9 Ιουνίου 2014

Τυρόπιτα: Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί

Περνάω καλά μαζί με τον Τάκη και είμαι ευτυχισμένη στην Ινδία
Με Αγάπη – Η Έμπνευση σου”
Έτσι έγραφε η καρτ ποστάλ που έδειχνε ένα Βούδα 300 κιλών, ελαφρώς αλλήθωρο και 2 γελάδες τόσο ισχνές που μοιάζανε με σπαγγετίνη και έφτασε σήμερα το πρωί στο σπίτι. Άκου θράσος το πουτανί! Μονολόγησα.
Δεν φτάνει που με παράτησε και σηκώθηκε και έφυγε στα ξένα να κάνει ντόλτσεβίτες με το γκομενάκι, με δουλεύει κιόλας. Άσε δε το άλλο που δεν κατάλαβα ποτέ, πως είναι δυνατών αυτοί εκεί στις Ινδίες να μην έχουν να φαν (τρόπος του λέγειν) και να χουν για κατοικίδια τις γελάδες;
Μιας που είπα κατοικίδια, κοίταξα το γάτο.
Ο γάτος κοίταξε εμένα, έγλειψε το δεξί του πόδι γιατί του έκοψα το μπχιούτι μποτέ στη μέση (εδώ κάπου δεν υπάρχει κάποια πρωτοτυπία) με ξανακοίταξε με βλέμμα λάγνο και ελαφρώς πονηρό που φώναζε: "θα φάμε ποτέ σε αυτό το σπίτι η θα ασχολούμαστε συνέχεια με την καργιόλα;" (σμτφ: η έμπνευση)
Ευτυχώς όμως με κοψε οπότε μη έχοντας άλλη επιλογή ακολούθησα την σοφή ρήση του αείμνηστου Νίκου Τσιφόρου που λέει ότι: “Τα πολύ σοβαρά όπως και τα πολύ χαρούμενα γεγονότα φέρνουν λιγούρα”, οπότε καταλήξαμε στο ίδιο πράγμα.
Φαΐ!
Και άντε που ο μικρός χνουδωτός βασανιστής θα έτρωγε κροκέτες.
Εγώ; Τι φάση; Γατοκροκέτες και γω;
Μωρ' έννοια σου και ξέρει η πάπια που ναι η λίμνη..
Άνοιξα την κατάψυξη (ω! τι κόπος) και το έγκλημα φανερώθηκε μεγαλοπρεπώς μπροστά στα μάτια μου


Υλικά
1 έτοιμη τυρόπιτα
(ναι ρε! Ρουφιανιές θα κάνουμε! Τι νόμιζες ότι θα σε βάλω να ανοίξεις φύλο; Πας καλά παιδάκι μου;)

100 γραμμάρια ροκφόρ η Blue Cheese
(αυτό με τις μούχλες επάνω είναι. Που όταν ανοίξεις τη συσκευασία μυρίζει σαν Θάλαμος από Στρατόπεδο του Πεζικού)
150 γραμμάρια Edam τριμμένο
(από το γνωστό Ολλανδικό χωριό)

150 Γραμμάρια Gouda τριμμένο
(και αυτό χωριό είναι εκεί στην Ολλανδία)
1 κύβο λαχανικών ή 1 κουταλιά Vegeta η (το ιδανικότερο όλων) 1 φακελάκι: Mixfor Salads 'Ανηθος και Κρεμμύδι “

Εκτέλεση: (εν ψυχρώ)
Το λοιπόν…τσακίζεσαι και πας μέχρι το σούπερ μάρκετ και τσακώνεις μια έτοιμη τυρόπιτα από αυτές που έχει στα ψυγεία. Αν έχεις προνοήσει και υπάρχει ήδη μια τέτοια στο ψυγείο του σπιτιού σου, μπράβο σου και τιμή σου!
Πετάγεσαι μέχρι τα ψυγεία με τα αλλαντικά, σταματάς να παίζεις με το κινητό και αγοράζεις τα τυριά.
Πάρε και τα τυριά
Τώρα πετάξου πιες ένα φτερίσιο καφέ και μετά πάμε σπίτι.

Φτάσαμε σπίτι.
Ναι ξέρω.
Πάλι 1 ώρα να βρεις parking.. ρημαδοκατάσταση, αλλά ας πήγαινες με τα πόδια.
Τι φταίω εγώ;
Βουρ μέσα στην κουζίνα.
Όσο εσύ θα πασαλείβεσαι με τα τυριά, τέσσερις γραμμές παρακάτω δηλαδή, βγάλε από την συσκευασία την ετοιματζίδικη τυρόπιτα (που με τόσο κόπο κουβάλησες από το Σούπερ Μάρκετ) και παράτα την επάνω στον πάγκο της κουζίνας να ξεπαγώσει.
Πάρε λοιπόν τώρα τα τυράκια μωρό μου και τρίφτα
Όσο και όπως θέλεις (τρίβε…τρίβε..)
Χώστα μέσα σε ένα μεγάλο τάπερλε, όλα μαζί.
Μην ξιπάζεσαι με το ροκφόρ μαρσύ και με σπάς τα νεύρα. Πιάστο στα χέρια δεν θα πεθάνεις. Αλλού και αλλού ξες να τα βάζεις τα χέρια σου μην τανοίξω...
Ωραία.
Τώρα χώσε μέσα στα τριμμένα τυράκια τον κύβο που θα τον θρυψαλιάσεις με τα χέρια ή την κουταλιά Vegeta η το Mix που λέγαμε.
Το λοιπόν ρεμάλι.
Πλύνε τα χέρια σου τώρα, που είσαι μέσα στο τυρόγαλο και άνοιξε με προσοχή το επάνω φύλλο της τυρόπιτας – απάτης, χωρίς...! Διευκρινίζω...!
ΧΩΡΙΣ να το κόψεις/σπάσεις/κάνεις πουτάνα! Επίσης έχει δικό της ταψάκι μη σκας.
Πιάσε το μείγμα τυριών και πέτα το με μαεστρία όλο επάνω στο ήδη υπάρχον τυρί της πίτας, το οποίο δεν το λες και πολύ ας πούμε.
Έτσι…έτσι.. με χάρη.
Σαν να σοβατίζεις.
Κλείσε ξανά με το επάνω φύλλο με προσοχή και ψήσε την σύμφωνα με τις οδηγίες του πακέτου. Γράφει από πίσω
Τι έκανες;
Πέταξες το πακέτο στα σκουπίδια;
Κακό της κεφαλής σου.
Άντε καλά.
Βάλε την σε προθερμασμένο φούρνο για 30 λεπτά στους 200 βαθμούς, με αντίσταση πάνω – κάτω.
Άπαξ και δεις να παίρνει χρώμα από πάνω, χώσε έναν αλουμινόχαρτα να μην μας καεί, και συνέχισε να ψήνεις. ΑΝ πάλι δεις να ψήνεται περισσότερο απο κάτω, ανέβασε μια σκάλα επάνω τη σχάρα του φούρνου
Και που σαι;
Κοίτα μην πιάσεις πάλι τα τηλέφωνα με την γειτόνισσα και κάψεις την πίτα.

4 Ιουνίου 2014

Μια συνταγή χωρίς ειρμό.

Η έμπνευση μου αγνοείται.
Έφυγε σου λέω.
Με παράτησε και πήγε να γίνει βουδίστρια στο Θιβέτ
Έτσι έγραφε στο σημείωμα που μου άφησε μαζί με τα άπλυτα και δύο λογαριασμούς απλήρωτους.
Δεν σε αντέχω άλλο φεύγω στο μακρινό Θιβέτ και στις Ινδίες με σοφούς δασκάλους και γκουρού και ένα γκομενάκι που γνώρισα στη Σαμοθράκη το καλοκαίρι. Μη με ψάξεις να με βρεις παρά μόνο όταν θα έχεις ισορροπήσει το κάρμα σου και θα χεις πληρώσει τους απλήρωτους λογαριασμούς”. Μα την πουτάνα σκέφτηκα. Πέρσι τον γνώρισε; Φέτος την έκανε;
Το πρόβλημα όμως είναι αλλού!
Το δικό κάρμα αναγνώστη μου, ως γνωστόν είναι πιο ανισόρροπο και από κουτσό ξυλοπόδαρο και όπως με κόβω χρειάζομαι τουλάχιστον Δύο Χιλιάδες Σανσκριτικές ζωές για να στανιάρω.
Αυτό με όλα τα συναφή. Να πεθάνω και να ξαναγεννηθώ ως μυρμήγκι, σκαντζόχοιρος, κομοδίνο, ντιβανοκασέλα, ίσως και αμοιβάδα.
Όσο δε για τους απλήρωτους λογαριασμούς, το ζώδιο μου έλεγε και για σεξ και για άνοδο στα οικονομικά, σκέφτηκα ότι κατά πάσα πιθανότητα θα γίνω πουτάνα, αλλά ούτε αυτό δεν έκατσε.
Απογοητεύτηκα πάλι! 
Είδα και απόειδα, πήρα ξανά σβάρνα τα βουνά και τους δρόμους, αλλά αυτή η καργιόλα (η έμπνευση ντε) άφαντη.
Το ίδιο και τα λεφτά.
Αν πεις δε για το άλλο το κωλόπαιδο το καλοκαίρι; Άφαντο και αυτό σου λέει.
Ε καλά έτσι! Το καλοκαίρι του 2014 μαλάκα μου δεν υπάρχει!”
Τελικά πίεσα τον εαυτό μου.
Αγκαλιά με τις γάτες και μια πάστα σοκολατίνα, ένα απόγευμα θλιμμένο που έβρεχε πάλι σαν την πουτάνα και γω σκεφτόμουν: “Τι μαλακία έκανα το βόδι που μάζεψα τα χειμωνιάτικα τόσο νωρίς και τώρα το χω δαγκώσει” κάτι ήρθε.
Εκτός από τα περιττά κιλά και μερικές γατότριχες.

Ριζότο με θαλασσινά
3 φλιτζάνια του τσαγιού Ρύζι Arborio
(και μόνο αυτό κάνει για ριζότο υπερπαραγωγή!)
1 κιλό φρέσκα μύδια με κέλυφος
(η έστω κατεψυγμένα “μισά” με κέλυφος)
1 ποτηράκι λευκό κρασί
(πάρε μπουκάλι. Το χρειαζόμαστε!)
6 με 7 φλιτζάνια ζωμό λαχανικών
(Οοοοοοοχχχχιιιιι καργιολάκι! Θα πάρεις 3 κύβους λαχανικών και θα τους διαλύσεις σε 2,5 λίτρα ζεστό νερό, άντε μη τα πάρω κρανίο και σε βάλω να φτιάξεις κανονικό!)
1 κρεμμύδι τριμμένο
(άμα θέλεις -εγώ δεν τραβάω ζόρι το ξέρεις- βάλε φρέσκο να γίνει θρίαμβος αλλά θυμήσου στην εκτέλεση παρακατ να το σοτάρεις λιγότερο)
6 κουταλιές λάδι ελιάς
(λιόλαδο βρε ζώων!)
2 κουταλιές μαϊντανό, ψιλοκομμένο
(άσε θα τον κόψω εγώ το μαϊντανό)
2 κουταλιές άνιθο, ψιλοκομμένο
(μα όλη η πουτανιά στο ριζότο με τα μύδια είναι στον άνιθο!)
Αλάτι
(κατά βούληση ως είθισται, και ο θεός να μας βοηθήσει)
Πιπέρι

Τι κάνουμε τώρα;
Βασικά σηκώνουμε την κωλάρα μας από τον υπολογιστή και πάμε στο Σούπερ Μάρκετ να αγοράσουμε τα υλικά!
Γυρίζουμε σπίτι, ανάβουμε τσιγάρο και..
τσακώνουμε τα μύδια μας, και τα χώνουμε κάτω από κρύο τρεχούμενο νερό, ενώ παράλληλα τα καθαρίσουμε εξωτερικά με ένα βουρτσάκι για να βγει το χνούδι τους.
Στα καπάκια βουτάμε τη μεγάλη την κατσαρόλα και τα χώνουμε μέσα, (τα μύδια) με 1 φλιτζάνι νερό για περίπου 10 λεπτά, ώστε να ανοίξουν.
Όσα μύδια δεν άνοιξαν τα στέλνουμε στον αγύριστο ήτοι στον κάδο και δεν το συζητάμε καν.
Κρατάμε τα υπόλοιπα κατά μέρος.
Παίρνουμε μια κατσαρόλα, προσθέτουμε μέσα τον (“και καλά θα θελα να μαι αλλά δεν είμαι”) ζωμό λαχανικών, και τον διατηρούμε όσο το δυνατών ζεστό σε χαμηλή φωτιά. Τώρα τσίμπα την άλλη κατσαρόλα και βάλε το λιόλαδο μέσα να ζεσταθεί.
Θα σοτάρεις το κρεμμύδι όσο να χρυσίσει (όχι αν πάρει από μπρονζέ και πάνω θεωρείται καμένο) και έπειτα (και εδώ είναι όλη η πουτανιά) με σβέλτες κινήσεις, θα ρίξεις το ρύζι στην κατσαρόλα και θα το σοτάρεις ανακατεύοντας για περίπου 3-4 λεπτά ακόμα.
Σβήσε με το λευκό κρασί (πίνουμε και ένα ποτήρι α γεια μας!).
Άσε να εξατμιστεί το αλκοόλ και ρίξε σιγά σιγά το ζωμό με μια κουτάλα, σε φάση “ρίχνω και αφήνω να απορροφήσει” ανακατεύοντας συνεχώς και φροντίζοντας πριν ρίξεις την επόμενη κουταλιά να έχει απορροφηθεί η προηγούμενη. (το χεις ε;)
Αυτό είναι η αρχή για το ριζότο αγάπη! Γιατί αν δεν το κάνεις αυτό, μετά θα γίνει ένας λαπάς και μισός, και μεις αυτό δεν το θέλουμε με τίποτα, κοστίζουν και τα γαμημένα τα μύδια.
Μόλις λοιπόν τελειώσουμε με το ζωμό και έχει μαλακώσει το ρύζι (υποθετικά μιλώντας πάντα..ξέρω γω;) προσθέτουμε τα καβαντζωμένα μύδια, και ανακατεύουμε για 1-2 λεπτά.
Κατόπιν, προσθέτουμε τον ψιλοκομμένο μαϊντανό, τον ψιλοκομμένο άνιθο, αλάτι και πιπέρι, ανακατεύουμε για 1-2 λεπτά και κατεβάζουμε την κατσαρόλα από τη φωτιά.
Φαίνεται δύσκολο άλλα είναι εύκολο είδες?
Μπορείς να ρίξεις και στημένο λεμόνι όταν έρθει η ώρα της μάσας!