6 Μαρτίου 2014

Μουσακάς με λαχανικά

Ένα από τα πράγματα που μου τη δίνει όταν δουλεύω καθημερινά (πράγμα το οποίο στην παρούσα φάση αρχίζει και μας αφορά) είναι να έχω ρεπό, αλλά για κάποιο λόγο να πρέπει να μπω μέσα σε κουζίνα -έστω για να φτιάξω καφέ-.
Αυτό το ηλίθιο πράγμα, που σύμφωνα με το γαμημένο νόμο του Μέρφι ή τα τσιτάτα του Κοέλιο ή δεν ξέρω και γω ποιανού φιλοσοφημένου μαλάκα, πρέπει κάτι γίνεται στο σπίτι τύπου: “μανά είναι άρρωστη/βαριέται/έχει ο μαλάκας ρεπό ας μαγειρέψει” και τα λοιπά... και γω πρέπει τελικά να μπω στην κουζίνα να μαγειρέψω, με ξεπερνά σαν άνθρωπο με τσακίζει.
Σου λέω χάλια τα νεύρα μου
Για κάνα πεντάλεπτο αρχικά.
Μετά συμβιβάζομαι με την κατάσταση. Το παίρνω χαμπάρι πως ότι και να κάνω είμαι καταδικασμένος να μυρίζω μια ζωή φαγητό αφενός, αφετέρου δεν μπορώ αν δεν μαγειρέψω. Μάλλον.
'Ήθελα να πέσω καλά που με έσπρωξες”
Είναι όμως φιλαράκι μερικές μέρες, όπου παίζει να μην έχεις λεφτά για Χι Ψι, λόγους, να είσαι τσίτα πίτα αφραγκίδης, αλλά να πρέπει να μαγειρέψεις. Το ψυγείο σου όμως να θυμίζει την έρημο Γκόμπι, και συ να λες:
“Μαλάκα τι σκατά μαγειρεύουμε τώρα;
Γιατί αδερφέ, η οικονομική μας κατάσταση δεν είναι και η καλύτερη ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Οπότε πρέπει να επιστρατεύσω εγώ τώρα την φαντασία μου. Και την τέχνη μου συν τις ικανότητες μου. Γιατί σου λέει ο άλλος: “Εδώ σε θέλω κάβουρα! 17 χρόνια μέσα στις κουζίνες είσαι τι σκατά ξέρεις να κάνεις;”
Άρα με το παζλ που λέγεται

  • 2 μελιτζάνες
  • 3 πατάτες
  • 2 κόκκινες πιπεριές
  • 2 ντομάτες
  • 2 κρεμμύδια
και που ήτανε τα βασικά υλικά μου, εγώ έπρεπε να κάνω κάτι.
Κάτι που να είναι εύκολο.
Να είναι γρήγορο.
Να μην έχει κρέας (γιατί που σκατά να το βρω αφού δεν είχα λεφτά;)
Να μην χρειαστώ επιπλέον υλικά (γατί που να αφήσεις το φαΐ στη μέση) και πάει λέγοντας...
Έτσι λοιπόν αφού είδα και απόειδα ο έρμος μάγειρας έκανα το σταυρό μου στον Άη Ευφρόσυνο -μεγάλη η χάρη του- και.. να κάνω τι να κάνω ....το φελέκι μου μέσα γαμώ
.....καθώς σκέφτομαν άνοιξα το μάτι της κουζίνας έβαλα πάνω μια μεγάλη κατσαρόλα με λάδι τόσο ώστε να καλύπτει τον πάτο της και αφού έπλυνα και καθάρισα τα λαχανικά έπιασα να τα τηγανίζω σκεπτόμενος παράλληλα ότι βάνει ο νους σου.
Από το μπουρδέλο κράτος που χουμε γίνει, μέχρι τα σενάρια πολέμου στη μεσόγειο και κατά πόσο αυτά συμπίπτουν με την άσκηση πολιτικής προστασίας και τις σειρήνες να ηχούν, αν η Ζέτα είναι ευτυχισμένη με το Μιχάλη, αν ο Πέτρος ( Ο Γάτος μου) πρέπει να πάει στην κτηνίατρο αυτό το μήνα και μ αυτά και με τα άλλα τηγάνισα τα λαχανικά και τα έστρωσα στο σε ένα κανονικό ταψί που είχα στρωμένο με λαδόκολλα.
Πρώτα οι πατατούλες, σαν να κάνεις βάση για μουσακά.
Τις πασπάλισα με αλάτι και πιπέρι μαύρο.
Μετά οι ντοματούλες χοντροκομμένες σε ροδέλες που αυτές τις πασπάλισα με ζάχαρη για να σπάσει η ξινίλα τους και μετά με φρέσκια ρίγανη.
Ωραία...έβαλα τα χέρια στη μέση.
Τώρα μαλάκα;
Τι κάνουμε στη συνέχεια;” σκέφτηκα.
Τσάκωσα τις κόκκινες πιπεριές και έτσι όπως είχανε μαλακώσει από το τηγάνι (αφού είχανε τηγανιστεί πιο πριν) τις έβαλα στο ξύλο κοπής και τις ψιλόκοψα.
Τις έριξα πάνω από τις ντοματούλες και μετά έριξα μέσα στην κατσαρόλα που είχα τηγανίσει τα λαχανικά, τις μελιτζάνες κομμένες όπως να ναι.
Σε ροδέλες, θες; Σε φέτες θες;
Με τα κρεμμύδια μαζί χοντροκομμένα και αυτά, τα πασπάλισα με μείγμα λαχανικών σε σκόνη και κόκκινη πάπρικα, και τα άφησα να τσιγαριστούν μέχρι να στεγνώσουν.
Κάτι σαν μουσακάς με λαχανικά λέω μάλλον θα μου βγει αλλά άντε να δούμε.
Τι σκατά μάγειρας είμαι;
Έστρωσα καλά καλά και το μείγμα μελιτζανοκρέμμυδου (που ομολογουμένως μύριζε απίστευτα)
Οπότε στην ίδια κατσαρόλα έβαλα λίγο ακόμη βούτυρο, και μόλις έλιωσε έριξα αλεύρι τόσο όσο να φτιάξω ένα λείο χυλό και μετά αφού το τσιγάρισα πάω να ρίξω το γάλα..
Έλα μου ντε που το γάλα είχε λήξει!!
Και το πήρα γραμμή ένα δευτερόλεπτο πριν το ρίξω μέσα στην κατσαρόλα!
Κατεβάζω που λες “σαν την τρελή του χωριού” την κατσαρόλα από τη φωτιά
Ωρε πούστη γαμώ την τύχη μου να σου γαμήσω” αναφωνώ!
Ανοίγω ψυγείο κοιτάω ένα γύρω και λέω “Όπα φιλαράκι το χουμε!” τσακώνω ένα γιαούρτι το πετάω μέσα στο μείγμα αλευριού χώνω μέσα και μισό ποτήρι νερό και ένα κομμάτι φέτα διαλυμένη με τα χέρια να γίνει τρίμματα, ρίχνω αλατοπίπερα και λοιπά πετούμενα και έρχεται και βγαίνει μια κρέμα τούμπανη!
Άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις.
Υπέροχη!
Τσάκα τσούκα που λες στρώσιμο πάνω στο ταψί η κρέμα και χώσιμο μέσα στο φούρνο.
Λίγο φρυγανιά τριμμένη έριξα από πάνω, έτσι για να τραβήξει τα λάδια που θα βγάλει, και ούτε τριμμένα κασέρια ούτε μαλακίες..
Το παράτησα στο φούρνο καμιά ώρα, έπιασα την πάρλα με την Ιωάννα στα τηλέφωνα και όσο να πεις ήρθε και η ώρα να φάμε.
Μια φρατζόλα ψωμί κομμένη σε φέτες.
Σαλάτα από δίπλα και έγινε της πουτάνας.
Τα δύο κιλά τα πήραμε στανταράκι σου λέω!

Φωτογραφίες δεν πρόλαβα να βγάλω για την ανάρτηση άλλα να το φτιάξετε και θα με θυμηθείτε.

2 σχόλια:

ΦΟΥΛΗ είπε...

όταν λες το γάλα έληξε τι εννοείς; μια μέρα άντε δυο, η ήταν από μόνο του φέτα;
αυτό θα πει χρυσοχέρης Γιάννη μου,ωραίο ακούγετε σαν πρόταση μα έπρεπε και να το δούμε πριν το τσακίσετε ........φιλιααααααααααα

J Koul είπε...

ε, πρέπει να χε κάνα 2 μέρες φίλε.... βασικά το παιξα κορόνα γράμματα. Λέω "η που θα τα γαμήσω όλα και τσάμπα ο κόπος ή που θα γίνει έπος" :-)