27 Μαρτίου 2014

Νηστίσιμη Σοκολατόπιτα (what?)

Πριν κάνα δύο εβδομάδες -ίσως και λιγότερο- μου είχε ζητήσει η πολύ καλή παιδική μου φίλη η Τζένη, να αναρτήσω μια συνταγή για γλυκό, για να φτιάξει για τα μικρά της.
Καλά μέχρι εδώ.
Να χαρώ εγώ!
Επειδή όμως οι φίλοι μου είναι κάτι μεταξύ Σφίγγας, Γόρδιου δεσμού και ευτυχίας θεωρούν πολύ απλό και κατανοητό η κάθε ζήτηση να διανθίζεται με μερικά “Αλλά”!
Ψιλοπράγματα θα μου πεις, και να σε πω την αλήθεια, είδα ότι γενικά οι αναρτήσεις με τα φαγητά δεν έχουν και μεγάλη αποδοχή ενώ ότι παίζει σε γλυκό ξεπουλάει.. και πραγματικά το έχω μεγάλη απορία, άρα έτσι και αλλιώς γλυκό θα έπαιζε για αυτή την εβδομάδα.
Τέλος πάντων δε γαμείς...
Λοιπόν σημείωνε, θέλουμε μια συνταγή που:
Να μπορούν να συμμετέχουν τα πιτσιρίκια στην παρασκευή της (χωρίς όμως να γίνει η κουζίνα ρημαδιό και συ μετά να βλαστημάς που δεν πετάχτηκες μέχρι το φούρνο να πάρεις ένα έτοιμο να σώνεις από κει χάμω)
Να είναι υγιεινή (γιατί έχουμε μικρά παιδιά ρε φίλε)
Να είναι ελαφρώς διαίτης (εξ ου και η μαύρη ζάχαρη)
Να είναι οικονομική (μην βγει ο κούκος αϊδόνι)
Να είναι εύκολη (γιατί οι περισσότερες -αν όχι όλες- μαμάδες δουλεύουν)
Να είναι γρήγορη (μην περάσουμε και όλη μέρα στη κουζίνα)
Να μην είναι πολύπλοκη (γιατί δεν είμαστε και ζαχαροπλάστες βρε αδερφέ)
Α και που σαι παιδί! 
Αν μπορείς να είναι και νηστίσιμη γιατί τώρα Σαρακοστή..αμαρτία απ το θεό μωρέ...
Δηλαδή να είναι αυτό που λέμε: “κάτι εύκολο γαμώ την πουτάνα μου”
Με κόλλησε ο εγκέφαλος που λες.
Challenging ξεchallenging λέω, πρέπει μαλάκα μου να το φτιάξεις”
Πήγα σε μάγισσες σε χαρτορίχτρες, έκανα ένα τάμα στον Άγιο Ευφρόσυνο -μεγάλη η χάρη του-, Τηλεφώνησα στη θεία Καλλιόπη αλλά ούτε αυτή δεν μπόρεσε να μου βρει λύση.
Και όταν δεν μπορεί να σου βρει λύση ούτε η Ελληνίδα θεία, τότε ΓΑΜΑΤΑ!( ο τόνος στο πρώτο Α)
έτσι απελπισμένος τελικά, μετά από πολύ σκέψη (μια βδομάδα δεν έχω κάνει ανάρτηση) και πολύ ψάξιμο την ώρα που έψαχνα να πάρω τηλέφωνο στο Silver Alert για τη χαμένη μου έμπνευση η έστω στη Νικολούλη, βρήκα τη λύση αποθηκευμένη στο κινητό μου σε μορφή κακογραμμένης συνταγής.
Όχι δεν μαγείρεψα το τηλέφωνο.

1 1/2 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κούπα ζάχαρη μαύρη η καστανή
7 κουταλιές της σούπας κακάο
1 κουταλιά του γλυκού σόδα
Λίγο αλάτι
1/3 φλιτζανιού σπορέλαιο
1 Βανίλια
1 κουταλιά του γλυκού ξύδι
1 κούπα χυμό πορτοκάλι και ξύσμα
1 κούπα νερό κρύο
Πλένεις τα χεράκια καλά καλά, βουτάς ένα μεγάλο μπολ και χώνεις μέσα πρώτα τα στερεά και μετά τα υγρά με τη σειρά που τα γράφω!
Καλό είναι να έχεις αραδιάσει τα υλικά στον πάγκο μπροστά σου από πιο πριν, και αυτό για να μη βρεθείς να ανοίγεις ανάκατα τα ντουλάπια σαν τη Βουγιουκλάκη όταν έπαιζε την σαλεμένη (από παράφορο έρωτα για το Θύμιο το γιο του αφέντη της του Μήτρου) στην Αστέρω
Αρκετά με τον Ελληνικό κινηματογράφο.
Στο θέμα μας
Όλα αυτά τα υλικά τα ανακατεύουμε καλά, με το σύρμα μέχρι να αποκτήσουμε μια ομοιογενή ζύμη ελαφρώς σφιχτή.
Έπειτα βουτυρώνουμε μια φόρμα του κέικ μακρόστενη ή ένα μικρό ταψάκι ή μια φόρμα του Τζήζ Κέικ (είδες γιατί φωνάζω η πουτάνα εδώ και 20 αναρτήσεις “Πάρε μια τέτοια πάρε μια τέτοια!;;” ) και τα ψήνουμε 35 λεπτά στους 180°
Ναι παιδάκι μου αυτό ήτανε.
*Οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά*
Αν θέλεις να λιώσεις μια κουβερτούρα σε μπαίν μαρί να τη ρίξεις πάνω στο γλυκό, εγώ δεν θα σου αντισταθώ ούτε και θα σου χαλάσω χατίρι να ξες.

Επίσης μην περιμένεις ότι θα είναι καμία υπερπαραγωγή στη γεύση. Είναι ελαφριά και αφράτη σαν κέικ με ελαφρώς υπόγλυκη γεύση που δεν σε λιγώνει, και έντονο άρωμα από πορτοκάλι. 

18 Μαρτίου 2014

Κανελόνια Φλωρεντίν ήτοι Κανελόνια με σπανάκι

Εγώ: -Φεύγω πάω σπίτι να μαγειρέψω τα λέμε αύριο
Κώστας: (μαθητής μου) -Τι θα φτιάξεις είπαμε;
Εγώ: -Σπανακόρυζο
Κώστας: (μαθητής μου) -Καλά είσαι μαλάκας; Σπανακόρυζο; Κάτι καλύτερο δεν έχει να φτιάξεις;
Εγώ: -Και τι να φτιάξω μωρέ μαλάκα; Κανελόνια Φλωρεντίν;
Κώστας: (μαθητής μου)- Ναι! Να φτιάξεις! Και μόλις τα φτιάξεις να τσακιστείς να ανεβάσεις τη συνταγή στο Blogg για να τα φτιάξω και γω
Εγώ: -Μάλιστα!
(Σμτφ: *από ότι είδατε στο διάλογο οι τύποι η ευγένεια και ο ευγενής σεβασμός ανάμεσα στον εκπαιδευτή και το μαθητή τηρούνται καλύτερα και από το Αγγλικό Ναυτικό Πρωτόκολλο)

Και τσακίστηκα στο σπίτι να φτιάξω κανελόνια με σπανάκι η αλλιώς “Κανελόνια Φλωρεντίν” που τα λένε αυτοί εκεί οι πολιτισμένοι Σέφιδες.
Γενικά να ξες:
Όπου δεις σε συνταγή να λέει “Φλωρεντίν” έχει μέσα σπανάκι και (ή) αυγά. Ναι κρέπες θα είναι; Ναι κανελόνια θα είναι; Ναι τούρτα θα είναι; Βάλε δίπλα σπανάκι και το χεις το “Φλωρεντίν”.
Ποιος ξέρει μάλλον το είχανε μπόλικο εκεί στην Ιταλία στη Φλωρεντία και τους έμεινε η πετριά. Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι, κάνε πως πας στο μπουγατσάδικο και ζητάς μια μπουγάτσα Φλωρεντίν; παίζει να ακούσεις κάνα καντήλι.... ευκολάκι;
Ευτυχώς που λες μαλάκα μου, είχα από τον κήπο μας, ζεματισμένο από χθες 1 κιλό σπανάκι (σε προειδοποιώ φιλαράκι! Παίζει και κατεψυγμένο μην το φοβάσαι πάρε τέτοιο γιατί μετά θα με καντηλιάζεις) γιατί αλλιώς σε καμία περίπτωση και για κανένα λόγο να κάτσω να φάω το τσιβί για να τα φτιάξω έτσι απλά.
Το σούπερ μάρκετ δεν το γλίτωσα, πήρα:
1 πακέτο κανελόνια (0,89€)
250 γραμμάρια Μυζήθρα ανάλατη (1,50€)
300 γραμμάρια ημίσκληρο τυρί (2,35€)
Επιπλέον θα χρειαστούμε:
1 λίτρο φρέσκο γάλα
2 αυγά
Αλάτι και πιπέρι
1 κομμάτι τυρί φέτα
(κατσικίσιο κατά προτίμηση αλλά θα μου απαντήσεις: “δε μας γαμάς ρε φίλε που έχεις προτίμηση να πούμε” Πάσο!)
Βουρ λοιπόν στον πατσά.
Πλένε χέρια και κοίτα τι θα κάνεις:
Αν το σπανάκι είναι έτοιμο κατεψυγμένο απλά το ξεπαγώνεις σε ένα τρυπητό να φύγουν τα πολλά πολλά ζουμιά και νερά, και είμαστε μια χαρά.
Αν είναι φρέσκο όμως! Πρέπει να το πλύνεις, να το καθαρίσεις, να πετάξεις τα τυχών κίτρινα η σάπια φύλλα του και να το ζεματίσεις για 4-5 λεπτά σε μια κατσαρόλα με καυτό νερό, και όλα αυτά ενώ με βρίζεις που την πάτησες σαν μαλάκας γιατί νόμιζες ότι θα είναι εύκολη η συνταγή αλλά σου είπα πάρε κατεψυγμένο και συ με γραψες στα αρχίδια σου εγώ φταίω; όχι πες!
Προθερμαίνεις το φούρνο και στρώνεις μια λαδόκολλα σε ένα ταψί ορθογώνιο κανονικού μεγέθους
Παίρνεις ένα μεγάλο φαγητοδοχείο και χώνεις μέσα το (κρύο και καλά στραγγισμένο!) σπανάκι, το μισό ημίσκληρο τυρί τριμμένο στη χοντρή πλευρά του τρίφτη, το άλλο μισό μην το λιγουρεύεσαι να το κάνεις σάντουιτς θα το βάλουμε από πάνω μετά οπότε τρίφτο όλο μια και καλή.
Χώσε μέσα τη φέτα θρυμματισμένη καλά, τη μυζήθρα, αλάτι και πιπέρι και ανακάτεψε το μείγμα αυτό καλά καλά καλά πατώντας το κιόλας να λιώσει όσο μπορείς.
Πάρε τώρα τα κανελόνια ένα ένα στο χεράκι, γέμιζε τα με το μείγμα αυτό βάζοντας λίγο λίγο μέσα με το δάχτυλο τόσο ώστε να γεμίσει, αλλά προσοχή θέλει μια ευγένεια, μην το σπάσεις, Σπάνε και εύκολα τα γαμημένα!
Γεμίζεις και στρώνεις στο ταψάκι στη σειρά το ένα δίπλα στο άλλο.
Μόλις τελειώσεις με αυτή τη δουλειά. Μη μασάς! Βασικά εύκολο είναι άμα πάρεις τον αέρα θα δεις, και στην τελική ένα κουτάκι θα κάνεις για το σπίτι, όχι για το Στόλο!
Α! Να μην ξεχάσω να σε πω ότι έχει 25 κανελόνια μέσα το κουτάκι και είναι ίσα ίσα ένα ταψί ορθογώνιο.
Μόλις λοιπόν γεμίσεις όλα τα κανελόνια, πάρε όλα τα ζουμιά που θα έχουν περισσέψει στο δοχείο από το “τράβα γέμισε ζούπα” και ρίχτα από πάνω τους. Γέμισε μια κούπα γάλα και ρίχτην στο μούλτι μαζί με τα 2 αυγά και χτύπα τα να γίνουν κρέμα, περιχύνεις τα κανελόνια με την κρέμα αυτή και τα βάζεις στο φούρνο για 40 λεπτά στους 180 βαθμούς.
Εύκολο.
Λίγο πριν τα βγάλεις από το φούρνο, ρίξε από πάνω το υπόλοιπο ημίσκληρο τυρί και χώστα πάλι μέσα κάνα δεκάλεπτο να λιώσει.
Άντε καλή όρεξη ρε!

12 Μαρτίου 2014

Κοτόπουλο με ελιά και λιαστή ντομάτα

Δεν έχω πολύ όρεξη να γράψω και ελπίζω να έρθει στην πορεία.
Αφού μας μούλιασε στη βροχή και στην υγρασία ρε φίλε... πω να γαμήσω τι πράμα είναι αυτό πια; Έλεος! Και η διάθεση ξέρεις στα πατώματα, και άντε να βρεις κουράγιο να γίνεις κοινωνικό ζώο και να βγεις να αλληλεπιδράσεις με άλλους ανθρώπους. Το καλό είναι ότι έλυσα σχετικά το εργασιακό μου και όσο να το πεις ένα άγχος έφυγε από πάνω μου αλλά μου καλόκατσαν άλλα διάφορα.
Το λοιπόν έκανα αυτό το υπέροχο κοτόπουλο στη δουλειά και θεώρησα καλό να το μοιραστώ με τους έμορφους και πχιοτικούς αναγνώστες μου.
Ούτε ακριβό είναι ούτε και θα παιδευτείς πολύ και είναι έτσι και γκλαμουράτο, οπότε θα κάνεις και εφέ στο γκομενάκι τι άλλο θέλεις; Α! Να μην ξεχάσω είναι για 4 άτομα! (τάχα....λέμε τάρα)
Κοτόπουλο με ελιά και λιαστή ντομάτα
Λοιπόν γράφε τι θέλω να αγοράσεις:
2 φιλέτα κοτόπουλο
(αν θέλεις πες του κοτοπουλά σου να στα κόψει σε κύβους για να μην έχεις τη βαζούρα αυτή)
1 βαζάκι λιαστή ντομάτα
(ναι τη δουλεύω πολύ τώρα τελευταία)
1 βαζάκι πράσινες ελιές κομμένες σε ροδέλες
(επειδή ξέρω που απευθύνομαι γνωρίζω ότι δεν παίζει ούτε καν να κάτσεις να καθαρίσεις ελιές οπότε πάρε έτοιμες κομμένες μια και καλή)
1 Μεγάλο κρεμμύδι
(καθαρισμένο και κομμένο σε κυβάκια)
1 ποτήρι λευκό κρασί
(άσε τις μαλακίες ξέρω ότι έχεις!)
1 κύβο κότα ή λαχανικά ή ότι έχεις ρε παιδί μου
Αλάτι και Πιπέρι κατά βούληση.
Στο δια ταύτα: Πλένε χέρια και πάμε κουζίνα γρήγορα. Πάρε ένα μεγάλο τηγάνι και βάλτο στο μάτι της κουζίνας σε χαμηλή θερμοκρασία να κάψει. Κόψε το κοτόπουλο σε κύβους, και άστο κατά μέρους μέσα σε ένα πιάτο,
Τώρα πλύνε καλά την επιφάνεια κοπής με ζεστό νερό και σαπούνι να μην γίνει καμία μαλακία, και στέγνωσε το με χαρτί κουζίνας γιατί θα χρειαστεί να κόψουμε και το κρεμμύδι παιδάκι μου! Ή μήπως είσαι χελονονιτζάκι και θα το κόψεις στον αέρα; Για πες;
Κόψαμε και το κρεμμύδι, ωραία... το βάζουμε και αυτό στην άκρη και πάμε να κόψουμε τώρα τις λιαστές ντομάτες. Προσοχή γιατί αυτές οι ρουφιάνες είναι φυλαγμένες μέσα σε λάδι, οπότε μην τα κάνουμε όλα πουτάνα μέσα στην κουζίνα.
Άνοιξε και το βάζο τις ελιές και πάμε να συναρμολογήσουμε.
Τηγάνι, ανεβάζουμε τη θερμοκρασία Οκ;
Ρίχνουμε τώρα μέσα το μισό λάδι από το βάζο λιαστής ντομάτας και λίγο ελαιόλαδο για συμπλήρωμα. Πέτα μέσα κοτοπούλι να τσιγαριστεί καλά.
Η στιγμιαία επαφή του κοτόπουλου με το καυτό λάδι θα του δώσει μια πολύ ωραία κρούστα εξωτερικά και θα το θωρακίσει εσωτερικά έτσι ώστε να μείνει ζουμερό και τρυφερό
Ανακάτεψε με μια ξύλινη κουτάλα.
Να την έχεις αυτήν στην κουζίνα σου! Γιατί είναι πολύτιμη, αφού δεν τραβάει θερμοκρασία γιατί δεν είναι μέταλλο, οπότε “καίγεσαι” με λιγότερη συχνότητα, γιατί δεν σου γρατζουνάει τα αντικολλητικά, τα οποία ξες ε; Άπαξ και κάνανε γρατσουνιές, μόνο “αντικολλητικά” δεν τα λες μετά και γάμησε τα πάμε για φούντο!
Και επίσης πλένεται εύκολα και γενικά είναι βολική!
Στο θέμα μας γιατί θα κάψεις το κοτόπουλο μαλάκα! Βάλε το κρεμμύδι μέσα στο τηγάνι. Ρίξε τώρα το κρασάκι, χαμήλωσε τη θερμοκρασία, ανακάτεψε λίγο μια γύρα και πρόσθεσε τα υπόλοιπα υλικά. Συμπλήρωσε με λίγο νεράκι, ρίξε τον κύβο και άσε να σιγοψηθεί με ανοιχτό καπάκι για περίπου 10 -15 λεπτάκια και είναι έτοιμο. Τόσο απλά.
Και νόστιμο!!! Θα δεις!
Μπορείς να το σερβίρεις και με πατατούλες ψητές η τηγανητές. Το καλύτερο του όμως, γιατί είναι σχετικά ζουμερό φαγάκι, είναι το σκέτο βρασμένο ρύζι
Σε φιλώ. Να προσέχεις!

6 Μαρτίου 2014

Μουσακάς με λαχανικά

Ένα από τα πράγματα που μου τη δίνει όταν δουλεύω καθημερινά (πράγμα το οποίο στην παρούσα φάση αρχίζει και μας αφορά) είναι να έχω ρεπό, αλλά για κάποιο λόγο να πρέπει να μπω μέσα σε κουζίνα -έστω για να φτιάξω καφέ-.
Αυτό το ηλίθιο πράγμα, που σύμφωνα με το γαμημένο νόμο του Μέρφι ή τα τσιτάτα του Κοέλιο ή δεν ξέρω και γω ποιανού φιλοσοφημένου μαλάκα, πρέπει κάτι γίνεται στο σπίτι τύπου: “μανά είναι άρρωστη/βαριέται/έχει ο μαλάκας ρεπό ας μαγειρέψει” και τα λοιπά... και γω πρέπει τελικά να μπω στην κουζίνα να μαγειρέψω, με ξεπερνά σαν άνθρωπο με τσακίζει.
Σου λέω χάλια τα νεύρα μου
Για κάνα πεντάλεπτο αρχικά.
Μετά συμβιβάζομαι με την κατάσταση. Το παίρνω χαμπάρι πως ότι και να κάνω είμαι καταδικασμένος να μυρίζω μια ζωή φαγητό αφενός, αφετέρου δεν μπορώ αν δεν μαγειρέψω. Μάλλον.
'Ήθελα να πέσω καλά που με έσπρωξες”
Είναι όμως φιλαράκι μερικές μέρες, όπου παίζει να μην έχεις λεφτά για Χι Ψι, λόγους, να είσαι τσίτα πίτα αφραγκίδης, αλλά να πρέπει να μαγειρέψεις. Το ψυγείο σου όμως να θυμίζει την έρημο Γκόμπι, και συ να λες:
“Μαλάκα τι σκατά μαγειρεύουμε τώρα;
Γιατί αδερφέ, η οικονομική μας κατάσταση δεν είναι και η καλύτερη ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Οπότε πρέπει να επιστρατεύσω εγώ τώρα την φαντασία μου. Και την τέχνη μου συν τις ικανότητες μου. Γιατί σου λέει ο άλλος: “Εδώ σε θέλω κάβουρα! 17 χρόνια μέσα στις κουζίνες είσαι τι σκατά ξέρεις να κάνεις;”
Άρα με το παζλ που λέγεται

  • 2 μελιτζάνες
  • 3 πατάτες
  • 2 κόκκινες πιπεριές
  • 2 ντομάτες
  • 2 κρεμμύδια
και που ήτανε τα βασικά υλικά μου, εγώ έπρεπε να κάνω κάτι.
Κάτι που να είναι εύκολο.
Να είναι γρήγορο.
Να μην έχει κρέας (γιατί που σκατά να το βρω αφού δεν είχα λεφτά;)
Να μην χρειαστώ επιπλέον υλικά (γατί που να αφήσεις το φαΐ στη μέση) και πάει λέγοντας...
Έτσι λοιπόν αφού είδα και απόειδα ο έρμος μάγειρας έκανα το σταυρό μου στον Άη Ευφρόσυνο -μεγάλη η χάρη του- και.. να κάνω τι να κάνω ....το φελέκι μου μέσα γαμώ
.....καθώς σκέφτομαν άνοιξα το μάτι της κουζίνας έβαλα πάνω μια μεγάλη κατσαρόλα με λάδι τόσο ώστε να καλύπτει τον πάτο της και αφού έπλυνα και καθάρισα τα λαχανικά έπιασα να τα τηγανίζω σκεπτόμενος παράλληλα ότι βάνει ο νους σου.
Από το μπουρδέλο κράτος που χουμε γίνει, μέχρι τα σενάρια πολέμου στη μεσόγειο και κατά πόσο αυτά συμπίπτουν με την άσκηση πολιτικής προστασίας και τις σειρήνες να ηχούν, αν η Ζέτα είναι ευτυχισμένη με το Μιχάλη, αν ο Πέτρος ( Ο Γάτος μου) πρέπει να πάει στην κτηνίατρο αυτό το μήνα και μ αυτά και με τα άλλα τηγάνισα τα λαχανικά και τα έστρωσα στο σε ένα κανονικό ταψί που είχα στρωμένο με λαδόκολλα.
Πρώτα οι πατατούλες, σαν να κάνεις βάση για μουσακά.
Τις πασπάλισα με αλάτι και πιπέρι μαύρο.
Μετά οι ντοματούλες χοντροκομμένες σε ροδέλες που αυτές τις πασπάλισα με ζάχαρη για να σπάσει η ξινίλα τους και μετά με φρέσκια ρίγανη.
Ωραία...έβαλα τα χέρια στη μέση.
Τώρα μαλάκα;
Τι κάνουμε στη συνέχεια;” σκέφτηκα.
Τσάκωσα τις κόκκινες πιπεριές και έτσι όπως είχανε μαλακώσει από το τηγάνι (αφού είχανε τηγανιστεί πιο πριν) τις έβαλα στο ξύλο κοπής και τις ψιλόκοψα.
Τις έριξα πάνω από τις ντοματούλες και μετά έριξα μέσα στην κατσαρόλα που είχα τηγανίσει τα λαχανικά, τις μελιτζάνες κομμένες όπως να ναι.
Σε ροδέλες, θες; Σε φέτες θες;
Με τα κρεμμύδια μαζί χοντροκομμένα και αυτά, τα πασπάλισα με μείγμα λαχανικών σε σκόνη και κόκκινη πάπρικα, και τα άφησα να τσιγαριστούν μέχρι να στεγνώσουν.
Κάτι σαν μουσακάς με λαχανικά λέω μάλλον θα μου βγει αλλά άντε να δούμε.
Τι σκατά μάγειρας είμαι;
Έστρωσα καλά καλά και το μείγμα μελιτζανοκρέμμυδου (που ομολογουμένως μύριζε απίστευτα)
Οπότε στην ίδια κατσαρόλα έβαλα λίγο ακόμη βούτυρο, και μόλις έλιωσε έριξα αλεύρι τόσο όσο να φτιάξω ένα λείο χυλό και μετά αφού το τσιγάρισα πάω να ρίξω το γάλα..
Έλα μου ντε που το γάλα είχε λήξει!!
Και το πήρα γραμμή ένα δευτερόλεπτο πριν το ρίξω μέσα στην κατσαρόλα!
Κατεβάζω που λες “σαν την τρελή του χωριού” την κατσαρόλα από τη φωτιά
Ωρε πούστη γαμώ την τύχη μου να σου γαμήσω” αναφωνώ!
Ανοίγω ψυγείο κοιτάω ένα γύρω και λέω “Όπα φιλαράκι το χουμε!” τσακώνω ένα γιαούρτι το πετάω μέσα στο μείγμα αλευριού χώνω μέσα και μισό ποτήρι νερό και ένα κομμάτι φέτα διαλυμένη με τα χέρια να γίνει τρίμματα, ρίχνω αλατοπίπερα και λοιπά πετούμενα και έρχεται και βγαίνει μια κρέμα τούμπανη!
Άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις.
Υπέροχη!
Τσάκα τσούκα που λες στρώσιμο πάνω στο ταψί η κρέμα και χώσιμο μέσα στο φούρνο.
Λίγο φρυγανιά τριμμένη έριξα από πάνω, έτσι για να τραβήξει τα λάδια που θα βγάλει, και ούτε τριμμένα κασέρια ούτε μαλακίες..
Το παράτησα στο φούρνο καμιά ώρα, έπιασα την πάρλα με την Ιωάννα στα τηλέφωνα και όσο να πεις ήρθε και η ώρα να φάμε.
Μια φρατζόλα ψωμί κομμένη σε φέτες.
Σαλάτα από δίπλα και έγινε της πουτάνας.
Τα δύο κιλά τα πήραμε στανταράκι σου λέω!

Φωτογραφίες δεν πρόλαβα να βγάλω για την ανάρτηση άλλα να το φτιάξετε και θα με θυμηθείτε.