19 Φεβρουαρίου 2015

Οι Πενήντα (50) Αποχρώσεις του Σκυλοκούραδου.

Μια πολύ κουλή κριτική που περιέχει spoilers για αυτούς που δεν το χουνε δει, τόσες θερμίδες για να μην μου ξαναμιλήσει η διαιτολόγος μου και τόσες αφορμές για μου κλείσουν το Blog.
Φυσικά είναι NSFW
Μαζί με τη μαγειρική έχω δυο μεγάλες αγάπες. Τη μουσική και το διάβασμα. Μπορώ να ακούω μουσική για ώρες. Ασταμάτητα χωρίς κανένα πρόβλημα, αρκεί φυσικά να μην μου ματώνει τα αυτιά. Τα οποία ομολογουμένως τα λες και πολύ Flexible, και παράλληλα –η και χώρια- να διαβάζω, αν και με τα μάτια μου έχω πρόβλημα. Για αυτό και αποφεύγω την τηλεόραση όπως ο διάολος το λιβάνι. Εννοίοτε αποφεύγω τους κακούς ανθρώπους και τις κακές ταινίες.
Όχι τις κολλητικές. Ούτε τις μονωτικές.
Γιατί η χαζογκόμενα στην ταινία τέτοιες πούλαγε που να μην έσωνε το βούρλο. Αλλά τι να καταλάβει; Που πήγε ο «εχωχεστείστοτάληροδενφτάνειτοσύμπανγιαναταφάω» και την παρακάλαγε ο έρμος.
Αυτά για να μπούμε στο κλίμα, –το γνωστό στραβό που γουστάρει να μασάει ο γάιδαρος που και που- και για να σε προϊδεάσω ότι θα ακολουθήσει μια πολύ κακή κριτική του Πενήντα (50) αποχρώσεις του Γκρι. Γιατί Τιμογιαννάκη δε με λες, ούτε Θεοδωρόπουλο, και τα 6€ (ναι Έξι. Εμείς εδώ στην επαρχία έχουμε ακόμη κρίση) μούντζα και τύφλα που τα δωσα να παν στα ανάθεμα. Αλλά αυτό, που ήπια μισό λίτρο σόδα και περίμενα να πάρει χαμπάρι η μαλακισμένη πότε θα την κάνει ασήκωτη ο μαλάκας για να κάνει διάλειμμα να πάω να κατουρήσω, όπως και το ότι έχασα 2 ολόκληρες (και κάτι ψιλά) ώρες από τη ζωή μου, αυτό με πόνεσε. Και κόντεψα να πάθω προστάτη από το κατούρημα. Στην ηλικία μου δεν παίζουν με αυτά. Νταξ ρε φίλε το περίμενα, είχα διαβάσει τα σύχριστα σε διάφορα έντυπα, ε λέω «δε γαμείς ρε συ δε πα να δείς Κιζλόφσκι, κai στην τελική ρε φίλε με 4.1 βαθμολογία στο Imdb τι περιμένεις; Απλά διασκέδασε το».
Ξεκίνησε που λες Νίτσα μου η ταινία. Κάναμε ότι κάνει ο καθωσπρέπει Έλλην, κάναμε τα τσεκίν μας, κουτσομπολέψαμε τους διπλανούς, πήραμε μισό κιλό ποπκόρν, νάτσος, πατατάκια σόδες κοκακόλες και καραμέλες βουτύρου χωρίς ζάχαρη, γιατί κάνουμε δίαιτα όλοι στην παρέα αυτή την εποχή (εξάλλου δεν πας καμάρι μου έτσι απλά να δεις την ύψιστη τέχνη) ακούσαμε φυσικά και το φίλο μας το Βαγγέλη που ένα δίκιο το παιδί το χε, μην του το φάω. Ότι  λέει θα πρέπει να δούμε το έργο με μια ανάλαφρη ματιά (τώρα το πόσο ανάλαφρη θα είναι μετά από τόσο ποπκορν και σόδα;  και το κατούρημα που το πας αυτό;) Σαν λέει να ξεφυλλίζουμε τον κατάλογο του Moda Bagno. Στάσου όμως, γιατί εκεί πέσανε οι τίτλοι αρχής.
Αυτή χαζογκόμενα μεν, καραμούναρος δε.
Αυτόν παιδαρά δε τον λες, ναι έχει ωραίο σώμα, αλλά άσε  μας με το μαλάκα που είναι ελαφρώς αλλήθωρος, κακά τα ψέμματα όμως αλλά με τα λεφτά του μπορείς να ρίξεις όποια θες.
Έλα που σοκάρεσαι κιόλας!
Ναι ζούμε σε ένα απελπιστικά υλιστικό κόσμο που περιστρέφεται με άξονα το χρήμα, που μου θες αγνό έρωτα και αγάπες. Το πε και το παιδί στην ταινία αφού: «Δεν θέλω έρωτες κουκλίτσα μου» της λέει «Να γαμήσω θέλω! Τι δεν καταλαβαίνεις;» Αυτή όμως εκεί να κάνει τάχαμου και δήθεν τη δύσκολη!
Οπότε καταλαβαίνεις ότι στα πρώτα 45 λεπτά του έκανε τα παπάρια κρέας.
Τύπου: «να σου κάτσω να μην σου κάτσω να σου κάτσω να μην σου κάτσω. Αλλά αφού θα με πουνε πουτάνα το ξέρω αλλά θα σου κάτσω εντάξει. Πρέπει όμως να κάνω και τη δύσκολη για να φάει ο Jkoulian τα πατατάκια»
Το παιδί  φυσικά Large, σου λέει: "μέχρι να αποφασίσεις εσύ αν θα μου κάτσεις, και αφού έχουμε άλλες 3 ταινίες να σε σπάσω στον πούτσο", για να την πείσει για τα αγνά τους πλην βίαια αισθήματα, της έκανε δώρο μερικά απλά καθημερινά πράγματα που κάνουμε όλοι δώρο στις γκόμενες μας:  Ένα Mackbook Air, Μια ντουλάπα ρούχα,  και ένα Κόκκινο ωραιότατο Πορσικό,
Και αυτή φυσικά, για να μην την πούνε πουτάνα, του δρόμου,  αχάριστη και εύκολη, και αφού κάναμε διάλειμμα και κατούρησα, του κατσε! (έλα...)
Τέτοιο soft ξεπαρθένιασμα (ναι μαλάκα παρθένα ήτανε) ούτε σε Βίπερ Νόρα. Το Video του Erotica είναι πολύ πιο sexy. Τελικά που λες αφού καλογαμήθηκε το πουτανί και της καλάρεσε, άρχισε να του ζαλίζει τα παπάρια με ερωτήσεις τύπου: «Τάκη που πάμε; ποια είμαι εγώ; Τι ρόλο παίζω στη ζωή σου; Γιατί δε με αγαπάς όπως πρώτα; Γιατί μιλάς με πρώην σου; Γιατί δεν κοιμάσαι μαζί μου; Γιατί δεν έρχεσαι όταν σε θέλω; Γιατί δεν με αγαπάς όπως πρώτα; Γιατί αφήνεις τρίχες στο μπάνιο; Γιατί δεν σηκώνεις το καπάκι της τουαλέτας;» και τέλοσπάντων τον ρωτούσε όλα αυτά που διαβάζεις σε ένα Άρλεκιν περίπου στις τις σελίδες 123 – 246. Και αυτός ο έρμος αντί να της πει: «άντεμουκαιστοδιάολομωρήμαλάκω» αφού κουντούρντισε ο άνθρωπος, που είχε ένα βλέμμα τύπου: «Που να μην έσωνα μωρή μαλακισμένη ανάθεμα την ώρα που στον έδωσα δε καθόμουν σπίτι να τον παίξω καλύτερα που μου χεις σπάσει τα παπαπάρια ξυνό μου το βγαλες αησιχτιριναι» και επειδή ας πούμε χαθήκανε οι υπεμούναροι στο Σιάτλ, και «Άλλη παιδί δεν έκανε μόνο η Μαριώ το Γιάννη» συνέχισε να κάνει όλα αυτά τα απλά καθημερινά πράγματα που λέγαμε 1 παράγραφο πιο πάνω: Την πήγε βόλτα με το ελικόπτερο ΤΟΥ,  με το αεροπλάνο ΤΟΥ (εδώ αν είχανε λίγο χιούμορ οι σεναριογράφοι θα ρίχνανε το αεροπλάνο, αυτή θα γινότανε σμπαράλια αυτός θα γλίτωσε που χέσε με τόσες μαλακίες έκανε σε 1 1/5 ώρα αυτό σε σοκάρει εσένα τώρα; και μεις θα γλιτώναμε 30000 θερμίδες από το τρίτο μπολάκι Νάτσος με Τσένταρ) τη γνώρισε στη μαμά ΤΟΥ και αφού απόειδε και απόειδε με τη μίρλα της, και εδώ που τα λέμε δεν ξεσκίζονται κιόλας σε κάθε δεύτερο καρέ, την έστειλε στη μάνα της.
Διακοπές.
Με Business class
Και συ μαλάκα να φας σκατά που πας με Ryanair και φοράς 4 πουκάμισα και 3 βερμούδες μαζί για να μην πληρώσεις υπέρβαρο.
Αυτή εκεί έπαθε ένα κουλό και βρέθηκε σε ένα τέλμα οπότε δεν σήκωσε το κινητό (τέτοια είχαμε στην Ελλάδα το 2005 να τα λέμε και αυτά) άρα αυτός έπαθε μια αναταραχή, ένα πανικό και απλά πήρε το αεροπλάνο του να πάει να τη βρει. Εκεί ακλουθώντας την όλο πρωτοτυπία πλοκή της ταινίας, Γνώρισε τη μαμά ΤΗΣ (αν το έγραφε ο Παπακαλιάτης λογικά θα ΠΗΔΑΓΕ τη μαμά της)
Καθόλου μονόδουλος όπως βλέπεις όχι όχι όχι! Κατά τα άλλα να γαμήσει μόνο ήθελε.
Με αυτά και με τα άλλα προχωρούμε προς την κορύφωση του δράματος και μάλλον εδώ κάπου ανακαλύπτουμε με τρόπο ότι έχουν απολύσει όλους τους στυλίστες, και τους έχουν πάρει πίσω τα ρούχα οι σπόνσορες, γιατί ντυμένους ξανά δεν τους βλέπεις. Αυτός τριγυρνά με ένα σκισμένο τζιν σαν το παρτάλι και αυτή όπως τη γέννησε η μάνα της και με το μουνί αξύριστο (να τα λέμε και αυτά) και παίρνονται σε διάφορα σημεία και διάφορες στάσεις. Αφού τη δέρνει, τη χτυπάει, τη μαστιγώνει, την περνάει με ένα φτερό απο παγώνι, αλλά τόσο sic ρε φίλε, με τόσο τακτ που στο τέλος νομίζεις ότι θα της ζητήσει συγνώμη γονατιστός και αυτή θα του πει: «Κάνε μου μάκια έκανα βαβά». Για να σου δώσω να καταλάβεις, η Rebecca De Mornay με τον Antonio Banderas ξεσκίστηκαν πάνω στο συρματόπλεγμα πολύ καλύτερα στο Never talk to Strangers που ήτανε και του 1995 έργο. Το έργο κάπου εδώ τελειώνει, μέσα σε μια γκρι απόχρωση Νίτσα μου, με αυτήν να φεύγει τρέχοντας σαν την τρελή του χωριού (αφού χόρτασε πούτσο, ξύλο και χρήμα) και αυτόν το μαλάκα τον αρχιδομούρη (που είναι σκληρό αγόρι και ήθελε μόνο να γαμήσει) αφού ξόδεψε το μισό ΑΕΠ της χώρας μας, να τρέχει από πίσω της φωνάζοντας κάτι σε "στάσου μύγδαλα" (Ελληνικός κινηματόγραφος φίλε. ΠΟΣΟ ΜΠΡΟΣΤΑ;) Τα φώτα ανάβουν, εσύ κουμπώνεις με τρόπο το 1ο κουμπί από το παντελόνι, γατί θα σκάσεις με τόσο ποπκορν και όλοι ευτυχισμένοι πάμε σπίτια μας.
Όπως και να χει, εν ολίγοις αν θες αίμα σεξ και βία μπήκες σε λάθος έργο. Αν θες να νιώσεις φτωχομπινές, μικροαστός λαϊκός μικροτσούτσουνος και τιποτένιος μπήκες στο σωστό.
Στα συν να σου βάλω τις υπέροχες εναέριες λήψεις
Το Γ-Α-Μ-Α-Τ-Ο soundtrack
Τα χλιδή την πολυτέλεια τα λεφτά τα λεφτά τα λεφτά και τα λεφτά
Τον αξιολάτρευτο κώλο της τύπισσας για τα αγοράκια και το υπερπαραγωγή (λέγε με και μείων στη λιπομέτρηση) σώμα του τύπου για τα κοριτσάκια.
Φυσικά θα πάω να δω και τα υπόλοιπα δύο όπως ξεκίνησα να διαβάζω τα βιβλία. Είναι σοβαρές ερωτήσεις αυτές που μου κάνεις;


Υγ Το κείμενο γράφτηκε με μια πολύ μεγάλη δόση χιούμορ και σαρκασμού και δεν έχει σκοπό να προσβάλει κανέναν.

17 Φεβρουαρίου 2015

Τα Ριγκατόνι του Φτωχομπινέ

«Καλά ρε φίλε, γιατί δε γράφεις άλλο στο Blog σου» με ρώτησε ο φίλος μου ο Στέλιος σήμερα στο γυμναστήριο.
Και κει έφαγα το φλας.
Μαλάκα το Blog… πόσο καιρό έχω να ποστάρω συνταγή; Ποιος είμαι; Πως με λένε; Η αλήθεια είναι ότι ξοδεύω τόσο πολύ κόπο και χρόνο για τη σχολή και τα μαθήματα που όλη μέρα γράφω συνταγές (αλλά τις χαίρονται άλλοι θα μου πεις και δω σκάω κιόλας)
Και έτσι με όλες αυτές τις σκέψεις να βασανίζουν το κοντοκουρεμένο ποντιακό κεφάλι μου, κάπου μεταξύ διαδρόμου, ποδήλατου και δικεφάλων άρχισα πάλι να νοσταλγώ τις ωραίες εποχές του Blogging. Να γράψεις ναι φυσικά. Αλλά τι να γράψεις; Γιατί αυτό είναι το αιώνιο πρόβλημα του συντάκτη. Τι σκατά να γράψω που δεν έχει γραφτεί, που δεν θέλει τρείς πιστωτικές και μισό μεροκάματο μέσα στην κουζίνα; Γιατί δεν θέλω ρε φίλε, δεν μπορώ πως το λένε, δεν θέλω να γράφω για πράγματα που είναι εξεζητημένα και θέλουν πολύ κόπο και χρόνο. Έχει ο κοσμάκης προβλήματα από μόνος του ας μην του δημιουργούμε και άλλα.
Με αυτά και με τα άλλα σε μια Κατερίνη που μυρίζει μούχλα και σομπίλα-καπνίλα πήρα το δρόμο της επιστροφής για το σπίτι. Εδώ όλοι συμφωνούν (ειδικά η μάνα μου και οι γάτοι μου) ότι είναι ωραία να μένεις σε ένα σπίτι με μάγειρα. Εγώ πάλι συμφωνώ ότι είναι ωραία να χεις αδερφό μάγειρα. Ειδικά όταν σου χει έτοιμο φαϊ.
Αρκεί να κάνει και τη λάντζα.
Τελικά γύρισα σπίτι φαϊ γιόκ και όλοι πεινάγανε.
Και γω μαζί.
Αλλά εγώ κάνω δίαιτα οπότε είπα να φάω με τα μάτια και τουλάχιστον να μαγειρέψω για να χω να κάνω ανάρτηση πιο πολύ μη νομίζεις, άσε που είναι τώρα ώρα να κουβαλάς ντελιβερά με τέτοια βρόχα; Γάμησε το ρε φίλε κρίμα είναι τα παιδιά.
Άντε μαλάκα μαγείρεψε, ανοίγω το ψυγείο… Τι να δω; Το ψυγείο μας, προέκταση της Ελληνικής Οικονομίας σε παντρειά με την Έρημο Γκόμπι.
Νταξ θα σου πω έγω σκέφτηκα

Τα Ριγκατόνι του Φτωχομπινέ

Υλικά:
1 πακέτο ριγκατόνι (από το καρφουρ με 40 λεπτά)
1 κουτάκι ντοματάκι κονκασέ (μία από τα ίδια με 24 λεπτά)
1 κόκκινη πιπεριά
1 πράσινη πιπεριά
1 κρεμμύδι
1 σκελίδα σκόρδο
1 μικρή κρέμα γάλακτος (φτώχια φτώχια η κρέμα δεν σου έλειπε από το ψυγείο καργιολάκι..)
100 γραμμάρια βούτυρο/βιτάμ/λιπαρή ουσία τέλοσπάντων ρε φίλε
Αλάτι, Πιπέρι μαύρο και κόκκινο καπνιστό αν έχεις η γλυκό η καυτερό ανάλογα με τα γούστα σου φίλε μου…
2 κύβους (ότι μάρκα θες δε θα τα χαλάσουμε εδώ)
1 γενναίο κομμάτι τυρί φέτα η κατσικίσιο (γιατί εγώ τη φέτα δεν… για κανένα λόγο)

Εκτέλεση:
Βασικά πλύνε τα χέρια σου.
Τα μακαρόνια δεν χρειάζονται πυρηνική σύντηξη σε ισότοπα υδρογόνου για να τα μαγειρέψεις, μη το χέζεις το θέμα.
έχει οδηγίες στο πακέτο, αλλά για να στο φρεσκάρω το θέμα, γεμίζεις μια κατσαρόλα με νερό πετάς μέσα και μια χούφτα αλάτι και τη βάζεις πάνω στο μάτι της κουζίνας να βράσει το νερό. Καλά μέχρι εδώ; Μέχρι όμως να πάρει βράση αυτό το έρμο το νερό, πάρε ένα ξύλο κοπής και ψιλόκοψε όλα τα λαχανικά σου σε κύβους μικρούς. Όσο πιο ψιλοκομμένα είναι τα υλικά τόσο πιο γρήγορα ψήνονται. Τα λαχανικά αυτά θα τα βάλεις να τσιγαριστούν σε σχετικά μέτρια φωτιά, μέχρι να μαλακώσουν και να χρυσίσουν. Θα τα ανακατεύεις πυκνά συχνά μην τα αφήσεις στην μοίρα τους για θα τα κάψεις στο λέω. Άμα πάρουν και μαλακώσουν ρίξε μέσα το ντοματάκι και την κρέμα γάλακτος στο καπάκι για να κάνεις μια ροζουλί σάλτσα, χαμήλωσε φωτιά γιατί αυτή η πουτάνα η κρέμα έχει την τάση να κολλάει γρήγορα, και εμ που θα μείνεις νηστικός εμ που θα τρίβεις κατσαρόλια. Μπαχαρικά βάλε ότι γουστάρεις εσύ, εγώ σου πρότεινα τα παραπάνω. Ρίξε και τον κύβο, φρόντισε να χει μπόλικα υγρά η σάλτσα (εν ανάγκη βάλε λίγο νεράκι δεν παθαίνει κάτι)
Πάμε τώρα να φτιάξουμε τα ζυμαρικά μιας που το νερό, του πούστη δεν μπορεί θα χει βράσει.
Μόλις πάρει βράση το νερό ανοίγεις το πακέτο τα ριγκατόνια (πόσο επεξηγηματικός ρε φίλε πχια!) και τα αδειάζεις στο νερό με προσοχή μην καείς ζώων. Τσάκω τώρα μια ξύλινη κουτάλα και ανακάτεψε τα καλά. Πάνω από 3-4 λεπτά δεν θέλουν βράσιμο, μόλις περάσει ο χρόνος βρασμού τα αδειάζεις στο τρυπητό για να τα σουρώσεις, και με το που φύγουν τα νερά, τα ξαναρίχνεις μέσα στην κατσαρόλα μαζί με ένα κομμάτι φέτα τριμμένο με τα χέρια, τον άλλο 1 κύβο (ότι μάρκα θέλεις το είπαμε αυτό) και τα υπόλοιπα 50 γραμμάρια βούτυρο και τα ξαναβάζεις επάνω στο σβηστό μάτι το οποίο όμως έχει κρατήσει θερμοκρασία, ανακατεύοντας τα καλά με σβέλτες κινήσεις. Τα κατεβάζεις από το μάτι να μην κολλήσουν ντιπ, και με μια ωραία τσαχπίνικη κίνηση αδειάζεις όλο το περιεχόμενο της κατσαρόλας με τη σάλτσα μέσα στα μακαρόνια, για να μην έχουμε μαλακίες του τύπου: «όχι εσύ γιατί έφαγες τόσο και γω όχι τόσο»,  όπως και για να μην περισσέψει το ένα από τα δύο παρασκευάσματα που για ένα περίεργο λόγο γαμιέται ο Μέρφυ (αυτός με τους νόμους) και πάντα έτσι γίνεται.

Άντε και καλή τύχη μάγκες.