κιλό και θα τα βρεις γύρω στο 15€)
3 χρωματιστές πιπεριές από 1 κομμάτι
(1 κόκκινη 1 πορτοκαλί 1 κίτρινη τις πουλάνε όλες μαζί σε συσκευασία)
1 πακετάκι ντοματάκι Σαντορίνης
(αυτά τα μικρούλια)
1 μικρό (ξερό ψιλοκομμένο σε κύβους) κρεμμύδι
1 πακέτο ζυμαρικά της αρεσκείας σας
(εμείς σήμερα αρεσκόμεθα εις τα Λιγκουίνια)
1 ντοματάκι κονκασέ
Πιπέρι κόκκινο καπνιστό.
(δεν στο γράφω για να σε ξιπάσω μωρ μαλάκα ξεκόλλα)
Αλάτι
Πιπέρι κόκκινο καυτερό
Και αν γουστάρεις και έχεις στο ντουλάπι σου, μια ψιλή πολύ ψιλή τσιμπιά κάρυ σε σκόνη
½ ματσάκι μαϊντανό (καθαρισμένο και ψιλοκομμένο)

Και η εκτέλεση μας είναι παρακάτω:
Πλένε τα χέρια σου, και αν τελικά έχεις και συ γάτο βγάλτον από την κουζίνα γιατί θα σου σπάσει τα νεύρα.
Βάλε μπόλικο νερό αλατισμένο σε μια μεγάλη κατσαρόλα και βάλε την πάνω στο μάτι της κουζίνας, το οποίο σαφώς και θα ανάψεις, για να βράσουμε τα ζυμαρικά.
Ζυμαρικά έχουμε κάνει ένα εκατομμύριο φορές αλλά λέω γω τώρα... αν έχεις καμία αμφιβολία κάνε ένα τσεκ εδώ. Τις γαρίδες είπαμε τις έχεις ξεπαγώσει, τις έχεις καθαρίσει και τις αφήνεις σε ένα τρυπητό καταμέρους να στραγγίξουν. Όση ώρα περιμένεις να βράσει το νερό για τα ζυμαρικά κοίτα μην πιάσει το τσατ στο Φατσοβιβλίο, κάτσε και καθάρισε όπως φυσικά κόψε σε κυβάκια η σε λωρίδες τα λαχανικά μας.
εκτός από τα ντοματίνια που απλά θα πλένεις και θα αφαιρέσεις το πράσινο κοτσανάκι τους.
Συνοψίζοντας:
Πλένουμε και ψιλοκόβουμε: Πιπεριές, Κρεμμύδι, Σκόρδο, Μαϊντανό
Πλένουμε και τεμαχίζουμε στη μέση: Ντοματίνια
Πλένουμε και καθαρίζουμε: Γαρίδες
Τα ζυμαρικά ενοείται τα χεις βράσει al dente (ναι έχουμε λόγο) και τα χεις στραγγίσει Οκ;
Τσάκω μια σχετικά μεγάλη κατσαρόλα και τσιγάρισε σε ελαφριά φωτιά τις γαρίδες φέρνοντας τες μια σβούρα με την ξύλινη κουτάλα. Ρίξε καπάκι τα λαχανικά, συμπλήρωσε με λίγο ντοματάκι κονκασέ για περισσότερο χρώμα και γεύση και άστα σε χαμηλή φωτιά να βράσουν μέχρι να μειωθούν τα υγρά στη μέση.
Νοστίμισε με τα μπαχαρικά και τώρα όπως έχει μείνει η σάλτσα στο ήμισυ απο υγρά, μαζί με τα μακαρόνια που είναι και αυτά σχετικά όχι πολύ βρασμένα γύρνα τα καπάκι όλα μαζί μέσα σε μία κατσαρόλα, για αυτό θέλαμε να είναι Al dente τα μακαρόνια κατάλαβες;
κανονικά αν ήμασταν σε εστιατόριο θα φτιάχναμε τη μακαρονάδα στο τηγάνι οπότε έτσι τα ζυμαρικά θα ερχόσαντε στα ίσα τους απο  άποψη βρασίματος.
Ωχου...τες πα μαλάκα, ότι κατάλαβες κατάλαβες, γιατί νομίζω το καψα το ποστ λίγο σήμερα, τελικά το φαϊ στη γραφή αποδείχτηκε μεγαλύτερη μανούρα απο ότι στην πράξη.
Αι σιχτίρ νόμιζα και γω είναι εύκολο το γαμήδι....

Υγ
Το μαϊντανό μπορείς να τον ρίξεις για ομορφιά έτσι απο πάνω κατά το σερβίρισμα
(καλά καλά καλά σκάω δεν το σώζω)

30 Μαρτίου 2015

Κάλλιο ένα χρόνο κόκορας παρά σαράντα κότα...

Πορδή χαρά σήμερα συμπεθέρα, που να στα λέω.
Έβγαλε ήλιο.
Νομίζω ότι ούτε στο Μάντζεστερ δεν χαίρονται τόσο πολύ όταν βγάζει ήλιο.
Βασικά σηκώθηκα από τις ιαχές της γειτονιάς που όλες μαζί οι γειτόνισσες, αρχής γενομένης την μητρός μου, λες και ήταν συνεννοημένες απλώθηκαν χαρούμενες και ευτυχισμένες σε μπαλκόνια με λάστιχα, χαλιά απλωμένα, μπαλκονόπορτες ανοιχτές και ένα πράμα που θυμίζει κάτι μεταξύ Universal αρραβώνα και μεγάλης οικολογικής καταστροφής (“σε αγαπώ όπως η μέση Ελληνίδα μάνα τη Χλωρίνη”)
Και ο κλήρος πέφτει στο γενναίο, γιατί όταν κάποιος κάνει δουλειές κάποιος άλλος πρέπει να κάνει φαΐ, και αν αυτός ο άλλος είναι μάγειρας δεν είναι δύσκολο να βρείτε ποιος έφαγε το μπαλάκι. Σε αντίθεση με τα πιστεύω και τις θεωρίες που έχω απλώσει στην κεφάλα μου όταν βαριέμαι, ήτοι: “μαγειρεύω μόνο όταν θα πάρω μεροκάματο” μπήκα στην κουζίνα τι να έκανα ο έρμος. Εδώ κάπου να σου αναφέρω ότι κανονικά μέσα σε όλα αυτά θέλεις και: “το μαλάκα που θα πάει για ψώνια” αλλά σε μας αυτός ο μαλάκας έπρεπε να μαγειρέψει. Άρα ο θεός βοηθός, και μιας και μπλέξαμε με τα θρησκευτικά, να σου πω ότι…!
Το ψυγείο μας σαν το Κεφάλαιο 19 του Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο:
“εἰς τὸν λεγόμενονκρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ,” σε remix με Μαζωνάκη: “Ένα κενό... ένα κενό”. Κατάλαβες ε;
Επειδή όμως ξέρει η πάπια που ναι η λίμνη έβαλα το μυαλό μου (δε θέλω σχόλια επ αυτού) να αυτοσχεδιάσει.
Καλά μη φανταστείς ότι έκανα μοριακή μαγειρική για 5* Μισελέν..
Χαλάρωσε.

1 γάστρα
(ναι αυτή δεν θα τη φάμε αλλά είναι βασικό συστατικό γρηγοράδας η πουτάνα)
1 στήθος κοτόπουλο
(ξεκοκαλισμένο και καθαρισμένο)
4 μεγάλες πατάτες
1 μεγάλο κρεμμύδι
(κόκκινο)
1 κ.σ. μουστάρδα με σπόρους
(αυτή να δεις, από άλλη συνταγή ξέμεινε στάνταρ)
1 κ.σ. Ελαιόλαδο
1 κ.σ. Μέλι
1 κύβο λαχανικών
Αλάτια πιπέρια και λοιπά τεμάχια



Χέρια πλύνε.
Μανίκια σήκωσε, βάλε και μια ποδιά μη γίνεις χάλια και πάμε.
Παίρνεις το κοτόπουλο το κόβεις  σε μεγάλες λωρίδες και το ξεπλένεις με κρύο νερό καλά, μέσα σε ένα τρυπητό και μέχρι να κάνεις τις υπόλοιπες δουλειές αυτό θα χει στραγγίσει..
Πλένεις ξανά τα χέρια σου με ζεστό νερό και σαπούνι, όπως και το τεφλόν στο οποίο επάνω έκοψες το κοτόπουλο για να μην έχουν κοτοπουλίλες πάνω τους, και όχι μη με χέζεις τώρα, τα γάντια δεν είναι λύση γιατί χάνεις την επαφή με το προϊόν και απλά γεμίζεις το χώρο μικρόβια μιας και τα χέρια σου είναι καλυμμένα. 
Μετά καθαρίζεις τις πατάτες και τις κόβεις σε μεγάλα κομμάτια, τις ρίχνεις μέσα στη γάστρα ρίχνεις και το κοτόπουλο που όσο να το πεις θα χει στραγγίσει δεν μπορεί, του πούστη.
Στη συνέχεια ρίξε όλα τα υπόλοιπα υλικά ανακάτεψε πολύ πολύ πολύ καλά να πάνε παντού τα μπαχαρικά και τα αρτύματα, καπάκωσε και ρίξε το τεμάχιο στο φούρνο για ½ ωρίτσα στους 200 βαθμούς. Κάπου εκεί άσε για λίγο το Candy crash και πήγαινε άνοιξε το καπάκι, ρίξε μια ματιά ανακάτεψε το και λίγο. Λογικά στα 30 με 40 λεπτά είναι έτοιμο και γίνεται λουκούμι.

Από μερίδες 3 μεγάλες τις βγάζει άνετα. 

25 Μαρτίου 2015

Το Κέικ του Σακάτη

Οι εθνικές εορτές (*sic) με χτυπάνε στον εγκέφαλο.
Το ίδιο και οι Κυριακές και οι αργίες. Εκτός αν δουλεύω οπότε όλα είναι ίδια. Βασικά όλα είναι ίδια γιατί τον τελευταίο καιρό διαπιστώνω μια όλο και μεγαλύτερη απουσία μου από το χρόνο (τι ήπιες πάλι;). Αυτό σε συνδυασμό με την αυξανόμενη βαρεμάρα μου γίνεται τουλάχιστον εγκληματικό για αυτό και σήμερα ημέρα αργίας παρέλασης και όλων αυτών των δυσοίωνων είπα να κάτσω σπίτι να σαπίσω. Να μην κάνω τίποτα ρε παιδάκι μου. Αυτό μπορεί να είναι και ένα σοβαρό δείγμα γήρατος αλλά ας μην την πιάσουμε αυτή την κουβέντα καλύτερα..
Το λοιπόν η φίλη μου και γιατρός μου (ειδικότητα: από ψυχολόγος μέχρι κτηνίατρος) η Spark προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει να βγω από αυτό το αδιέξοδο ψυχολογικό τέλμα. Αφού είδε και απόειδε η γυναίκα με διάφορες θεραπείες του σύγχρονου κόσμου, όπως: Voodoo, Ξεμάτιασμα, Πέρασμα από 40 κύματα στην Πανσέληνο, Σκόρδα, (με μπακαλιάρο και χωρίς) Ματόχαντρα, και μπόλικο θυμίαμα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θεραπεία δεν υπάρχει, και προκειμένου να αρχίσει η ίδια τους ψυχοθεραπευτές και τα μέντιουμ αποφάσισε να με τρολάρει όπως το άλογο με το καρότο, στέλνοντας μου μια συνταγή για κέικ. Σου λέει δεν μπορεί θα τη δει ο ψυχάκιας θα θέλει να το φτιάξει οπότε θα μας αφήσει για λίγο με τη γκρίνια του. Στο φούρνο το χω τώρα που στα γράφω οπότε δεν ξέρω αν είναι γευστικό. Που ελπίζω να είναι, γιατί μου βγήκε η πίστη να το κάνω.
*Βασικά μισό να πα να δω γιατί νομίζω το καψα*

Το κέικ του Σακάτη
Υλικά:
3 φλιτζάνια αλεύρι
(κανονικό για όλες τις χρήσεις)
2 φλιτζάνια ζάχαρη
(άσπρη κρυσταλλική)
2 φλιτζάνια νερό
(κρύο)
7 κουταλιές άγλυκο κακάο
(εδώ εξυπακούεται ότι όσο πιο καλής πχιότητας τόσο καλύτερα)
2 βανίλιες
(ναι μωρ μαλάκα αυτά στα φιαλίδια με το κόκκινο καπάκι)
1 κουταλάκι σόδα
(βαρέθηκα να την ψάξω και έβαλα μπεικιν)
10 κουταλιές καλαμποκέλαιο
(Ε; τι;)
2 κουταλιές της σούπας ξύδι
(κανονικό απλό, κοίτα μη βάλεις κάνα βαλσάμικο)

Πλένεις τα χέρια σου, αφήνεις το τηλέφωνο από τα χέρια και μπαίνεις στην κουζίνα.
Βρίσκεις όλα τα υλικά που χρειάζονται και τα χεις έτσι κοντά σου, για να μην ψάχνεσαι όπως εγώ που δεν έβρισκα τη σόδα.
Βουτάς το μίξερ.
Α ναι ρε μαλάκες! Δεν σας είπα; Πήρα μίξερ με κάδο περιστρεφόμενο οπότε στα αρχίδια μου όλα τώρα έχω και τα δυο χέρια ελεύθερα!
Που λες φιλαράκι, βάζεις όλα τα υλικά στο μίξερ και τα χτυπάς για 4 περίπου λεπτά. Βρε δύσκολο σου λέω πέθανα άσε με! Στρώνεις λαδόκολλα στη φόρμα, πετάς μέσα το μείγμα, το ψήνεις 30 λεπτά (ανάλογα με το φούρνο που έχεις κανονίζεις την θερμοκρασία, αν δεν έχεις προθερμάνει τον φούρνο, περίπου 50 λεπτά στους 180 θα είναι εντάξει. Πρόσεχε το καλού κακού να μην σου καεί ή το βγάλεις άψητο) αυτό έτσι μου το έστειλε η κοπέλα έτσι το γράφω μη σας πάρω και στο λαιμό μου.
Η συνταγή φυσικά είναι νηστίσιμη και κάνει και για τη θειά μου την Αντωνία που είναι vegan.
ps
Ο Blogger γαμιέται και μου βγάζει ανάποδα την εικόνα σιχτίρι..
Αυτά.

23 Μαρτίου 2015

Γλυκό για "Τα συγκρατημένα πάθη"

Λυπάμαι αλλά η σχέση μου την εκκλησία και τον κλήρο κατ' επακολούθησην δυστυχώς, είναι κακή και όσο περνούν τα χρόνια γίνεται ολοένα πιο κάκιστη έως και χείριστη μη σου πω. Πιστεύω στο Θεό αυτό δεν το διαπραγματεύομαι, τηρώ όσο μου επιτρέπουν οι καιροί η ο χρόνος μου, τις παραδόσεις τα ήθη και τα έθιμα, πράγμα που βέβαια με καθιστά γραφικό η παλαιών αρχών για κάποιους, τους οποίους όμως γράφω πανηγυρικά στα αρχίδια μου –να τα λέμε και αυτά- αλλά γενικότερα προσπαθώ να εφαρμόζω ένα στυλάκι τύπου «τη δουλειά σου τη δουλειά μου» Από την άλλη όμως ένα από τα κυρίαρχα Moto μου είναι το ότι «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις» φράση που θα με ακούσεις να λέω συχνά και να πιστεύω ακόμη συχνότερα, άρα τα πράγματα γίνονται λίγο περίεργα.
Περί θρησκεία και νηστείας η συνταγή σήμερα εξ ου και ο πούστικος ο πρόλογος. Παλιότερα φιλαράκι για να κάνεις νηστεία για σαράντα μέρες ήτανε άθλος μη λέμε μαλακίες, στις μέρες μας είναι ευκολότερο. Η αλήθεια είναι βέβαια πως δεν το λες και «βόλτα μέχρι το περίπτερο» αλλά όσο να το πεις τα πράγματα (μαγειρικά και διατροφικά τουλάχιστον) είναι πολύ πιο εύκολα, μιας και με την ονομασία "νηστίσιμο" παίζει να χει βγει και κρέας ας πούμε; Νταξ δεν είναι κακό να υπάρχουν επιλογές, αυτό διευκολύνει και τη δουλειά για μας τους μάγειρες. τες πα μεγάλη κουβέντα ας πάμε στα δικά μας λοιπόν.
Τη συνταγή που θα δεις παρακάτω την ξεπατίκωσα από μια φίλη μου και προχθές την έφτιαξα και γω, είναι πεντανόστιμη πανεύκολη και εμφανίσιμη αρκετά, γιατί όπως έλεγε και η παπαδιά στο χωριό μας
«του πρόσουπω γαμεί το μνί»


Υλικά:
1 ½ φλιτζάνι τσαγιού νερό
1 ½ φλιτζάνι τσαγιού χυμό πορτοκάλι
(αν ειδικά είναι από φρέσκα πορτοκάλια θα εκτιμηθεί να το ξες)
Το ξύσμα από 1 πορτοκάλι
(ε αφού θα τα κάνεις χυμό μετά τι σκας;)
½  κιλό ζάχαρη
(1/2 πακέτο είναι αυτό)
2 βανίλιες
(μη το παραγαμήσεις με τη βανίλια για θα πικρίσει)
450 γραμμάρια αλεύρι
(περίπου 1 σακουλάκι φαρίνα είναι αυτό)
5 κοφτά κουταλάκια του γλυκού μπέικιν
(αν βάλεις Φαρίνα μην βάλεις τόσο πολύ μείωσε το περίπου στο ½)
1/2 κιλό Ινδοκάρυδο
(1 σακουλάκι είναι και αυτό ναι)
Προορατικά λίγο μαρμελάδα Βερίκοκο, ροδάκινο η πορτοκάλι

Χέρια πλύνε!
Βασικά η εκτέλεση της συνταγής είναι η επιτομή της γελοιότητας, και θα πρέπει να στην παρουσιάσω κάπως για να φανεί και καλά ψαγμένη, αλλά όσο και να το τεντώσω το θέμα πάλι δεν βγαίνει.
Πάρε λοιπόν ένα μεγάλο τάπερ η μια λεκάνη (αυτή τη ροζοζουζουνί που λέγαμε στο προηγούμενο ποστ) ρίξε μέσα όλα τα υλικά, ανακάτεψε τα με μια σπάτουλα η με τα χέρια (αρκεί να μη φοράς δαχτυλίδια ρολόγια φυλαχτά και λοιπά τεμάχια) και βάλε το μείγμα μέσα μια φόρμα, που αν είναι σιλικόνη δεν θέλει και λάδωμα οπότε ακόμη καλύτερα, αλλιώς βάλε την κλασική λαδόκολλα που όλοι αγαπάμε, για να γλιτώσεις και την χαμαλίκα της λάντζας.
(ω τι κόπος θεέ μου… κάτσε να φέρω να αλλάξεις φανέλα μούσκεμα έγινες από τον κάματο)
Οι τιμές για το ψήσιμο παίζουν ανάλογα το φούρνο, μια μέση τιμή είναι για 40 περίπου λεπτά σε προθερμασμένο, στους 180-200 βαθμούς
Εγώ τα έφτιαξα σε φόρμες για Muffins και με διπλή δόση συνταγής έβγαλα 36 κομμάτια.
Οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά:
Η συνταγή κάνει και για χορτοφάγους vegans Η πως διάολο τους λένε φέτος.
Πάρε τη μαρμελάδα που γουστάρεις και αραίωσε την με λίγο νεράκι σε ένα κατσαρολάκι για να αποκτήσει ρευστή υφή, αφού την αφήσεις να στανιάρει λίγο και να χλιαρίνει, με ένα πινέλο η σπάτουλα η με τα χέρια πάλι ρε παιδάκι μου αν εσύ έτσι θες, κάλυψε από πάνω τα γλυκάκια για να αποκτήσουν μια όμορφη γυαλιστερή όψη
Μπορείς να πάρεις φυτική κρέμα ζαχαροπλαστικής, να την παγώσεις και να φτιάξεις μια ωραιότατη φυτική σαντιγί αν και μεταξύ μας αυτά τα θεωρώ πλαστικές αηδίες.
Μια ακόμη υπέροχη γευστική γουρουνιά είναι να λιώσεις κουβερτούρα και να τα καλύψεις από πάνω.

Ναι νομίζω αυτό το τελευταίο θα γαμήσει κόσμο!

20 Μαρτίου 2015

Άντε ρε Χαλβά

Ο χειμώνας αυτός μου φαίνεται ατελείωτος.
Όχι ότι φημίζομαι για την αγάπη μου στο καλοκαίρι. Το καλοκαίρι είναι όμορφο, γεμάτο, φωτεινό αλλά είναι ότι να ναι, και γω σαν υπεροργανωτικός ελαφρά ψυχαναγκαστικός και πολύ πωρωμένος με τη δουλειά του άνθρωπος πρέπει να σου πω ότι αυτό δεν το μπορώ.
Το θέμα είναι όμως ότι, πάλι σου ξαναλέω αυτός ο φετεινός χειμώνας ο καριόλης έχει τον ασυμμάζευτο. Παρασκευή σήμερα και έβλεπα τις θείες που πηγαίνανε στους χαιρετισμούς και λέω: «μαλάκα άνοιξη.. αρχίδια άνοιξη που βρέχει και έχει 7 βαθμούς» και ψυχοπλακώθηκα ακόμη πιο πολύ. Πέρα απο τα δικά μου ψυχολογικά, το θέμα είναι ότι Πάσχα έρχεται και ο κόσμος είτε για το καλό είτε για τη θρησκεία ή γιατί έτσι γουστάρει κάνει νηστεία. Βάλε και το ότι σαν πολύ καιρό δεν μείναμε χωρίς συνταγούλες, θα κάνουμε κάτι εύκολο σήμερα. (νταξ...) Μπας και νομίζεις ότι θα σε αφήκω έτσι προ-πασχαλιάτικα να λιμοκτονήσεις από τη νηστεία;
Απλά ξέρεις τώρα Άγιες busy days έρχονται, κόνσεπτ Πάσχα στην επαρχία πρέπει να πας πρώτα να αγοράσεις καινούρια ρούχα, να φτιάξεις μαλλιά και τα λοιπά... Χάθηκα στη μετάφραση πάλι τι έλεγα; Α ναι! Εμείς λοιπόν εδώ στην επαρχία έχουμε να ασβεστώσουμε, να ξεβοτανίσουμε τον κήπο για να φυτέψουμε καινούρια μυριστικά, άρα σαν επαρχιώτες που σέβονται τον εαυτό τους έτσι και μεις θα πρέπει να κάτσουμε να μάσουμε τις φλοκάτες να τινάξουμε τα χειμωνιάτικα και άλλες λοιπές επαρχιακές δουλειές.
Άρα λοιπόν κομμένες οι μαλακίες…
...μισό να σβήσω το τσιγάρο...
Ωστόσο εσύ βάλε ποδιά και πλύνε τα αρκουδόχερα σου και έρχομαι να κάνουμε ένα πουτανιάρικο νηστίσιμο γλυκό!
(και πουτανιάρικο και νηστίσιμο δεν ξέρω πως προκύπτει αυτό)

Χαλβάς Φαρσάλων ή αλλιώς «Χαλβάς σαπουνγέ»
(είναι αυτό το καφετί νόστιμο ζελεδάκι που μοιάζει με σαπούνι και που το πουλάνε στα πανηγύρια! Remember? Όχι το σαπούνι μαρή! Μη με τρελαίνεις ακόμη δεν πήρα ανάσα!)

Υλικά
1 φλιτζάνι τσαγιού αραβοσιτέλαιο (όχι γεμάτο)
(γνωστό και ως καλαμποκέλαιο)
2 φλιτζάνια τσαγιού νισεστέ
(είναι αυτή η σκόνη που μοιάζει με σπασμένη κακής πχιότητας πρέζα, γνωστό και ως ρυζάλευρο)
3 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη
(τι θες τώρα; Να σου πω τι είναι η ζάχαρη;)
4 φλιτζάνια τσαγιού νερό
(είναι αυτό που σε μερικά χρόνια θα στήνουμε κώλο για να το αποκτήσουμε)
8 κ.σ. ζάχαρη
(όχι δεν θα ξεκαβατσώσεις από την επάνω ποσότητα! Λαμόγιο! Άλλη αυτή η ζάχαρη, άλλη η πάνω!)

Εκτέλεση
Στέπ 1
Λοιπόν μικρό μου η συνταγή αυτή είναι τόσο εύκολη που την φτιάχνεις ακόμη και με κλειστά μάτια, απλά δώσε προσοχή. ΑΛΛΑ επειδή ξέρω εγώ που σκατά τις δίνω της γαμημένες της συνταγές μου, βάλε μια ποδιά για αρχή και έλα να κάνουμε αργά βήματα. Από τη δεύτερη φορά που θα την φτιάχνεις μοναχός, κάμε ότι καταλαβαίνεις! Το λοιπόν: Τσάκω πλαστική λεκάνη (έλα μην την κρύβεις αφού ξέρω ότι έχεις μια ζουζουνοροζουλί τέτοια) και πέτα μέσα τα 4 πρώτα υλικά της συνταγής. Βάλε χεράκι μέσα. Έλα μη το γαμάς τώρα! Σιχαίνεσαι.. άλλα και άλλα τα πιάνεις μην το ανοίξω το γαμημένο μου.. Έτσι μπράβο ανακάτεψε καλά, μετέπειτα θα περάσουμε το μίγμα από σουρωτήρι για να μην υπάρχουν σβώλοι και θα το χώσουμε σε μια μεγάλη κατσαρόλα σε μέτρια φωτιά.
Αυτό όσο βράζει θα το ανακατεύουμε συνέχεια με τον αυγοδάρτη (το «σύρμα» είναι μάνα μου που ανακατεύουμε) να μην μας κολλήσει και σβολιάσει, και να ιδείς που θα γίνει ένα μαστιχωτό ελαστικό πράμα σαν λουκούμι μισολιωμένο.
Σκάσε και ανακάτευε.
Α… κάηκες γιατί πιτσιλάει έ;
Αη σιχτίρι για παιδί φύγε θα το ανακατέψω εδώ! Φέρε εδώ το σύρμα και σύρε φκιάσε με ένα φραπέ μέτριο με πολλά παγάκια..
Στέπ 2
Σε μια άλλη μεγάλη κατσαρόλα χώνουμε έτσι σκέτες τις 8 κ.σ. ζάχαρη για να τις κάνουμε καραμέλα. Φροντίζουμε να γίνει μια σχετικά σκούρα καραμέλα αλλά να μην καεί γιατί θα πικρίσει και μετά γάμησε τα…Μόλις γίνει η καραμέλα ρίχνουμε αμέσως το μίγμα της κατσαρόλας Νο 1 και ανακατεύουμε καλά μέχρι αν γίνει ένα. Αδειάζουμε το όλο έγκλημα σε στρόγγυλο (νταξ καλά! Δεν θα τα χαλάσουμε στο σχήμα τώρα, μόνο κοίτα μη βγάλεις τη Χριστουγεννιάτικη φόρμα με τα Ελαφάκια! Πάσχα έρχεται! Θα μας γελά ο κόσμος στο χωριό). Το Ταψάκι τούτο το πασπαλίζουμε με ζάχαρη καλά καλά στην από πάνω να το καλύψουμε όλο, και το ψήνουμε για 5 - 10 λεπτά στο γκριλ ανάλογα πόσο σκληρή κρούστα θέλουμε να γίνει.
Που ναι ο καφές που ζήτησα;

Οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά:
1.    Αν αντί για Λάδι βάλεις Βιτάμ είναι το ίδιο αλλά προς θεού ΟΧΙ Ελαιόλαδο!
2.    Αν βάλεις φρέσκο αγελαδινό βούτυρο (Μοοοοουυυυυυυυυυ) δεν θα γίνει νηστίσιμοαυτό το γνωρίζεις  αλλά θα γίνει πυρηνική βόμβα θερμίδας και φυσικά κλάσεις ανώτερο σε γεύση! Επίσης να το βάλεις κοντά στο γκρίλ για να κάνει αυτή την καραμελένια κρούστα
3.    Άσε να κρυώσει πρώτα και μετά κόφτο

4.    Να μην ξεχάσω ρε! Αν θέλεις και καυλαντίσεις χώσε μέσα μερικά αμύγδαλα ή μερικά καρύδια.

15 Μαρτίου 2015

Νομίζεις πως με σκοτώνεις. Νομίζω πως αυτοκτονείς…

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω.
Είμαι σκατά. Ναι είμαι σκατά.
Έχω στεναχωρηθεί τόσο πολύ με το θάνατο αυτού του παιδιού που όλη η μέρα μου είναι σκατά. Δεν έχει σημασία αν είναι αυτοκτονία η αν είναι φόνος γιατί για μένα, και με τη λογική μου, και στις δύο περιπτώσεις είναι φόνος.
Με τον ένα η άλλο τρόπο.
Και υπάρχουν φορές που το λες, το δείχνεις το εννοείς με τα όλα σου:
«Έγκωσα γαμώ την πουτάνα μου! Καταρρέω δεν με βλέπεις;»
Και δεν σου δίνει κανείς σημασία η δεν σε καταλαβαίνει κανείς γιατί όπως πολύ εύλογα σημείωσε σήμερα ο Τάσος Θεοδωρόπουλος σε ένα εξαιρετικό κείμενο του: «…που κανείς δεν ασχολείται μαζί τους, αν δεν υπάρξει το θανατικό, το μη αναστρέψιμο, το δράμα που πουλάει. Και το εσωτερικό δράμα, αυτό που σε τρώει σαν οξύ μέσα σου, δεν πουλάει»
Σε αυτή τη σκατένια κοινωνία μας, γεμάτη τύφλωση από τις οθόνες των πανάκριβων smartphone μας, που αντί να μας φωτίζουν μας τυφλώνουν, σε αυτό τον απαίσιο βούρκο γεμάτο γκλιτεραρισμένο λαηφστάηλ που έχουμε χώσει τις μούρες μας, σε συνδυασμό με την όλο και πιο πολύ αυξημένη φτώχια λόγω οικονομικής κρίσης φερόμαστε σαν: «δεν μπορούν να είναι όλοι καλά κάθε μέρα» «όλοι έχουν τα δικά τους» «μην είσαι εγωκεντρικός» «επιτέλους Grow up» «όχου μωρέ μαλάκα Get a life» αλλά υπάρχουν στιγμές που όλα μέσα σου ουρλιάζουν.
Και συ μούγγα. Και αν είσαι τυχερός να έχεις ΦΙΛΟΥΣ αληθινούς η ένα ψυχολόγο η ένα πνευματικό η ένα Γκουρού να ξέρεις ότι έχεις περισσότερες πιθανότητες να ΜΗΝ σε βρούνε με τις φλέβες κόσκινο.
Αν δεν έχεις όμως τη γάμησες.
Το Bullying που τόσο εύηχα και πολιτισμένα αναφέρουμε πλέον, εμείς στα νιάτα μας το λέγαμε Νταηλίκι, το λέγαμε Τραμπουκισμό, το λέγαμε Κράξιμο, το λέγαμε Φασισταριό, και το ζήσαμε όλοι σε πολλές μορφές και όλοι έχουμε κάποια άσχημα περιστατικά να διηγηθούμε. Μην κρύβεσαι πίσω από την οθόνη πια δεν πιάνει.
 Και αυτό το «σκάσε απλήρωτος και δούλευε» είναι Bullying το ζησα. Και το «κάτσε να σε γαμήσω για να πάρεις τη δουλειά» είναι Bullying, το ζήσανε δεκάδες φίλες μου και το «είσαι χοντρός/η» είναι Bullying το ζησα. Ειδικά αυτό το έζησα καλά. Και έχουμε γίνει μάρτυρες σε πολλά τέτοια περιστατικά και τουμπεκιάσαμε όλοι ή χτυπήσαμε «το θύμα» φιλικά στην πλάτη λέγοντας «έλα μωρέ κάνε υπομονή έχεις ανάγκη». Αλλά δεν είναι έτσι γιατί η υπομονή για τον κάθε άνθρωπο είναι τόσο υποκειμενική.  Και τώρα λοιπόν, όλοι εμείς οι πολιτισμένοι μαλάκες σηκώνουμε ψηλά το δάχτυλο και κατηγορούμε την σάπια γαμημένη κοινωνία, τους γονείς… το ένα… το άλλο.
Εκτός από μας τους ίδιους.
Και τι να πεις ρε φίλε σε αυτούς τους γονείς για να απαλύνεις τον πόνο τους; Μαλάκα κάτσε και σκέψου λίγο. Αλήθεια τώρα.
Φεύγει το παιδάκι σου από το σπίτι, Το παιδί σου που χεις φάει ΕΝΑ ΚΟΥΒΑ ΣΚΑΤΑ για να το μεγαλώσεις, και απλά χάνεται.
Δεν σκοτώνεται σε δυστύχημα. Δεν πεθαίνει από αρρώστια (σωματική) Δεν πήγε στον πόλεμο να υπερασπιστεί την πατρίδα του.
Απλά χάνεται.
Και μετά σου λένε είναι νεκρό, γιατί απλά είναι νεκρό, γιατί κάποιοι θέλησαν να είναι νεκρό. Και δεν μιλάω για το πρακτικό του πράγματος. Μιλάω για όλο το προηγούμενο. ‘Όπως «Θέλει αέρα η πουτανιά» έτσι και «Θέλει αρχίδια να πάρεις ένα μαχαίρι και να αυτοκτονήσεις» αν έγινε αυτό, και για να φτάσεις Είκοσι χρονών παιδί με όλη τη ζωή να απλώνεται μπροστά σου σαν όμορφη καλοκαιρινή ανατολή του ήλιου εσύ επιλέγεις το θάνατο σημαίνει ότι κάποιος πρώτα φρόντισε να σου γαμήσει κάθε ψήγμα εσωτερικής αξιοπρέπειας, υπομονής και θέλησης που είχες.…. Θέλω να ουρλιάξω! Το καταλαβαίνεις ρε μαλάκα ότι στον κόσμο του 2015 υπάρχουν άνθρωποι που εξωθούν άλλους ανθρώπους στο θάνατο απλά γιατί έτσι γουστάρουν;  Γιατί δεν γουστάρουν τις φάτσες τους; Η γιατί απλά έτσι τους αρέσει να κάνουν; Μπορείς να αναγνωρίσεις ότι κάθε σκατοκουβέντα κάθε είδος βίας λεκτικής η σωματικής που θα προσπαθήσεις να φορτώσεις σε κάποιον άλλον άνθρωπο μπορεί να γίνει αιτία να πεθάνει;
Been there.
Παλεύω χρόνια να χάσω κιλά. Ναι σίγουρα δεν είναι τόσο τραγικό θα μου πεις όσο το να έχεις καρκίνο ας πούμε, και θα σου απαντήσω ότι δεν είναι και τόσο ευχάριστο όσο το να κερδίσεις Εννέα εκατομμύρια στο λαχείο. Έχω υπάρξει θύμα Bullying και το λέω. Μικρότερος ίσως περισσότερο όχι τόσο μεγαλύτερος γιατί δεν είχα το μυαλό η το θάρρος η το θράσος να απαντήσω
ΑΝΤΕ ΡΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ.
Και η λεκτική βία είναι χειρότερη από τη σωματική να το ξέρεις. Θα σου πω για μένα ας πούμε. Είναι άσχημο να προσπαθείς τόσο πολύ. Να χτυπιέσαι στα γυμναστήρια, να κάνεις αιματηρές δίαιτες που κοστίζουν χρήματα, χρόνο, κοστίζουν στιγμές και σου στερούν πράγματα. Και κάποια στιγμή έρχεται κάποιος η κάποια και σου λέει μια απλή μαλακία και καταρρέεις.
Ναι μαλάκα. Καταρρέεις Δεν μπορώ να στο εξηγήσω αλλιώς γιατί μου έρχονται διάφορα περιστατικά στο μυαλό και θολώνω απ τα νεύρα που δεν μίλησα. Δεν απάντησα αυτό το:
ΣΑΛΤΑ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΡΕ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ !
Για αυτό άγνωστε αναγνώστη μου: ΜΙΛΑ
Άνοιξε το στόμα σου και μίλα γιατί θα έρθει η στιγμή που θα είσαι/θα είμαι/θα είναι/ ένας ακόμη Βαγγέλης.




*ο τίτλος του Post είναι φράση του Ιταλοαργεντιού ποιητή Antonio Porchia (1885-1968)