15 Μαρτίου 2015

Νομίζεις πως με σκοτώνεις. Νομίζω πως αυτοκτονείς…

Δεν ξέρω πώς να αρχίσω.
Είμαι σκατά. Ναι είμαι σκατά.
Έχω στεναχωρηθεί τόσο πολύ με το θάνατο αυτού του παιδιού που όλη η μέρα μου είναι σκατά. Δεν έχει σημασία αν είναι αυτοκτονία η αν είναι φόνος γιατί για μένα, και με τη λογική μου, και στις δύο περιπτώσεις είναι φόνος.
Με τον ένα η άλλο τρόπο.
Και υπάρχουν φορές που το λες, το δείχνεις το εννοείς με τα όλα σου:
«Έγκωσα γαμώ την πουτάνα μου! Καταρρέω δεν με βλέπεις;»
Και δεν σου δίνει κανείς σημασία η δεν σε καταλαβαίνει κανείς γιατί όπως πολύ εύλογα σημείωσε σήμερα ο Τάσος Θεοδωρόπουλος σε ένα εξαιρετικό κείμενο του: «…που κανείς δεν ασχολείται μαζί τους, αν δεν υπάρξει το θανατικό, το μη αναστρέψιμο, το δράμα που πουλάει. Και το εσωτερικό δράμα, αυτό που σε τρώει σαν οξύ μέσα σου, δεν πουλάει»
Σε αυτή τη σκατένια κοινωνία μας, γεμάτη τύφλωση από τις οθόνες των πανάκριβων smartphone μας, που αντί να μας φωτίζουν μας τυφλώνουν, σε αυτό τον απαίσιο βούρκο γεμάτο γκλιτεραρισμένο λαηφστάηλ που έχουμε χώσει τις μούρες μας, σε συνδυασμό με την όλο και πιο πολύ αυξημένη φτώχια λόγω οικονομικής κρίσης φερόμαστε σαν: «δεν μπορούν να είναι όλοι καλά κάθε μέρα» «όλοι έχουν τα δικά τους» «μην είσαι εγωκεντρικός» «επιτέλους Grow up» «όχου μωρέ μαλάκα Get a life» αλλά υπάρχουν στιγμές που όλα μέσα σου ουρλιάζουν.
Και συ μούγγα. Και αν είσαι τυχερός να έχεις ΦΙΛΟΥΣ αληθινούς η ένα ψυχολόγο η ένα πνευματικό η ένα Γκουρού να ξέρεις ότι έχεις περισσότερες πιθανότητες να ΜΗΝ σε βρούνε με τις φλέβες κόσκινο.
Αν δεν έχεις όμως τη γάμησες.
Το Bullying που τόσο εύηχα και πολιτισμένα αναφέρουμε πλέον, εμείς στα νιάτα μας το λέγαμε Νταηλίκι, το λέγαμε Τραμπουκισμό, το λέγαμε Κράξιμο, το λέγαμε Φασισταριό, και το ζήσαμε όλοι σε πολλές μορφές και όλοι έχουμε κάποια άσχημα περιστατικά να διηγηθούμε. Μην κρύβεσαι πίσω από την οθόνη πια δεν πιάνει.
 Και αυτό το «σκάσε απλήρωτος και δούλευε» είναι Bullying το ζησα. Και το «κάτσε να σε γαμήσω για να πάρεις τη δουλειά» είναι Bullying, το ζήσανε δεκάδες φίλες μου και το «είσαι χοντρός/η» είναι Bullying το ζησα. Ειδικά αυτό το έζησα καλά. Και έχουμε γίνει μάρτυρες σε πολλά τέτοια περιστατικά και τουμπεκιάσαμε όλοι ή χτυπήσαμε «το θύμα» φιλικά στην πλάτη λέγοντας «έλα μωρέ κάνε υπομονή έχεις ανάγκη». Αλλά δεν είναι έτσι γιατί η υπομονή για τον κάθε άνθρωπο είναι τόσο υποκειμενική.  Και τώρα λοιπόν, όλοι εμείς οι πολιτισμένοι μαλάκες σηκώνουμε ψηλά το δάχτυλο και κατηγορούμε την σάπια γαμημένη κοινωνία, τους γονείς… το ένα… το άλλο.
Εκτός από μας τους ίδιους.
Και τι να πεις ρε φίλε σε αυτούς τους γονείς για να απαλύνεις τον πόνο τους; Μαλάκα κάτσε και σκέψου λίγο. Αλήθεια τώρα.
Φεύγει το παιδάκι σου από το σπίτι, Το παιδί σου που χεις φάει ΕΝΑ ΚΟΥΒΑ ΣΚΑΤΑ για να το μεγαλώσεις, και απλά χάνεται.
Δεν σκοτώνεται σε δυστύχημα. Δεν πεθαίνει από αρρώστια (σωματική) Δεν πήγε στον πόλεμο να υπερασπιστεί την πατρίδα του.
Απλά χάνεται.
Και μετά σου λένε είναι νεκρό, γιατί απλά είναι νεκρό, γιατί κάποιοι θέλησαν να είναι νεκρό. Και δεν μιλάω για το πρακτικό του πράγματος. Μιλάω για όλο το προηγούμενο. ‘Όπως «Θέλει αέρα η πουτανιά» έτσι και «Θέλει αρχίδια να πάρεις ένα μαχαίρι και να αυτοκτονήσεις» αν έγινε αυτό, και για να φτάσεις Είκοσι χρονών παιδί με όλη τη ζωή να απλώνεται μπροστά σου σαν όμορφη καλοκαιρινή ανατολή του ήλιου εσύ επιλέγεις το θάνατο σημαίνει ότι κάποιος πρώτα φρόντισε να σου γαμήσει κάθε ψήγμα εσωτερικής αξιοπρέπειας, υπομονής και θέλησης που είχες.…. Θέλω να ουρλιάξω! Το καταλαβαίνεις ρε μαλάκα ότι στον κόσμο του 2015 υπάρχουν άνθρωποι που εξωθούν άλλους ανθρώπους στο θάνατο απλά γιατί έτσι γουστάρουν;  Γιατί δεν γουστάρουν τις φάτσες τους; Η γιατί απλά έτσι τους αρέσει να κάνουν; Μπορείς να αναγνωρίσεις ότι κάθε σκατοκουβέντα κάθε είδος βίας λεκτικής η σωματικής που θα προσπαθήσεις να φορτώσεις σε κάποιον άλλον άνθρωπο μπορεί να γίνει αιτία να πεθάνει;
Been there.
Παλεύω χρόνια να χάσω κιλά. Ναι σίγουρα δεν είναι τόσο τραγικό θα μου πεις όσο το να έχεις καρκίνο ας πούμε, και θα σου απαντήσω ότι δεν είναι και τόσο ευχάριστο όσο το να κερδίσεις Εννέα εκατομμύρια στο λαχείο. Έχω υπάρξει θύμα Bullying και το λέω. Μικρότερος ίσως περισσότερο όχι τόσο μεγαλύτερος γιατί δεν είχα το μυαλό η το θάρρος η το θράσος να απαντήσω
ΑΝΤΕ ΡΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΜΑΛΑΚΑ.
Και η λεκτική βία είναι χειρότερη από τη σωματική να το ξέρεις. Θα σου πω για μένα ας πούμε. Είναι άσχημο να προσπαθείς τόσο πολύ. Να χτυπιέσαι στα γυμναστήρια, να κάνεις αιματηρές δίαιτες που κοστίζουν χρήματα, χρόνο, κοστίζουν στιγμές και σου στερούν πράγματα. Και κάποια στιγμή έρχεται κάποιος η κάποια και σου λέει μια απλή μαλακία και καταρρέεις.
Ναι μαλάκα. Καταρρέεις Δεν μπορώ να στο εξηγήσω αλλιώς γιατί μου έρχονται διάφορα περιστατικά στο μυαλό και θολώνω απ τα νεύρα που δεν μίλησα. Δεν απάντησα αυτό το:
ΣΑΛΤΑ ΚΑΙ ΓΑΜΗΣΟΥ ΡΕ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ !
Για αυτό άγνωστε αναγνώστη μου: ΜΙΛΑ
Άνοιξε το στόμα σου και μίλα γιατί θα έρθει η στιγμή που θα είσαι/θα είμαι/θα είναι/ ένας ακόμη Βαγγέλης.




*ο τίτλος του Post είναι φράση του Ιταλοαργεντιού ποιητή Antonio Porchia (1885-1968) 

3 σχόλια:

Kritsi Kritsi είπε...

πολύ σωστά τα λες ρε Γιάννη...όλοι έχουμε πέσει θύματα bullying αλλά πάντα κανείς δεν μιλάει δυστυχώς :'(

kovo voltes... είπε...

Στο Μίλα θα προσθέσω και το Άκου...διότι μαγειράκι μου πολλές φορές θέλει κάποιος να μιλήσει. Αλλά αν δεν βρει αυτιά, μυαλό και ψυχή πρόσφορα και να τα πει δε λέει κάτι... Η οργή σου και τα λόγια σου.... απολύτως έτσι έχουν τα πράγματα...

Demis είπε...

Κι εγώ, πέντε μέρες τώρα, είμαι σκατά για τον Βαγγέλη. Είχα μιαν ελπίδα πως θα το είχε σκάσει στην καρότσα κάποιου φορτηγού για Νορβηγία.... :(
Κι εγώ έχω περάσει ό,τι κι αυτός, κι εγώ έχω φάει άπειρη απόρριψη (κυρίως από άλλους γκέυς) για περισσότερα κιλά ή λιγότερα "προσόντα".... και καταλαβαίνω απόλυτα, και εσένα και τον Βαγγέλη. Ας αναπαυθή εν ειρήνη....