3 Σεπτεμβρίου 2015

Σκόρπιες σκέψεις.


Μερικές σκόρπιες σκέψεις:
Η εικόνα ενός πνιγμένου παιδιού.Με σοκάρει σαν να με χτύπησε ρεύμα αλλά δεν με αφυπνίζει πνευματικά.
Με εξοργίζει.
Έχω δει σαν παιδάκι, πρωτοσέλιδα στις αισχρές εφημερίδες της δεκαετίας του 80 (απ αυτές που αγόραζαν οι παππούδες μου) που θα κάνανε σκηνοθέτη θρίλερ να αυτοκτονήσει απο τη ντροπή του. (Εδώ κυρίως για τους ντόπιους Κατερινιώτες να αναφέρω ότι όλοι θυμάστε τις φωτογραφίες απο απίστευτα δυστυχήματα, στη τζαμαρία κεντρικού φωτογραφείου της πόλης μας, έως και τα μέσα της δεκαετίας του 90, κοντινό γκρο πλαν στα κομμένα κεφάλια) Δεν θα θελα η εικόνα του πνιγμένου παιδιού μου να γίνει βορά στα θηρία των Social media. Τέτοιες εικόνες το μόνο που κάνουν είναι να σε κάνουν ακόμη πιο χοντρόπετσο απέναντι στη βία. Δεν βρίσκω λόγο να μπορεί να σταματήσει τη βία απο μόνη της μια εικόνα.
Και μόνο οι λέξεις φτάνουν για να σοκάρουν.Ο Πόλεμος στη Συρία δεν είναι Video game, γίνεται δίπλα μας και μεις χώνουμε το κεφάλι στην άμμο εδώ και χρόνια. Δεν ξεκίνησε χθες ο πόλεμος, δεν ξεκίνησαν χθες οι μετανάστες.
Αλλά δεν μπορώ να σου σταματήσω το πόλεμο αν εγώ είμαι αυτός που σου πουλώ τα όπλα. Γιατί και τα όπλα, γαμώ την πουτάνα μου, καταναλωτικά αγαθά είναι και κάποιος πρέπει να τα αγοράσει να τα ξοδέψει και να αγοράσει και άλλα πολλά όπλα. Ποιος σου πε ότι το Junk food δεν είναι θανατηφόρο όπλο και ότι διαφέρει;
Δεν ξέρω ποιος φταίει αλλά ξέρω ότι κανείς δεν αφήνει τη χώρα του, τον τόπο του τα σπίτια τα δέντρα και τα ζώα του στα καλά καθούμενα να μπει σε μια τρύπια βάρκα και να πάει στο πουθενά αν δεν κινδυνεύει αυτός (η και) η οικογένεια του.
Πριν βιαστείς να μιλήσεις σκέψου ότι ζεις σε μια δημοκρατική χωρά και κανείς (φανερά η απροκάλυπτα και τηρουμένων των αναλογιών) δεν θα σε σκοτώσει η φυλακίσει η διώξει) για τις πεποιθήσεις σου όποιες και να ναι αυτές. Σκέψου ότι μπορείς να πας σε όποια χώρα της Ευρώπης θέλεις και να μείνεις εκεί.
Αυτοί απλά δεν μπορούν.
Και το κακό είναι ότι σε μερικές μέρες θα ξεχάσουμε όπως ξεχάσαμε το Je Suis Charlie όπως ξεχάσαμε το Βαγγέλη Γιακουμάκη, όπως ξεχάσαμε το Γρηγορόπουλο, το Φύσσα, όπως κάθε φορά εκτονόνουμε την οργή μας με τρεις λέξεις: Like - Comment - Share και μετά πέφτουμε πάλι στον ύπνο του γαλαζωπού φωτός της οθόνης.
"Μην πετάς πέτρες αν ζεις σε γυάλινο σπίτι" λέει η Αραβική παροιμία

*Πώς μπορεί να βοηθήσει κάποιος τους πρόσφυγες και τους μετανάστες:

Γιατροί Χωρίς Σύνορα:
http://www.doctorswithoutborders.org/emergency-mediterranean

Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR)
www.unrefugees.org

International Rescue Committee
https://engage.rescue.org/donate/emergencies

CARE
www.care.org

Save the Children
www.savethechildren.org


*Το εξαιρετικό σκίτσο του κυρίου Γιάννη Αντωνόπουλου
http://johnantono.blogspot.gr/

17 Μαΐου 2015

Γιαουρτλού

Εμείς οι μάγειρες δεν είμαστε μαλάκες που το λέμε συνέχεια. Βασικά μαλάκες είμαστε αλλά έτερον εκάτερον. “Το μυστικό είναι στην οργάνωση και στην καλή προετοιμασία”. Γιατί αν ξεκινήσεις να μαγειρεύεις με μπούσουλα το: “θα ανοίξω το ψυγείο και θα κάνω ότι βρω” ναι, είναι πολύ όμορφο και πνευματώδες φυσικά και προκλητικό. Στην καλύτερη περίπτωση όμως πίστεψε με θα καταλήξεις να φας μακαρόνια.
Σκέτα.
Έτσι την πάτησα και γω σήμερα σαν το μαλάκα που είχα την έμπνευση και θέλησα να φτιάξω Λεχματζούν (τη συνταγή κλικ εδώ, εγώ θα στη δώσω άλλη φορά) αλλά δεν μου έφτασε το αλεύρι για 100 γραμμάρια το γαμημένο, και μου βγήκε μια πολύ όμορφη ελαστική πλην κολλώδεις όμως ζύμη, η οποία έκανε κάλλιστα για λουκουμάδες αλλά όχι για αυτό που την ήθελα εγώ.
Ο φίλος μου ο Μήτσος (εξαιρετικός ζαχαροπλάστης) που τον ρώτησα πριν αρχίσω να φτιάχνω τον κιμά, μην πάει και χαμένος, αφού με δούλεψε λίγο τονίζοντας μου ότι τα μακαρόνια με κιμά είναι ένα εξαιρετικό φαγητό (χμ…;) μου είπε να μην την πειράξω και ότι βγει, ο αδερφός μου πάλι, με εμψύχωσε (αχ αυτά τα αδέρφια) απλά και κατανοητά: “πέτα το και κάνε άλλο” η μάνα μου ρώταγε τι θα φάμε, τα γατιά νιαουρίζανε απορημένα μπας και φάνε κάνα μεζέ, κάτι γκόμενες ανεβάζανε σέλφι στο φουμπού τα βυζγιά τους, με θέα μια θάλασσα γεμάτη βακτήρια αλλά με γαλάζια σημαία και ο καιρός κυλά.
Απογοητευμένος το λοιπόν κύλησα για το μπακάλη, έβαλα ξεχειλωμένη βερμούδα και παντέφλα δίχαλο να κάνει κλατς κλουτς στο καινούριο πεζοδρόμιο που μας έφτιαξε ο αγαπημένος μας δήμαρχος, αφού φυσικά χρειάστηκε όλη η γειτονία επί 20 χρόνια να γράφουμε διαμαρτυρίες σε σημείο που κοντέψαμε να ξεπεράσουμε το Ντοστογιέφσκι σε γραπτά. Και κει ήρθε η έμπνευση εκ στόματος γειτόνισσας που μίλαγε στο τηλέφωνο: (ε αυτιά είναι, πέρναγα και άκουσα τι να κάνω;)
Γιαουρτλού


Υλικά για τις πίτες:
Αν κάνεις τη μαλακία και δεν αγοράσεις έτοιμες θα χρειαστείς τα εξής:
½ κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις
300 με 400 ml χλιαρό νερό
1 φακελάκι μαγιά σε σκόνη
Λίγο αλάτι
Λίγο ζάχαρη
Λίγο ελαιόλαδο
Πλένεις τα χέρια σου και βάζεις μια ποδιά για να μη λερωθείς, αή καμάριμ αμαρτία είναι.
Βάζεις όλα τα υλικά σε μια λεκάνη και ρίχνεις λίγο λίγο το χλιαρό νεράκι ζυμώνοντας μέχρι να αποκτήσεις μια μαλακή εύπλαστή ζύμη που να μην κολλάει στα χέρια σου, σκέπασε τη ζύμη και άσε την σε ζεστό μέρος μέχρι να διπλασιαστεί σε όγκο. Αφού πάρει και φουσκώσει, θα τη χωρίσεις σε 5 μέρη και θα τα πλάσεις μπαλάκια σε μια ελαφρώς αλευρωμένη επιφάνεια, θα τα πατήσεις να πλατύνουν ( σε είπα πάρε έτοιμα δεν με άκουσες) θα τα βάλεις στο ταψί σου που θα χει στρώσει με λαδόκολλα και θα τα ψήσεις μέχρι να ροδοκοκκινίσουν. Όταν με το καλό γίνουν όλα αυτά βγάλε τα από το φούρνο και άστα κατά μέρους
Πάμε να κάνουμε τώρα τα μπιφτεκάκια μας
Υλικά για τα μπιφτεκάκια:
½ κιλό κιμά ανάμεικτο
3 -4 κλωναράκια μαϊντανό πολύ ψιλοκομμένα
1 μεγάλο κρεμμύδι τριμμένο στην χοντρή πλευρά του τρίφτη
Μπαχαρικά κατά βούληση (και ίσως λίγο κύμινο το σηκώνει η φάση, εγώ δεν έβαλα γιατί το σιχαίνομαι και απλά δεν έχω)
100 γραμμάρια τριμμένη φρυγανιά
Λίγο ελαιόλαδο 1 κ.σ. περίπου
Λίγο γάλα (εβαπορέ η φρέσκο δεν έχει σημασία) 1 φλιτζανάκι του καφέ περίπου υπολόγισε.
Αν δεν τα χεις παρατήσει μέχρι εδώ, ξαναπλύνε τα χέρια σου να φύγουν τα ζυμάρια, και καθάρισε τα αλεύρια από τον πάγκο της κουζίνας. Πάρε όλα τα υλικά βάλτα σε ένα μπολ και ζύμωσε τα καλά μέχρι να ομογενοποιηθούν καλά. Βάλε τον ζυμωμένο κιμά στο ψυγείο για να δέσουν οι γεύσεις του, και πάμε να κάνουμε τη σάλτσα
Υλικά για τη σάλτσα:
Θεωρητικά αν έφτασες σε αυτή την παράγραφο είσαι πολύ υπομονετικός άνθρωπος, πρακτικά μάλλον πεινάς η μαγαπάς πολύ και για αυτό συνεχίζεις.
1 κουτάκι ντοματάκι ψιλοκομμένα
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο επίσης
3 - 4 κλωναράκια μαϊντανό πολύ ψιλοκομμένα ξανά
1 σκελίδα σκόρδο (μάντεψε;) ψιλοκομμένη
1 πράσινη η 1 κόκκινη (η και τις δύο μαζί καλύτερα) πιπεριές καθαρισμένες ξεσποριασμένες (και ναι πάλι) ψιλοκομμένες
Λίγο ελαιόλαδο
Κόκκινο καυτερό πιπέρι ή μπούκοβο
Φυσικά αλάτι πιπέρι και ίσως λίγο ρίγανη
Ρίξε όλα τα υλικά μαζί σε ένα κατσαρολάκι και άσε τα να βράσουν με σκεπασμένο καπάκι μέχρι να δέσει η σάλτσα (καλύτερα να μην τσιγαρίσεις κρεμμύδια και σκόρδα στην αρχή γιατί μετά θα ψάχνετε μαλόξ και σιμέκο) έχε το νου σου να μη σωθούν τα υγρά της σάλτσας και χρειαστεί να συμπληρώσεις με νερό. Οπότε μην την αφήσεις στην τύχη της την καημένη. Πάμε πάλι πίσω στον κιμά, όπου τον βγάζεις από το ψυγείο, τον πλάθεις στο επιθυμητό μέγεθος και σχήμα (υπολόγισε ότι ½ κιλό κιμάς θα σου βγάλει 15 μικρά μπιφτεκάκια) και τα ψήνεις στο γκρίλ μέχρι να ροδίσουν ή τα τηγανίζεις. Κάπου πιο κάτω έχω συνταγή για Μπέργκερ δες και από κει.
Άντε… έμεινε Ένα στάδιο ακόμη.. καλά ψέματα.. Δύο… άντε καλά αλήθεια Τρία…
Οπότε εδώ ή που με σιχτιρίζεις και κλείνεις της σελίδα, ή που πας για φαί στη μάνα σου ή κάνεις την καρδιά σου πέτρα και συνεχίζεις (έλα αναγνώστη μου λυπήσου με,για ποιόν νομίζεις τα γράφω γω ρε;)
Υλικά για τη σάλτσα γιαουρτιού:
2 γιαουρτάκια στραγγιστά και όσο το δυνατών πιο σφιχτά
1 κ.σ. ελαιόλαδο
1 κ.γ. κύμινο
1 κ.γ. κόκκινο γλυκό πιπέρι
Το χυμό από μισό λεμόνι
Όλα μαζί σε ένα μπολ και τα χτυπάς με το σύρμα (αυγοδάρτη sic!)
Ψήσιμο – Στήσιμο:
Ψήνεις λοιπόν τα μπιφτέκια, έχεις τις πίτες ψημένες, τη σάλτσα βρασμένη και τη σάλτσα γιαουρτιού έτοιμη.
Πίτα στο πιάτο και την καλύπτεις με λίγο κόκκινη σάλτσα να “μουσκέψει” από πάνω τα μπιφτεκάκια σου 2-3 σε κάθε πίτα, καλύπτεις με μια γενναία ποσότητα κόκκινης σάλτσας και στα καπάκια μια επίσης γενναία ποσότητα σάλτσας γιαουρτιού. Πασπαλίζεις με πάπρικα και αν έχεις  - θέλεις ψιλοκομμένο μαϊντανό. Σερβίρεις με μια πλούσια σαλάτα με μαρούλι, ντομάτα και αγγούρι, αρτυμένη με το υπόλοιπο μισό λεμόνι που θα σου περισσέψει.

p.s
Από ότι βλέπεις, μερικά φαγητά είναι μπελαλίδικα να γίνουν σε οικιακό επίπεδο μιας και σε μια επαγγελματική κουζίνα όλες οι επιμέρους συνταγές υπάρχουν σαν βάσεις οπότε απλά γίνεται το ψήσιμο και η συναρμολόγηση των πιάτων. Σε οικιακό επίπεδο αξίζει όμως μια φορά να κάνεις την κουζίνα σου πουτάνα και να το φχαριστηθείς, για σένα για την οικογένεια και τους φίλους σου



11 Μαΐου 2015

Πες μου ένα γλυκό λόγο!

Σύμφωνα με τη μυθολογία η Βέροια είναι κόρη του Ωκεανού και της Θέτιδος. Ο Ζιώγαλας πάλι την ονομάζει: “Βέροια, πόλη μαγική, του όνειρου πατρίδα”. Γεωγραφικά συνορεύει με την Κατερίνη αλλά αυτό δεν μας αφορά γιατί παραδοσιακά υπάρχει μεγάλος πόλεμος (άγνωστο γιατί) ανάμεσα στις δύο πόλεις που ξεκίνησε στο σταθμό των τρένων της Θεσσαλονίκης με τρομερό πετροπόλεμο, ο οποίος θα έκανε κάθε Νεάντερνταλ να λυσσάξει από το κακό του, αρκετά ανοιγμένα κεφάλια, και πολλαπλά εγκεφαλικά στους υπευθύνους του ΟΣΕ. Όλα αυτά το Φλεβάρη του 1992 στα Συλλαλητήρια για τη Μακεδονία. Από προσωπική εμπειρία μιας και λόγω των θειάδων μου πηγαίναμε συνέχεια στη Βέροια, όσο ήμουν μικρός, σου λέω ότι έχω περάσει μαγικές στιγμές και την αγαπώ πολύ.
Και αν έχει κάτι πολύ καλό, πραγματικά καλό αυτή η πόλη, είναι το φαγητό. Πολύ καλό φαγητό!
Και πολύ νόστιμα γλυκά, ειδικά αυτό το αξιολάτρευτο ζουμερό και πεντανόστιμο Ρεβανί ή ραβανί. Ξαδερφάκι του Αραβικού  Basbūsah.
Λόγω των άφθονων σιτηρών κατανοείς ότι στη μεσόγειο αγαπάμε πολύ το σιμιγδάλι και ως εκ τούτου τα γλυκά που το περιέχουν, όπως οι χαλβάδες, το σάμαλι και όλα αυτά.
Δεν θέλει κόπο να το φτιάξεις αρκεί να έχει φροντίσει πρώτα να φτιάξεις το σιρόπι και μετά το κυρίως γλυκό έτσι ώστε το ένα από τα δύο να είναι κρύο.


Υλικά:
4 αβγά
2 κούπες σιμιγδάλι χοντρό
(να ξέρεις αυτό είναι 1 πακέτο δηλαδή ½ κιλό)
1 κούπα αλεύρι
1 κούπα γιαούρτι στραγγιστό
(αν έχεις όρεξη μπορείς να βάλει πρόβειο γιαούρτι θα το κάνει τούμπανο)
1 1/2 κ.γ. Μπέικιν
2 βανίλιες
1 κούπα σπορέλαιο
1 κούπα ζάχαρη
2 κ.γ ξύσμα λεμονιού
(φρόντισε να μην ξύσεις το άσπρο μέρος γιατί θα πικρίσει)

ΓΙΑ ΤΟ ΣΙΡΟΠΙ
4 κούπες ζάχαρη
(1 κιλό είναι αυτό)
4 κούπες νερό
(1 λίτρο νερό είναι αυτό)
2-3 φλούδες λεμόνι
(επίσης μόνο το κίτρινο μέρος όχι το άσπρο γιατί πικρίζει)

Εκτέλεση:
Πλένουμε τα χέρια μας. Βάλε και μια ποδιά μη και γίνεις χάλια. Αρχίζουμε από τα βασικά που λέγαμε παραπάνω, με το σιρόπι:
Δεν είναι δύσκολο, απλώς βάζουμε όλα τα υλικά για το σιρόπι σε μία κατσαρόλα να βράσουν για 5 λεπτά (μετράμε από τη στιγμή που αρχίζει ο βρασμός). Αφήνουμε το σιρόπι στην άκρη να κρυώσει και ετοιμάζουμε το γλυκό. Απλό έτσι;
Τσάκω ένα μεγάλο μπολ και ανακάτεψε μέσα το σιμιγδάλι, το αλεύρι, το Μπέικιν, τις βανίλιες και το ξύσμα λεμονιού και άσε τα στην άκρη.
Σε άλλο μπολ ή στον κάδο του μίξερ, χτυπάμε τη ζάχαρη με τα αβγά μέχρι να διπλασιαστούν σε όγκο και να γίνουν μια όμορφη ομοιογενής κρέμα. Αν δεν έχεις μίξερ σταθερό με κάδο πρέπει να σου πω ότι τον ψιλοήπιες γιατί ένα εικοσάλεπτο χτύπημα το θέλει, μη σου λέω μαλακίες.
Στη συνέχεια ρίξε μέσα στο μείγμα το σπορέλαιο, κατόπιν το γιαούρτι και χτύπα ξανά για λίγο ακόμη.
Λάδωσε καλά ένα ορθογώνιο ταψί. Τώρα που λες πάρε τα δύο μείγματα και ένωσε τα σε ένα χρησιμοποιώντας μια σπάτουλα και ανακατεύοντας καλά, με φορά από κάτω προς τα πάνω.
Άδειασε το μείγμα μέσα στο ταψί και ρίχτο σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για περίπου 45 λεπτά. Νου σου ρεμάλι να μην αρπάξει, μη τυχών και πιάσεις το κινητό με τη μια και τα γράψεις όλα στα παπάρια σου.
Μόλις λοιπόν φιλαράκι βγάλεις το γλυκό από το φούρνο, καυτό όπως είναι, θα αρχίσεις να του κάνεις ένα ωραίο μπάνιο με το κρύο σιρόπι, ρίχνοντας το λίγο λίγο με την κουτάλα σου, και φυσικά περιμένοντας πρώτα να ρουφήξει – απορροφήσει την πρώτη κουταλιά, μετά τη δεύτερη και πάει λέγοντας... Αφήνουμε να το τραβήξει όλο το σορόπι και να κρυώσει καλά.
Σόου Σίμπλ!

Φιλιά.

30 Απριλίου 2015

Τον άνεμο τηγανιστό και το βορρά σαλάτα

Όταν ήμουν μικρός, όσο μπορώ δηλαδή να θυμηθώ γιατί έχω πολλά (ηθελημένα μάλλον κενά) της παιδικής μου ηλικίας, θυμάμαι να λένε πολύ συχνά της μάνας μου, κάτι θείες από αυτές που μυρίζουν θυμίαμα κόλλυβα, μνημόσυνο και κουτσομπολιό:  “Αχ ο Γιάννης σας είναι πολύ ετοιμόλογος”.
Αυτό μάλλον γιατί οι καλοί τρόποι και ο ποινικός κώδικας απαγόρευαν να τις πουν: “Μαστο το καργιολάκι σου το αναιδέστατο από δω μανδάμ” γιατί όσο να το πεις ήμουν κέρατο βερνικωμένο.
Και στα 37 μου παραμένω ακόμη.
Δεν χαρίζομαι και δεν χαρίζω σε κανέναν, για λόγους που ίσως θα έπρεπε να αναφέρουμε σε ένα βιβλίο ψυχολογίας αλλά όχι σε ένα Blog μαγειρικής. Το θέμα είναι όμως ότι, όσο αναιδής και ετοιμόλογος είμαι άλλο τόσο σοκάρομαι από την γαϊδουριά και την “κακή χωριατιά”. Από τους χοντροκομμένους τρόπους.
Μεγαλώνοντας όμως μέσα σε όλο αυτό το κερατιάτικο ανακάλυψα και συνεχίζω με δέος πολλές φορές, ακόμη να ανακαλύπτω ότι η πουτάνα η απλότητα βρίσκεται πάντα στα πιο μικρά πράγμα.
Και στα πιο ψιλοκομμένα.
Όπως η σαλάτα που θα φτιάξουμε σήμερα και ονομάζεται “Πανζανέλα” (Ιταλικά: Panzanella) και είναι μια πολύ διάσημη, νόστιμη απλή και καλοκαιρινή σαλάτα της Βόρειας Ιταλίας και πιο συγκεκριμένα της Τοσκάνης. Φτωχική σαλάτα, μην περιμένεις ότι θα διαβάσεις υλικά γκουρμεδίλα φάση.
Μπα ούτε καν!
Η σαλάτα αυτή που λες, συγγενεύει πολύ με τον δικό μας Κρητικό Ντάκο ή Κουκουβάγια ( όχι άσε το όπλο κάτω δεν εννοώ το πτηνό) αν την πετάξεις δε μέσα στο μπλέντερ της κάνεις και Γκασπάτσο στο περίπου.
Καταλαβαίνεις.
Τι ειν η μεσόγειος ρε φίλε;
Μια γειτονιά!

Βασικά Υλικά:
1 κιλό ντομάτες, κομμένες σε φέτες κόκκινες και ώριμες
(ναι παίζει ρόλο θέλουμε να είναι ζουμερές)
Μπαγιάτικο ψωμί περίπου 5-6 φέτες κομμένο σε κυβάκια η 2 μεγάλα παξιμάδια κρίθινα Κρητικά ελαφρώς βρεγμένα.
(ελαφρώς είπα, όχι λούτσα!)
Ελαιόλαδο
(δεν θα σου πω πόσο γιατί αυτό παίζει ανάλογα με τα κέφια του καθενός, ούτε πλημμύρα να το κάνεις ούτε και στεγνό. Βρες μια μέση λύση)
3 κλωναράκια μαϊντανό ψιλοκομμένα
1 μικρό κρεμμύδι κομμένο σε όσο το δυνατών πιο λεπτές φέτες
(Σκάσε. Μπορείς!)
3 κουταλιές του γλυκού ξύδι που γουστάρεις
(Βαλσάμικο, με εστραγκόν, μηλόξιδο, άσπρο κτλ)
Προαιρετικά υλικά:
½  σκελίδα σκόρδο τριμμένο
3 κουταλιές του γλυκού κάππαρη, εάν μπορείς ψιλοκομμένη
250 γρ. μοτσαρέλα, κομμένη σε κυβάκια
10μεγάλα φύλλα φρέσκου πλατύφυλλου βασιλικού ψιλοκομμένα
10 -12 μαύρες ελιές ψιλοκομμένες
Από μπαχαρικά σίγουρα αλάτι, πιπέρι και ρίγανη. Τα υπόλοιπα τα αφήνω στη γεύση σου!

Πλύνε χέρια.
Πάρε ένα μεγάλο μπολ, το μεγαλύτερο που έχεις και βάλε το μέσα στο νεροχύτη, για να μπορείς να το χεις το θέμα υψομετρικά.
Στερέωσε επάνω του κατά μήκος το ξύλο κοπής σου και ξεκίνα να κόβεις πρώτα το ψωμάκι σε κύβους. Εάν θα βάλεις παξιμαδοκουλούρα, απλά θα τη βρέξεις λίγο και θα την πετάξεις μέσα στο μπολ.
Πάρε τις ντομάτες τώρα και αφού τις πλύνεις και καθαρίσεις το κοτσανάκι τους, ξεκίνα να τις κόβεις, σε σχετικά μεσαίου μεγέθους κύβους έτσι ώστε όλα τα ζουμιά να πέφτουν μέσα στο μπολ και έτσι να μην πάνε χαμένα από τη μία, αλλά με πολύ ωραίο τρόπο από την άλλη να μουσκεύει το ψωμάκι, γιατί εκεί είναι όλη η πουτανιά. Άμα τελειώσεις με τις ντομάτες πιάσε και ψιλόκοψε όλα τα υπόλοιπα υλικά και ρίχτα από πάνω, άρτυσε τη σαλάτα σου με ελαιόλαδο και μπαχαρικά που γουστάρεις. Ανακάτεψε καλά με τα χέρια σου και άστη για λίγο στο ψυγείο να στανιάρει και να δέσουν οι γεύσεις μεταξύ τους.
Αυτό ήταν.

Ευκολάκι είπες;

20 Απριλίου 2015

Η χαρά του Poldo (αυτός απο το Ποπάυ ρε μαλάκα)

Ο Humphrey Bogart (1899-1957) ένας  Αμερικανός ηθοποιός, είπε πολύ σοφά κάποτε ότι:  «Ένα χοτ ντογκ στο γήπεδο είναι καλύτερο από μια μπριζόλα στο Ριτζ» και είχε απόλυτο δίκιο. Μπορεί στο Ritz να μην έχω αξιωθεί να πατήσω ούτε τον ίσκιο μου, και στο γήπεδο επίσης μη σκας, όπως και το μόνο που έχω κοινό με τα λόγια του Κου Μπόγκαρντ, να είναι το Junk food.
Και μπορεί ο Δυτικός πολιτισμός να προσπαθεί να αποτάξει από πάνω του τα 40 και βάλε χρόνια σαβουροφαγίας, και για όλα τα δεινά του κόσμου τούτου να φταίει αυτή η πουτάνα η γλουτένη (όχι τα πυρινικά, ούτε που δεν κάνουμε ανακύκλωση, ούτε που έχουμε πηδήξει ότι χλωρίδα και πανίδα υπάρχει;) μπορεί η οικονομία μας να πάει από το χειρότερο και κάτω, αλλά φίλε δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το γουρούνιασμα με σκατολοίδια τύπου σάντουιτς και μπέργκερ. Όλοι το ξέρουμε, όλοι το κάναμε σε όλους αρέσει.
Ας το χαρούμε λοιπόν:

Υλικά για 4 η για 2 καλοφαγάδες
Για το μπιφτέκι:
1 με 2 χοντρές φέτες ψωμί
(χωρίς την κόρα μουσκεμένες και στραγγισμένες καλά)
1 μεγάλο αβγό
300 γρ. μοσχαρίσιο κιμά και 200 γρ. χοιρινό κιμά
(η από 250 γρ. έκαστος)
1 μεγάλο ψιλοκομμένο κρεμμύδι ή τριμμένο στον τρίφτη ή περασμένο στο πολυκοπτικό συν 1 μικρό κομμένο σε χοντρές ροδέλες
½ ματσάκι ψιλοκομμένο μαϊντανό
(κανόνισε να τον κόψεις λες και θα ταΐσουμε γαϊδούρια)
Αλάτι, Πιπέρι, Ρίγανη κατά βούληση, επιπλέον μπορείς να χώσεις μέσα λίγο σκόρδο τριμμένο και όποια άλλα μπαχαρικά γουστάρει η αφεντιά σου όπως: Κάρυ, Καυτερή πιπεριά,  Δυόσμο, Εστραγκόν (χέσε με τώρα που θα βάλεις στο μπιφτέκι εστραγκόν ρε μαλάκα. Αλήθεια τώρα;)
Λάδι
Για το στήσιμο:
Ψωμάκια για Burger
Μερικές φέτες μπέικον
Μερικές φέτες κίτρινο τυρί
1 μεγάλη ντομάτα κομμένη σε χοντρές ροδέλες
(ναι και πλυμένη εξυπακούεται)
Μουστάρδα – Κέτσαπ – Μαγιονέζα.. Κατά βούληση (…και με μέτρο ζωάκια)
Εκτέλεση:
Κάποτε μια μαθήτρια μου με ρώτησε αν πλένουμε τον κιμά. Όχι τον κιμά δεν τον πλένουμε, απλά κάνουμε το σταυρό μας να χει πλύνει τα χέρια του ο κρεοπώλης. Καλό είναι να χεις πλύνει τα δικά σου χέρια όμως πριν ζυμώσεις ναι;
Πάρε όλα τα υλικά που σου γράφω για να φτιάξεις το μπιφτέκι και βάλε τα μέσα σε μία μεγάλη γαβάθα, όπου θα τα ζυμώσεις με τα χεράκια σου καλά καλά, μέχρι να αποκτήσεις μια ενιαία σχετικά σφιχτή ζύμη, την οποία (αυτό θα το κρίνεις από την υφή της και την αφή σου) θα μπορείς να πλάσεις χωρίς να γίνεται σαν διαλυμένο παρμπρίζ. Για το θέμα του ψησήματος τώρα φιλαράκι:
Ή που θα στρώσεις την αγαπημένη λαδόκολλα στο ταψάκι και θα τα ψήσεις στο φούρνο σε αντίσταση η αέρα στους 170 για ένα εικοσάλεπτο από κάθε πλευρά.
Ή που θα ανάψεις σχάρα αλλά το λες και μανούρα να βάλεις σχάρα για 4 μπιφτέκια αλλά εν πάση περιπτώσει τα ψήνεις μέχρι ροδίσουν και να αρχίσουν να ξεκολλάνε από τη σχάρα.
Ή αν έχεις γκριλιέρα (είναι αυτό το τετράγωνο τηγάνι με τις ρίγες που τα κάνει οπτικά να μοιάζουν με ψητά σχάρας) θα τα κάνεις εκεί περίπου με τον ίδιο τρόπο. Το θέμα είναι σε κάθε μια από τις παραπάνω περιπτώσεις να μην χρησιμοποιήσεις για να τα γυρίσεις κάτι που θα τα «τραυματίσει» ή θα τα τρυπήσει γιατί θα χάσουν αυτά τα πολύ νόστιμα εσωτερικά ζουμιά τους και θα γαμηθούν μετά θα γίνουν σολόδερμα. Οπότε το γύρισμα με σύνεση και ευγένεια, με μια λαβίδα η με δυο κουτάλια αλλά ΟΧΙ με πιρούνι.
Η αλήθεια να λέγεται. Το να φτιάξεις ένα οποιοδήποτε σάντουιτς σε μια επαγγελματική κουζίνα μοιάζει πολύ εύκολο και αναλογικά με την οικιακή είναι κιόλας, γιατί τα υλικά τα έχεις πάντα εκεί και δεν χρειάζεται να μπεις σε διαδικασία, οπότε αφού βάλεις να ψήσεις τα μπιφτέκια, πιάσε και κάμε τις υπόλοιπες δουλειές όπως να κόψεις τα ψωμάκια στη μέση, να καθαρίσεις και να κόψεις τα λαχανικά σου σε ροδέλες και να τα τακτοποιήσεις όλα μαζί δίπλα δίπλα σε όμορφα πιατάκια και να χεις μετά να με χριστοκαντηλιάζεις όταν κάνεις λάντζα.
Αν έχεις διαβάσει μέχρι εδώ λογικά θα παραγγείλεις από το κοντινότερο μαγαζί και θα με στείλεις στον εξαποδώ, αν παρόλα αυτά έχεις κουράγιο να συνεχίσεις θα σου δώσω μόνο μερικά Tips για να στήσεις το σάντουιτς σου:
1. Καλό είναι αφού κόψεις και ψήσεις τα ψωμάκια σου, να βάλεις στη βάση του ψωμιού κέτσαπ, έτσι ώστε και να τραβήξει το ψωμάκι από την υγρασία της και να αποφύγεις αυτή την αηδία που γίνεσαι λούτσα σε κάθε δαγκωνιά.
2. Λίγο μαρούλι για χρώμα αμέσως μετά στη βάση και να τοποθετήσεις το μπιφτέκι από πάνω του
3. Κατόπιν θα βάλεις το κίτρινο τυρί που θα λιώσει από τη θερμοκρασία του μπιφτεκιού («απέναντι πείτε του πως το θέλω»
4. Θα καπακώσεις με το κρεμμύδι σε ροδέλες (μια με δύο είναι αρκετές μη το γαμήσεις το θέμα)
5. Στα καπάκια το μπέικον που θα το ψήσεις 40 δεύτερα στα μικροκύματα (όχι παραπάνω γιατί θα γίνει κάρβουνο)
6. Από πάνω θα βάλεις τη ντομάτα και θα κλείσεις το θέμα.
Όπου άμα γουστάρεις μπορείς να καλύψεις με κέτσαπ και στην εσωτερική πλευρά του «καπακιού».  Φυσικά κανονές δεν υπάρχουν, μπορείς να βάλεις μέσα ότι τραβά η όρεξη και η γεύση σου.
Αλλά φιλαράκι ένα θα σου πω.
Φαντάσου στην πρώτη δαγκωνιά την πρώτη γεύση με τη ντομάτα να σκάει παρέα με το ψημένο μπέικον.
Γάμησε!
(η φωτο τζουρνεμένη απο το γούγλη)

31 Μαρτίου 2015

Εν οίδα... μια γάτα με γαρίδα

Ο Robert Heinlein (1907-1988) ένας Αμερικανός συγγραφέας επιστ. φαντασίας είχε πει κάποτε ότι: “Οι γυναίκες και οι γάτες θα κάνουν ότι τους αρέσει, και οι άντρες και οι σκύλοι θα πρέπει να χαλαρώσουν και να συνηθίσουν σ’ αυτήν την ιδέα”.
Αυτό λοιπόν συμβαίνει όταν έχεις στο σπίτι σου, το οικιακό σου αιλουροειδές και τολμάς να κουβαλήσεις θαλασσινά η ψάρια ή κάτι τέλος πάντων που να προέρχεται από τη θάλασσα.
Όχι αν κουβαλήσεις γοργόνα δεν ξέρω τι γίνεται, αν και φοβούμαι πολύ γιατί υπάρχει μια παροιμία που λέει ότι: "Η Γοργόνα είναι το πιο άχρηστο πλάσμα στον πλανήτη, ούτε να το γαμήσεις μπορείς ούτε να το τηγανίσεις"
Έτσι λοιπόν ο μικρός χνουδωτός βασανιστής με το που μύρισε τις γαρίδες αρχίσανε τα πανέμορφα νιαου και μιουρ και πρρρρ και μια πουτανιά όλο νάζι, όπου μαζί με την γατένια του γκρίνια, να μα το θεό, θα κανε την πιο πουτανάρα φίλη μου, την ώρα που κάνει νάζια στο γκόμενο να κοκκινίσει από ντροπή.
Αυτά με τα θηλυκά και τις γάτες.
Στα καθ ημάς Now:
Το βασικό είναι ότι τις γαρίδες πρέπει να τις ξεπαγώσεις και τις καθαρίσεις. Τον τρόπο θα τον βρεις εδώ και δω και δω και γενικά στο γούγλη.
Τα υλικά που επιμέρους για τη συνταγή, θα χρειαστούμε είναι:

1 κοφτερό μαχαίρι για να καθαρίσεις τις γαρίδες φιλαράκι..
1 κιλό γαρίδες μεσαίου μεγέθους
(είναι περίπου 40 κομμάτια 1 κιλό και θα τα βρεις γύρω στο 15€)
3 χρωματιστές πιπεριές από 1 κομμάτι
(1 κόκκινη 1 πορτοκαλί 1 κίτρινη τις πουλάνε όλες μαζί σε συσκευασία)
1 πακετάκι ντοματάκι Σαντορίνης
(αυτά τα μικρούλια)
1 μικρό (ξερό ψιλοκομμένο σε κύβους) κρεμμύδι
1 πακέτο ζυμαρικά της αρεσκείας σας
(εμείς σήμερα αρεσκόμεθα εις τα Λιγκουίνια)
1 ντοματάκι κονκασέ
Πιπέρι κόκκινο καπνιστό.
(δεν στο γράφω για να σε ξιπάσω μωρ μαλάκα ξεκόλλα)
Αλάτι
Πιπέρι κόκκινο καυτερό
Και αν γουστάρεις και έχεις στο ντουλάπι σου, μια ψιλή πολύ ψιλή τσιμπιά κάρυ σε σκόνη
½ ματσάκι μαϊντανό (καθαρισμένο και ψιλοκομμένο)

Και η εκτέλεση μας είναι παρακάτω:
Πλένε τα χέρια σου, και αν τελικά έχεις και συ γάτο βγάλτον από την κουζίνα γιατί θα σου σπάσει τα νεύρα.
Βάλε μπόλικο νερό αλατισμένο σε μια μεγάλη κατσαρόλα και βάλε την πάνω στο μάτι της κουζίνας, το οποίο σαφώς και θα ανάψεις, για να βράσουμε τα ζυμαρικά.
Ζυμαρικά έχουμε κάνει ένα εκατομμύριο φορές αλλά λέω γω τώρα... αν έχεις καμία αμφιβολία κάνε ένα τσεκ εδώ. Τις γαρίδες είπαμε τις έχεις ξεπαγώσει, τις έχεις καθαρίσει και τις αφήνεις σε ένα τρυπητό καταμέρους να στραγγίξουν. Όση ώρα περιμένεις να βράσει το νερό για τα ζυμαρικά κοίτα μην πιάσει το τσατ στο Φατσοβιβλίο, κάτσε και καθάρισε όπως φυσικά κόψε σε κυβάκια η σε λωρίδες τα λαχανικά μας.
εκτός από τα ντοματίνια που απλά θα πλένεις και θα αφαιρέσεις το πράσινο κοτσανάκι τους.
Συνοψίζοντας:
Πλένουμε και ψιλοκόβουμε: Πιπεριές, Κρεμμύδι, Σκόρδο, Μαϊντανό
Πλένουμε και τεμαχίζουμε στη μέση: Ντοματίνια
Πλένουμε και καθαρίζουμε: Γαρίδες
Τα ζυμαρικά ενοείται τα χεις βράσει al dente (ναι έχουμε λόγο) και τα χεις στραγγίσει Οκ;
Τσάκω μια σχετικά μεγάλη κατσαρόλα και τσιγάρισε σε ελαφριά φωτιά τις γαρίδες φέρνοντας τες μια σβούρα με την ξύλινη κουτάλα. Ρίξε καπάκι τα λαχανικά, συμπλήρωσε με λίγο ντοματάκι κονκασέ για περισσότερο χρώμα και γεύση και άστα σε χαμηλή φωτιά να βράσουν μέχρι να μειωθούν τα υγρά στη μέση.
Νοστίμισε με τα μπαχαρικά και τώρα όπως έχει μείνει η σάλτσα στο ήμισυ απο υγρά, μαζί με τα μακαρόνια που είναι και αυτά σχετικά όχι πολύ βρασμένα γύρνα τα καπάκι όλα μαζί μέσα σε μία κατσαρόλα, για αυτό θέλαμε να είναι Al dente τα μακαρόνια κατάλαβες;
κανονικά αν ήμασταν σε εστιατόριο θα φτιάχναμε τη μακαρονάδα στο τηγάνι οπότε έτσι τα ζυμαρικά θα ερχόσαντε στα ίσα τους απο  άποψη βρασίματος.
Ωχου...τες πα μαλάκα, ότι κατάλαβες κατάλαβες, γιατί νομίζω το καψα το ποστ λίγο σήμερα, τελικά το φαϊ στη γραφή αποδείχτηκε μεγαλύτερη μανούρα απο ότι στην πράξη.
Αι σιχτίρ νόμιζα και γω είναι εύκολο το γαμήδι....

Υγ
Το μαϊντανό μπορείς να τον ρίξεις για ομορφιά έτσι απο πάνω κατά το σερβίρισμα
(καλά καλά καλά σκάω δεν το σώζω)

30 Μαρτίου 2015

Κάλλιο ένα χρόνο κόκορας παρά σαράντα κότα...

Πορδή χαρά σήμερα συμπεθέρα, που να στα λέω.
Έβγαλε ήλιο.
Νομίζω ότι ούτε στο Μάντζεστερ δεν χαίρονται τόσο πολύ όταν βγάζει ήλιο.
Βασικά σηκώθηκα από τις ιαχές της γειτονιάς που όλες μαζί οι γειτόνισσες, αρχής γενομένης την μητρός μου, λες και ήταν συνεννοημένες απλώθηκαν χαρούμενες και ευτυχισμένες σε μπαλκόνια με λάστιχα, χαλιά απλωμένα, μπαλκονόπορτες ανοιχτές και ένα πράμα που θυμίζει κάτι μεταξύ Universal αρραβώνα και μεγάλης οικολογικής καταστροφής (“σε αγαπώ όπως η μέση Ελληνίδα μάνα τη Χλωρίνη”)
Και ο κλήρος πέφτει στο γενναίο, γιατί όταν κάποιος κάνει δουλειές κάποιος άλλος πρέπει να κάνει φαΐ, και αν αυτός ο άλλος είναι μάγειρας δεν είναι δύσκολο να βρείτε ποιος έφαγε το μπαλάκι. Σε αντίθεση με τα πιστεύω και τις θεωρίες που έχω απλώσει στην κεφάλα μου όταν βαριέμαι, ήτοι: “μαγειρεύω μόνο όταν θα πάρω μεροκάματο” μπήκα στην κουζίνα τι να έκανα ο έρμος. Εδώ κάπου να σου αναφέρω ότι κανονικά μέσα σε όλα αυτά θέλεις και: “το μαλάκα που θα πάει για ψώνια” αλλά σε μας αυτός ο μαλάκας έπρεπε να μαγειρέψει. Άρα ο θεός βοηθός, και μιας και μπλέξαμε με τα θρησκευτικά, να σου πω ότι…!
Το ψυγείο μας σαν το Κεφάλαιο 19 του Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο:
“εἰς τὸν λεγόμενονκρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ,” σε remix με Μαζωνάκη: “Ένα κενό... ένα κενό”. Κατάλαβες ε;
Επειδή όμως ξέρει η πάπια που ναι η λίμνη έβαλα το μυαλό μου (δε θέλω σχόλια επ αυτού) να αυτοσχεδιάσει.
Καλά μη φανταστείς ότι έκανα μοριακή μαγειρική για 5* Μισελέν..
Χαλάρωσε.

1 γάστρα
(ναι αυτή δεν θα τη φάμε αλλά είναι βασικό συστατικό γρηγοράδας η πουτάνα)
1 στήθος κοτόπουλο
(ξεκοκαλισμένο και καθαρισμένο)
4 μεγάλες πατάτες
1 μεγάλο κρεμμύδι
(κόκκινο)
1 κ.σ. μουστάρδα με σπόρους
(αυτή να δεις, από άλλη συνταγή ξέμεινε στάνταρ)
1 κ.σ. Ελαιόλαδο
1 κ.σ. Μέλι
1 κύβο λαχανικών
Αλάτια πιπέρια και λοιπά τεμάχια



Χέρια πλύνε.
Μανίκια σήκωσε, βάλε και μια ποδιά μη γίνεις χάλια και πάμε.
Παίρνεις το κοτόπουλο το κόβεις  σε μεγάλες λωρίδες και το ξεπλένεις με κρύο νερό καλά, μέσα σε ένα τρυπητό και μέχρι να κάνεις τις υπόλοιπες δουλειές αυτό θα χει στραγγίσει..
Πλένεις ξανά τα χέρια σου με ζεστό νερό και σαπούνι, όπως και το τεφλόν στο οποίο επάνω έκοψες το κοτόπουλο για να μην έχουν κοτοπουλίλες πάνω τους, και όχι μη με χέζεις τώρα, τα γάντια δεν είναι λύση γιατί χάνεις την επαφή με το προϊόν και απλά γεμίζεις το χώρο μικρόβια μιας και τα χέρια σου είναι καλυμμένα. 
Μετά καθαρίζεις τις πατάτες και τις κόβεις σε μεγάλα κομμάτια, τις ρίχνεις μέσα στη γάστρα ρίχνεις και το κοτόπουλο που όσο να το πεις θα χει στραγγίσει δεν μπορεί, του πούστη.
Στη συνέχεια ρίξε όλα τα υπόλοιπα υλικά ανακάτεψε πολύ πολύ πολύ καλά να πάνε παντού τα μπαχαρικά και τα αρτύματα, καπάκωσε και ρίξε το τεμάχιο στο φούρνο για ½ ωρίτσα στους 200 βαθμούς. Κάπου εκεί άσε για λίγο το Candy crash και πήγαινε άνοιξε το καπάκι, ρίξε μια ματιά ανακάτεψε το και λίγο. Λογικά στα 30 με 40 λεπτά είναι έτοιμο και γίνεται λουκούμι.

Από μερίδες 3 μεγάλες τις βγάζει άνετα. 

25 Μαρτίου 2015

Το Κέικ του Σακάτη

Οι εθνικές εορτές (*sic) με χτυπάνε στον εγκέφαλο.
Το ίδιο και οι Κυριακές και οι αργίες. Εκτός αν δουλεύω οπότε όλα είναι ίδια. Βασικά όλα είναι ίδια γιατί τον τελευταίο καιρό διαπιστώνω μια όλο και μεγαλύτερη απουσία μου από το χρόνο (τι ήπιες πάλι;). Αυτό σε συνδυασμό με την αυξανόμενη βαρεμάρα μου γίνεται τουλάχιστον εγκληματικό για αυτό και σήμερα ημέρα αργίας παρέλασης και όλων αυτών των δυσοίωνων είπα να κάτσω σπίτι να σαπίσω. Να μην κάνω τίποτα ρε παιδάκι μου. Αυτό μπορεί να είναι και ένα σοβαρό δείγμα γήρατος αλλά ας μην την πιάσουμε αυτή την κουβέντα καλύτερα..
Το λοιπόν η φίλη μου και γιατρός μου (ειδικότητα: από ψυχολόγος μέχρι κτηνίατρος) η Spark προθυμοποιήθηκε να με βοηθήσει να βγω από αυτό το αδιέξοδο ψυχολογικό τέλμα. Αφού είδε και απόειδε η γυναίκα με διάφορες θεραπείες του σύγχρονου κόσμου, όπως: Voodoo, Ξεμάτιασμα, Πέρασμα από 40 κύματα στην Πανσέληνο, Σκόρδα, (με μπακαλιάρο και χωρίς) Ματόχαντρα, και μπόλικο θυμίαμα, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θεραπεία δεν υπάρχει, και προκειμένου να αρχίσει η ίδια τους ψυχοθεραπευτές και τα μέντιουμ αποφάσισε να με τρολάρει όπως το άλογο με το καρότο, στέλνοντας μου μια συνταγή για κέικ. Σου λέει δεν μπορεί θα τη δει ο ψυχάκιας θα θέλει να το φτιάξει οπότε θα μας αφήσει για λίγο με τη γκρίνια του. Στο φούρνο το χω τώρα που στα γράφω οπότε δεν ξέρω αν είναι γευστικό. Που ελπίζω να είναι, γιατί μου βγήκε η πίστη να το κάνω.
*Βασικά μισό να πα να δω γιατί νομίζω το καψα*

Το κέικ του Σακάτη
Υλικά:
3 φλιτζάνια αλεύρι
(κανονικό για όλες τις χρήσεις)
2 φλιτζάνια ζάχαρη
(άσπρη κρυσταλλική)
2 φλιτζάνια νερό
(κρύο)
7 κουταλιές άγλυκο κακάο
(εδώ εξυπακούεται ότι όσο πιο καλής πχιότητας τόσο καλύτερα)
2 βανίλιες
(ναι μωρ μαλάκα αυτά στα φιαλίδια με το κόκκινο καπάκι)
1 κουταλάκι σόδα
(βαρέθηκα να την ψάξω και έβαλα μπεικιν)
10 κουταλιές καλαμποκέλαιο
(Ε; τι;)
2 κουταλιές της σούπας ξύδι
(κανονικό απλό, κοίτα μη βάλεις κάνα βαλσάμικο)

Πλένεις τα χέρια σου, αφήνεις το τηλέφωνο από τα χέρια και μπαίνεις στην κουζίνα.
Βρίσκεις όλα τα υλικά που χρειάζονται και τα χεις έτσι κοντά σου, για να μην ψάχνεσαι όπως εγώ που δεν έβρισκα τη σόδα.
Βουτάς το μίξερ.
Α ναι ρε μαλάκες! Δεν σας είπα; Πήρα μίξερ με κάδο περιστρεφόμενο οπότε στα αρχίδια μου όλα τώρα έχω και τα δυο χέρια ελεύθερα!
Που λες φιλαράκι, βάζεις όλα τα υλικά στο μίξερ και τα χτυπάς για 4 περίπου λεπτά. Βρε δύσκολο σου λέω πέθανα άσε με! Στρώνεις λαδόκολλα στη φόρμα, πετάς μέσα το μείγμα, το ψήνεις 30 λεπτά (ανάλογα με το φούρνο που έχεις κανονίζεις την θερμοκρασία, αν δεν έχεις προθερμάνει τον φούρνο, περίπου 50 λεπτά στους 180 θα είναι εντάξει. Πρόσεχε το καλού κακού να μην σου καεί ή το βγάλεις άψητο) αυτό έτσι μου το έστειλε η κοπέλα έτσι το γράφω μη σας πάρω και στο λαιμό μου.
Η συνταγή φυσικά είναι νηστίσιμη και κάνει και για τη θειά μου την Αντωνία που είναι vegan.
ps
Ο Blogger γαμιέται και μου βγάζει ανάποδα την εικόνα σιχτίρι..
Αυτά.

23 Μαρτίου 2015

Γλυκό για "Τα συγκρατημένα πάθη"

Λυπάμαι αλλά η σχέση μου την εκκλησία και τον κλήρο κατ' επακολούθησην δυστυχώς, είναι κακή και όσο περνούν τα χρόνια γίνεται ολοένα πιο κάκιστη έως και χείριστη μη σου πω. Πιστεύω στο Θεό αυτό δεν το διαπραγματεύομαι, τηρώ όσο μου επιτρέπουν οι καιροί η ο χρόνος μου, τις παραδόσεις τα ήθη και τα έθιμα, πράγμα που βέβαια με καθιστά γραφικό η παλαιών αρχών για κάποιους, τους οποίους όμως γράφω πανηγυρικά στα αρχίδια μου –να τα λέμε και αυτά- αλλά γενικότερα προσπαθώ να εφαρμόζω ένα στυλάκι τύπου «τη δουλειά σου τη δουλειά μου» Από την άλλη όμως ένα από τα κυρίαρχα Moto μου είναι το ότι «ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις» φράση που θα με ακούσεις να λέω συχνά και να πιστεύω ακόμη συχνότερα, άρα τα πράγματα γίνονται λίγο περίεργα.
Περί θρησκεία και νηστείας η συνταγή σήμερα εξ ου και ο πούστικος ο πρόλογος. Παλιότερα φιλαράκι για να κάνεις νηστεία για σαράντα μέρες ήτανε άθλος μη λέμε μαλακίες, στις μέρες μας είναι ευκολότερο. Η αλήθεια είναι βέβαια πως δεν το λες και «βόλτα μέχρι το περίπτερο» αλλά όσο να το πεις τα πράγματα (μαγειρικά και διατροφικά τουλάχιστον) είναι πολύ πιο εύκολα, μιας και με την ονομασία "νηστίσιμο" παίζει να χει βγει και κρέας ας πούμε; Νταξ δεν είναι κακό να υπάρχουν επιλογές, αυτό διευκολύνει και τη δουλειά για μας τους μάγειρες. τες πα μεγάλη κουβέντα ας πάμε στα δικά μας λοιπόν.
Τη συνταγή που θα δεις παρακάτω την ξεπατίκωσα από μια φίλη μου και προχθές την έφτιαξα και γω, είναι πεντανόστιμη πανεύκολη και εμφανίσιμη αρκετά, γιατί όπως έλεγε και η παπαδιά στο χωριό μας
«του πρόσουπω γαμεί το μνί»


Υλικά:
1 ½ φλιτζάνι τσαγιού νερό
1 ½ φλιτζάνι τσαγιού χυμό πορτοκάλι
(αν ειδικά είναι από φρέσκα πορτοκάλια θα εκτιμηθεί να το ξες)
Το ξύσμα από 1 πορτοκάλι
(ε αφού θα τα κάνεις χυμό μετά τι σκας;)
½  κιλό ζάχαρη
(1/2 πακέτο είναι αυτό)
2 βανίλιες
(μη το παραγαμήσεις με τη βανίλια για θα πικρίσει)
450 γραμμάρια αλεύρι
(περίπου 1 σακουλάκι φαρίνα είναι αυτό)
5 κοφτά κουταλάκια του γλυκού μπέικιν
(αν βάλεις Φαρίνα μην βάλεις τόσο πολύ μείωσε το περίπου στο ½)
1/2 κιλό Ινδοκάρυδο
(1 σακουλάκι είναι και αυτό ναι)
Προορατικά λίγο μαρμελάδα Βερίκοκο, ροδάκινο η πορτοκάλι

Χέρια πλύνε!
Βασικά η εκτέλεση της συνταγής είναι η επιτομή της γελοιότητας, και θα πρέπει να στην παρουσιάσω κάπως για να φανεί και καλά ψαγμένη, αλλά όσο και να το τεντώσω το θέμα πάλι δεν βγαίνει.
Πάρε λοιπόν ένα μεγάλο τάπερ η μια λεκάνη (αυτή τη ροζοζουζουνί που λέγαμε στο προηγούμενο ποστ) ρίξε μέσα όλα τα υλικά, ανακάτεψε τα με μια σπάτουλα η με τα χέρια (αρκεί να μη φοράς δαχτυλίδια ρολόγια φυλαχτά και λοιπά τεμάχια) και βάλε το μείγμα μέσα μια φόρμα, που αν είναι σιλικόνη δεν θέλει και λάδωμα οπότε ακόμη καλύτερα, αλλιώς βάλε την κλασική λαδόκολλα που όλοι αγαπάμε, για να γλιτώσεις και την χαμαλίκα της λάντζας.
(ω τι κόπος θεέ μου… κάτσε να φέρω να αλλάξεις φανέλα μούσκεμα έγινες από τον κάματο)
Οι τιμές για το ψήσιμο παίζουν ανάλογα το φούρνο, μια μέση τιμή είναι για 40 περίπου λεπτά σε προθερμασμένο, στους 180-200 βαθμούς
Εγώ τα έφτιαξα σε φόρμες για Muffins και με διπλή δόση συνταγής έβγαλα 36 κομμάτια.
Οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά:
Η συνταγή κάνει και για χορτοφάγους vegans Η πως διάολο τους λένε φέτος.
Πάρε τη μαρμελάδα που γουστάρεις και αραίωσε την με λίγο νεράκι σε ένα κατσαρολάκι για να αποκτήσει ρευστή υφή, αφού την αφήσεις να στανιάρει λίγο και να χλιαρίνει, με ένα πινέλο η σπάτουλα η με τα χέρια πάλι ρε παιδάκι μου αν εσύ έτσι θες, κάλυψε από πάνω τα γλυκάκια για να αποκτήσουν μια όμορφη γυαλιστερή όψη
Μπορείς να πάρεις φυτική κρέμα ζαχαροπλαστικής, να την παγώσεις και να φτιάξεις μια ωραιότατη φυτική σαντιγί αν και μεταξύ μας αυτά τα θεωρώ πλαστικές αηδίες.
Μια ακόμη υπέροχη γευστική γουρουνιά είναι να λιώσεις κουβερτούρα και να τα καλύψεις από πάνω.

Ναι νομίζω αυτό το τελευταίο θα γαμήσει κόσμο!