27 Μαρτίου 2014

Νηστίσιμη Σοκολατόπιτα (what?)

Πριν κάνα δύο εβδομάδες -ίσως και λιγότερο- μου είχε ζητήσει η πολύ καλή παιδική μου φίλη η Τζένη, να αναρτήσω μια συνταγή για γλυκό, για να φτιάξει για τα μικρά της.
Καλά μέχρι εδώ.
Να χαρώ εγώ!
Επειδή όμως οι φίλοι μου είναι κάτι μεταξύ Σφίγγας, Γόρδιου δεσμού και ευτυχίας θεωρούν πολύ απλό και κατανοητό η κάθε ζήτηση να διανθίζεται με μερικά “Αλλά”!
Ψιλοπράγματα θα μου πεις, και να σε πω την αλήθεια, είδα ότι γενικά οι αναρτήσεις με τα φαγητά δεν έχουν και μεγάλη αποδοχή ενώ ότι παίζει σε γλυκό ξεπουλάει.. και πραγματικά το έχω μεγάλη απορία, άρα έτσι και αλλιώς γλυκό θα έπαιζε για αυτή την εβδομάδα.
Τέλος πάντων δε γαμείς...
Λοιπόν σημείωνε, θέλουμε μια συνταγή που:
Να μπορούν να συμμετέχουν τα πιτσιρίκια στην παρασκευή της (χωρίς όμως να γίνει η κουζίνα ρημαδιό και συ μετά να βλαστημάς που δεν πετάχτηκες μέχρι το φούρνο να πάρεις ένα έτοιμο να σώνεις από κει χάμω)
Να είναι υγιεινή (γιατί έχουμε μικρά παιδιά ρε φίλε)
Να είναι ελαφρώς διαίτης (εξ ου και η μαύρη ζάχαρη)
Να είναι οικονομική (μην βγει ο κούκος αϊδόνι)
Να είναι εύκολη (γιατί οι περισσότερες -αν όχι όλες- μαμάδες δουλεύουν)
Να είναι γρήγορη (μην περάσουμε και όλη μέρα στη κουζίνα)
Να μην είναι πολύπλοκη (γιατί δεν είμαστε και ζαχαροπλάστες βρε αδερφέ)
Α και που σαι παιδί! 
Αν μπορείς να είναι και νηστίσιμη γιατί τώρα Σαρακοστή..αμαρτία απ το θεό μωρέ...
Δηλαδή να είναι αυτό που λέμε: “κάτι εύκολο γαμώ την πουτάνα μου”
Με κόλλησε ο εγκέφαλος που λες.
Challenging ξεchallenging λέω, πρέπει μαλάκα μου να το φτιάξεις”
Πήγα σε μάγισσες σε χαρτορίχτρες, έκανα ένα τάμα στον Άγιο Ευφρόσυνο -μεγάλη η χάρη του-, Τηλεφώνησα στη θεία Καλλιόπη αλλά ούτε αυτή δεν μπόρεσε να μου βρει λύση.
Και όταν δεν μπορεί να σου βρει λύση ούτε η Ελληνίδα θεία, τότε ΓΑΜΑΤΑ!( ο τόνος στο πρώτο Α)
έτσι απελπισμένος τελικά, μετά από πολύ σκέψη (μια βδομάδα δεν έχω κάνει ανάρτηση) και πολύ ψάξιμο την ώρα που έψαχνα να πάρω τηλέφωνο στο Silver Alert για τη χαμένη μου έμπνευση η έστω στη Νικολούλη, βρήκα τη λύση αποθηκευμένη στο κινητό μου σε μορφή κακογραμμένης συνταγής.
Όχι δεν μαγείρεψα το τηλέφωνο.

1 1/2 κούπα αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κούπα ζάχαρη μαύρη η καστανή
7 κουταλιές της σούπας κακάο
1 κουταλιά του γλυκού σόδα
Λίγο αλάτι
1/3 φλιτζανιού σπορέλαιο
1 Βανίλια
1 κουταλιά του γλυκού ξύδι
1 κούπα χυμό πορτοκάλι και ξύσμα
1 κούπα νερό κρύο
Πλένεις τα χεράκια καλά καλά, βουτάς ένα μεγάλο μπολ και χώνεις μέσα πρώτα τα στερεά και μετά τα υγρά με τη σειρά που τα γράφω!
Καλό είναι να έχεις αραδιάσει τα υλικά στον πάγκο μπροστά σου από πιο πριν, και αυτό για να μη βρεθείς να ανοίγεις ανάκατα τα ντουλάπια σαν τη Βουγιουκλάκη όταν έπαιζε την σαλεμένη (από παράφορο έρωτα για το Θύμιο το γιο του αφέντη της του Μήτρου) στην Αστέρω
Αρκετά με τον Ελληνικό κινηματογράφο.
Στο θέμα μας
Όλα αυτά τα υλικά τα ανακατεύουμε καλά, με το σύρμα μέχρι να αποκτήσουμε μια ομοιογενή ζύμη ελαφρώς σφιχτή.
Έπειτα βουτυρώνουμε μια φόρμα του κέικ μακρόστενη ή ένα μικρό ταψάκι ή μια φόρμα του Τζήζ Κέικ (είδες γιατί φωνάζω η πουτάνα εδώ και 20 αναρτήσεις “Πάρε μια τέτοια πάρε μια τέτοια!;;” ) και τα ψήνουμε 35 λεπτά στους 180°
Ναι παιδάκι μου αυτό ήτανε.
*Οι λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά*
Αν θέλεις να λιώσεις μια κουβερτούρα σε μπαίν μαρί να τη ρίξεις πάνω στο γλυκό, εγώ δεν θα σου αντισταθώ ούτε και θα σου χαλάσω χατίρι να ξες.

Επίσης μην περιμένεις ότι θα είναι καμία υπερπαραγωγή στη γεύση. Είναι ελαφριά και αφράτη σαν κέικ με ελαφρώς υπόγλυκη γεύση που δεν σε λιγώνει, και έντονο άρωμα από πορτοκάλι. 

Δεν υπάρχουν σχόλια: