14 Ιανουαρίου 2018

Βροχή. Ηρεμία και απλότητα.

Βρέχει.
Παλιότερα πίστευα πως η αγαπημένη μου εποχή είναι ο χειμώνας, μεγαλώνοντας όμως καταστάλαξα πως έχω ανάγκη από περισσότερο καλοκαίρι, μολονότι αγαπώ την άνοιξη και αρκετά το φθινόπωρο, πιάνω τον εαυτό μου να νιώθει καλύτερα κάτω από το φως του ήλιου.
Το καλοκαίρι είναι απλό, δεν ζητάει πολλά. Ειδικά σε σχέση με αυτά που σου προσφέρει. Θέλεις να βγεις από το σπίτι; Βερμούδα φανελάκι παντόφλες και έξω. Όλα είναι ανάλαφρα είναι εύκολα είναι απλά. Όπως θα έπρεπε να είναι. Ο χειμώνας είναι δύσκολος ζητάει πολλά και βαριά. Ρούχα, συναισθήματα, αντοχές, έχει κρύο, δεν έχει φως, νυχτώνει εύκολα. Και κοίτα να δεις… ναι έχεις δίκιο πραγματικά μπορώ να βρω Post δικά μου παλιότερα όπου αναλύω το πόσο δεν μου αρέσει το καλοκαίρι, αντιφατικός και αψυχολόγητος όπως πάντα.
Σαν μερικές ανθρώπινες σχέσεις, σαν μερικές πόλεις που είπαμε σε παλιότερο Post σαν μερικά φαγητά έτσι και μεις αλλάζουμε συνεχώς και συνεχώς ψάχνοντας άλλες φορές να βρούμε τον ιδανικό εαυτό μας άλλες φορές ψάχνοντας να βρούμε το ιδανικό ταίρι άλλες φορές το ιδανικό… ποιο ιδανικό ρε φίλε; Τελικά τι είναι αυτό ξέρεις; Γιατί εγώ δεν ξέρω και αν ήξερα έστω και λίγο να σαι σίγουρος ότι θα χα τουλάχιστον συκώτι σε καλύτερη κατάσταση και περισσότερα λεφτά στην κάρτα μου.
Έχω δυο μέρες μετά την όλη παράνοια και υπερβολή των φετινών εορτών που κάθομαι και σκέφτομαι λίγο πιο λογικά και λίγο πιο πραγματικά, γιατί αλήθεια σου λέω οι φετινές γιορτές μόνο υπερβολικές και παρανοϊκές μπορώ να τις χαρακτηρίσω. Όλα γίνανε υπερβολικά έντονα σαν μεγάλο καλοκαίρι που δεν θα τελειώσει ποτέ αλλά βαριά και δυνατά σαν ένας χειμώνας και αδιάκοπη βροχή. Πολύ ένταση, πολύ δουλειά, πολύ αλκοόλ,Πολύ κούραση, πολύ ξενύχτι, πολλές σκέψεις, ΠΟΛΥ ΔΟΥΛΕΙΑ και πολλά έντονα λόγια και συναισθήματα που τελικά κάποια απλά ήταν σαν πυροτεχνήματα η σαν χρυσόσκονη ή σαν τα φωτάκια.
Έσβησαν.
Σκεφτόμενος λοιπόν όλα αυτά και μετά τη γέννηση του ανιψιού μου την ημέρα της ονομαστικής μου εορτής, κατέληξα στο εξής.
Η αγάπη, κρύβεται στα απλά καθημερινά πράγματα και θα έπρεπε να είμαστε όλοι ευγνώμονες για αυτά που έχουμε και κυρίως για αυτά που ζούμε κάθε μέρα, τίποτα δεν είναι αυτονόητο στη ζωή μας και ειλικρινά θα έπρεπε να λέμε ευχαριστώ. (στο θεό; Στο σύμπαν; Στο κάρμα; Πες το όπου θες αλλά πες το) Είναι τόσο κακό να χάνεις πράγματα από τη ζωή σου και από εσένα στην προσπάθειας σου να πιάσεις κάτι που δεν γίνεται. Πες το καριέρα, πες το ανεκπλήρωτο έρωτα, στον παράγοντα Χ βάλε ότι θες.
Αγχωθείς δεν αγχωθείς ότι είναι να γίνει θα γίνει. Αν σε θέλει, θα στο δείξει. Αν δεν στο δείξει, δεν σε θέλει. Αν είναι να χάσεις θα χάσεις και αν είναι να κερδίσεις θα κερδίσεις. Σημασία έχει να μη χάσεις εσένα και τον εαυτό σου και ειδικά αυτό το τελευταίο είναι τόσο καταπληκτικά και έξυπνα σχεδιασμένο, που δεν παίρνεις καν χαμπάρι πότε γίνεται. Το φως από το σκοτάδι είναι ένα κλείσιμο του ματιού. Κλείνεις τα μάτια και είναι σκοτάδι.
Για να μην πέσεις λοιπόν μέσα στο σκοτάδι φρόντισε να βλέπεις τα πράγματα πιο απλά, και ότι είναι να γίνει θα γίνει.
Μην τρομάζεις δεν άλλαξα φιλοσοφία, απλά έκανα ένα βήμα πίσω για να δω τα πράγματα από άλλη οπτική γωνία και να τα φιλοσοφήσω αλλιώς.
Γιατί όπως λέει και ο αδερφός μου.
“Υπάρχουν 3 αλήθειες.
Η δική σου.
Η δική μου.
Και η πραγματική.”


Μπρουσκέτες με ντομάτα ελιά και τυροκαυτερή
Υλικά:
1 μπαγκέτα με σουσάμι κομμένη σε λεπτές φέτες
10 -15 Ντοματίνια η 1 μεγάλη ντομάτα κομμένη σε κύβους
1 βαζάκι ελιές κομμένες σε ροδέλες
Ελαιόλαδο η καλύτερα σκορδόλαδο
200 γραμμάρια τυροκαυτερή
Ρίγανη, αλάτι, πάπρικα κατά βούληση.
Επιπροσθέτως μαϊντανός ψιλοκομμένος

Εκτέλεση:
Παίρνεις τη μπαγκέτα και την κόβεις σε λεπτές φέτες.
Στρώνεις τις φέτες ψωμιού σε ένα ταψί, και τις ραντίζεις με ελαιόλαδο η σκορδόλαδο, μπόλικο αλατοπίπερο και ρίγανη, ίσως και λίγο θυμάρι που τους πάει.
Ψήνεις στο φούρνο ει δυνατών στον αέρα, μέχρι να πάρουν ένα όμορφο χρυσό χρώμα, να φρυγανιστούν και να κρατσανιστούν.
Άσε το facebook από τα χέρια. Δεν θα στείλει.
Το νου σου στο φαί εσύ.
Αν χρησιμοποιήσεις ντοματίνια απλά θα τα πλένεις και θα τα κόψεις στη μέση βάζοντας ένα κομμάτι επάνω σε κάθε φέτα φρυγανισμένου ψωμιού που θα αλείψεις με την τυροκαυτερή. Αν χρησιμοποιήσεις ντομάτα, θα την πλένεις και θα την κόψεις σε κυβάκια, θα την ανακατέψεις μέσα σε ένα μπολ μαζί με ελαιόλαδο, το μαϊντανό πολύ ψιλοκομμένο, λίγο σκορδόλαδο, μπόλικη ρίγανη αλατοπίπερο και τις ελιές, όπου εύλογα θα αλείψεις με τυροκαυτερή κάθε μπρουσκέτα και μετά από επάνω θα βάλεις το μείγμα αυτό.
Αν θέλεις να κάνεις τυροκαυτερή (που χαρά στα κουράγια σου να πούμε)
Άσε είπα το Facebook. Δεν θα στείλει
Θα χρειαστείς τα εξής:

Υλικά:
½ φλιτζάνι του τσαγιού ελαιόλαδο καλής ποιότητας
1 μέτρια πιπεριά Φλωρίνης καθαρισμένη και χωρίς σπόρια
1 κ.γ. μπούκοβο ή Tabasco ή κόκκινο καυτερό πιπέρι
1 μέτρια πράσινη πιπεριά καθαρισμένη και χωρίς σπόρια
1 μέτρια καυτερή πράσινη πιπεριά καθαρισμένη και αυτή χωρίς σπόρια
½ Kgr. μαλακιά Φέτα ή Μανούρι ή Ανθότυρο ή Μυζήθρα ή Φέτα Παρνασού πικάντικη
4 κ.σ. στραγγιστό γιαούρτι

Εκτέλεση:
Σοτάρουμε με το μισό λάδι την κόκκινη πιπεριά μαζί με το μπούκοβο, ανακατεύοντας να μαλακώσει αλλά να μην μαυρίσει.
Κρατάμε το περιεχόμενο του τηγανιού σε ένα μπολ και ταφήσουμε να κρυώσει.
Με το υπόλοιπο λάδι σοτάρουμε την πράσινη πιπεριά και την καυτερή μέχρι να μαλακώσουν. Αφήνουμε στην άκρη να κρυώσουν.
Στο multi βάζουμε το μισό τυρί σε κομματάκια, 2 κ.σ. γιαούρτι και την κόκκινη πιπεριά με το λάδι της.
Αν δεν έχεις Multi, τα χτυπάς με το μπίμερ αν δεν έχεις τίποτα από όλα αυτά τι να σε πω δεν ξέρω.
Χτυπάμε πολύ καλά μέχρι να γίνει πολτός.
Κάνουμε το ίδιο ακριβώς και για την πράσινη πιπεριά
Αν δεν γουστάρεις πολυχρωμίες και μανούρα κάνε ένα από τα δύο η πάρε έτοιμη και μη πεις ότι δεν στα πα.

Στα πα.
Όλα.

3 Ιανουαρίου 2018

Δε θέλω

Κάνω συχνά το λάθος να δένομαι με ανθρώπους.
Η αλήθεια είναι πως τις περισσότερες φορές τρώω τα μούτρα μου, σαν να πέφτω με φόρα στον τοίχο, γιατί τα μούρα σου θα φας δε θα σπάσει ο τοίχος.
Αλλά δεν το μετανιώνω.
ΠΟΤΕ!
Ξέρω ότι δεν είμαι πίτσα να αρέσω σε όλους αλλά επίσης ξέρω πως αυτοί που με αγαπάνε είναι περισσότεροι από αυτούς που με μισούν. Αυτούς που δεν μπορώ καθόλου όσο μεγαλώνω όμως φίλε μου, είναι αυτούς που με φοβούνται.
Και αυτό το καταλαβαίνω πολύ εύκολα γαμώτο. Ο άνθρωπος που σε φοβάται στο δείχνει τόσο έντονα χωρίς να το καταλαβαίνει, και ενώ από τη μια θέλεις να γελάσεις από την άλλη νιώθεις και λίγο χαζός… Ο άνθρωπος που θα σε φοβηθεί θα διανθίσει το λόγο του με πολλά λόγια για να μη σε προσβάλει, θα στο φέρει έτσι θα στο φέρει αλλιώς… Όλη αυτή η επίπλαστη γλύκα… μας έφαγε η πολιτική ορθότητα γαμώ το στανιό μου…
Αν με ρώταγες πριν μερικά χρόνια θα σου απάνταγα πως μου αρέσει πολύ να με φοβούνται, κάτι τα χρόνια στο στρατό  κάτι τα σεφιλίκια, κάτι το εκπαιδευτριλίκι… εύκολα χάνεις τη μπάλα, και δε στο κρύβω πως υπήρξε εποχή που το απολάμβανα.
Μα όσο περνάνε τα χρόνια μου και ωριμάζω κατανοώ.. απαιτώ.. θέλω απλά να με αγαπάνε. Όχι εγωιστικά, ούτε κακομαθημένα, Απλά και πραγματικά και να με αγαπάνε για αυτό που είμαι γιατί δεν είμαι κάτι άλλο από αυτό που δείχνω. Δυστυχώς είμαι ένας απίστευτα δοτικός και συναισθηματικός άνθρωπος, από παιδάκι έτσι ήμουν αλλά μεγαλώνοντας γίνομαι χειρότερος.
Το κακό όμως στην υπόθεση είναι πως, όταν κάποιος φοβάται, πως είσαι κάτι άλλο από αυτό που του δείχνεις – γιατί είπαμε πως το χειρότερο πράγμα στον ψεύτη είναι πως δεν μπορεί να πιστέψει τους άλλους- προφανώς και κατ επέκτασην φοβάται αρχικά τον εαυτό του και ύστερα εσένα, γενικά ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας –αυτό που όταν υψώνεις να δείξεις τον άλλον ξεχνάς ότι τα υπόλοιπα σου δάχτυλα δείχνουν κατ εσέ- οι άνθρωποι έχουμε μια τάση να τρομάζουμε από αυτό που δεν ξέρουμε και πολλές φορές να απορρίπτουμε ανθρώπους από τη ζωή μας απλά από φόβο για το «ΑΝ» η πολλές φορές γιατί εμείς οι ίδιοι φοβόμαστε την ίδια την απόρριψη ή τη δέσμευση άρα κόβουμε κάθε σχέση εξ αρχήν και όλα καλά.
Θα με πεις: «Αδερφέ τουλάχιστον έχουμε το κεφάλι μας ήρεμο.» Ξέρεις…. Είναι σαν αυτό που κάνουν πολλοί στις σχέσεις τους: «Θα σε κερατώσω γιατί φοβάμαι ότι θα φάω κέρατο άρα ας το κάνω πρώτος» Τραγικό φίλε αλλά ναι ισχύει. Και γω το χω κάνει… ανασφάλεια; Εγωισμός; Χαμηλή αυτοεκτίμηση; Ποιος ξέρει…
Βασικά τέλος τέλος θέλω να καταλήξω εδώ:
Άτιμο πράγμα  το φιλότιμο και η αγάπη επίσης, για αυτό και δεν μπορείς να πετάς ανθρώπους έξω από τη ζωή σου έτσι απλά η να τους απορρίπτεις έτσι απλά με ένα σκέτο «Δε θέλω». Ξέρεις υπάρχει μια πολύ μικρή λεπτομέρεια στη ζωή μας που όλοι θέλουμε να αγνοούμε: Μπερδεύουμε πως  η καλοσύνη και η αγάπη που μας δίνονται ή μας προσφέρονται είναι κάτι δεδομένο.  Μέγα λάθος! Τίποτα δεν είναι δεδομένο!
Νομίζω πως, αρκετές φορές αυτό που δίνουμε η μας δίνουν είναι απλά προϊόν αγάπης, όχι ανταλλαγής. Καλό είναι να μην περιμένουμε την ανταπόδοση παρά μόνο την εκτίμηση. Συχνά αυτό που μας δίνεται είναι δώρο όχι δάνειο και επίσης καλό είναι να αντιμετωπίζεται έτσι.
Δεν αντιλέγω και με βρίσκεις υπέρμαχο, στο ότι είναι δεδομένο να αγωνίζεσαι για τους ανθρώπους της ζωής σου και να τους κρατάς κοντά σου με όποιο τρόπο μπορείς. Με νύχια και με δόντια, να μη λογαριάζεις τίποτα αλλά πολλές φορές ένα απλό «Δε θέλω» φτάνει για να στα γκρεμίσει όλα.


Υλικά

1 μικρή κρέμα γάλακτος για μαγειρική
2 φλ. ζωμό λαχανικών
½ κιλό διάφορα μανιτάρια
1 μεγάλο κρεμμύδι η το λευκό μέρος από ένα πράσο
1 γενναία κουταλιά βούτυρο αγελάδος
150 γραμμάρια μπέικον καπνιστό
Αλάτι και άσπρο πιπέρι κατά βούληση

Εκτέλεση:
Απλά καθάρισε με μια βρεγμένη πετσέτα τα μανιτάρια. Άσε τα χαζά που βλέπεις στην τηλεόραση που τα ξεφλουδίζουν και τα περνάνε από ξεματιάστρες και σαράντα κύματα. Εσύ απλά σκούπισε τα να καθαρίσουν
Κόφτα σε φέτες.
Ψιλόκοψε το κρεμμύδι η το πράσο
Σε μία σχετικά μεγάλη κατσαρόλα βάλε το βούτυρο να λιώσει και χώσε μέσα το κρεμμύδι η το πράσο μέχρι να μαραθούν.
Βάλε μέσα τα μανιτάρια μαζί με το μπέικον και ανακάτεψε να πάρουν χρώμα.
Στη συνέχεια ρίξε το ζωμό και άστα να βράσουν μέχρι να μαλακώσουν τα μανιτάρια.
Βάλε αλάτια και πιπέρια και την κρέμα γάλακτος,
Χαμήλωσε τη φωτιά να μη σου φουσκώσει και χυθεί η σούπα.
Βράσε άλλα 10 λεπτά
Πέρνα την από το μπλέντερ αν θες να την κάνεις βελουτέ.

Αυτά.

19 Δεκεμβρίου 2017

Οι Πόλεις που πληγώνουν.

Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάμε και μας πληγώνουν. Άνθρωποι που αγαπάμε με πάθος, που θέλουμε να έχουμε στη ζωή μας με ότι αυτό και να μας κοστίσει, που κάνουμε υπερβολές για αυτούς και πάντα έχουμε να δώσουμε το κάτι παραπάνω. Αλλά μας πληγώνουν.
Εκούσια η ακούσια. Συνειδητά η όχι. Φανερά η κρυφά
Δεν έχει σημασία.
Είναι εξαιρετικά ξεκάθαρο πως για να είμαστε ευτυχισμένοι, πρέπει να μη μας απασχολούν πολύ οι άλλοι, βασικά να μην μας απασχολούν καθόλου οι άλλοι.
Αφου έτσι και αλλιώς το ξέρεις πως κάθε σχέση είναι υπό τον έλεγχο αυτού που ενδιαφέρεται λιγότερο, όσο και να μην θέλουμε να το πιστέψουμε, αυτός ο μαγικός άλλος άνθρωπος «μας έχει» και μας κάνει ότι θέλει.
Αυτή είναι η πικρή αλήθεια.
Εύλογο. Όταν οι άνθρωποι ερωτεύονται, καταρρέει αυτό το σύστημα συμπεριφορών που έχουν δημιουργήσει, καταστρέφεται όλο το
Firewall που μας προστατεύει, με αποτέλεσμα όλη αυτή η ψεύτικη ή δήθεν προσωπικότητά μας να διαλύεται, και να βγαίνει (πολλές φορές χωρίς καν να το θέλουμε) στην επιφάνεια η αυθεντική.
Όταν ερωτεύεσαι γίνεσαι Κατίνα, γίνεσαι γελοίος, γίνεσαι μαλάκας, γίνεσαι καραγκιόζης, σπας μπάλες, γίνεσαι καταπιεστικός, ζηλιάρης, βίαιος. Και αν δεν υπάρχει ανταπόκριση είναι ακόμη χειρότερα.
Ειδικά εγώ γίνομαι ξεκάθαρα ένα απίστευτα κακομαθημένο παιδί που συνεχώς αποζητά την προσοχή των άλλων.
Παράξενο φίλε μου ε; Εσύ ο συνήθως πάνσοφος γκουρού που έχεις λύσεις να τα χεις κάνει τόσο μπουρδέλο όλα ε; Δεν πειράζει μη χαλιέσαι. Συμβαίνει σε όλους!
Σαφώς υπάρχει και η άλλη πλευρά του νομίσματος. Γίνεσαι ένα μικρό γλυκό αρκουδάκι, τρυφερός και δοτικός, χαλί να σε πατήσουν, γεμίζεις κατανόηση και γλύκα και απεριόριστη ευαισθησία!
Αλήθεια τώρα; Εσύ; Ο συνήθως κυνικός κάφρος; Και αυτό λογικό!
Όμως καμία σημασία δεν έχει η λεπτομέρεια, Bro μου! Απολύτως καμία!
Σημασία έχει ότι έρχεσαι αντιμέτωπος πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό που είσαι στην πραγματικότητα, με εσένα, με αυτό που έχεις κρύψει ενδεχομένως κάτω από στρώσεις μπογιάς, ψέματος, ανασφάλειας, πόνου και φόβου, για να καλύψεις τις ρωγμές σου σε έναν χαρακτήρα που ξέρεις καλύτερα από τον καθένα ότι πρέπει να αλλάξει προκειμένου να είσαι αρεστός στους άλλους, αλλά κυρίως στον εαυτό σου. Λοιπόν; Μπορείς να το αντέξεις;
Θέλει μαγκιά και θάρρος το να το καταφέρεις. Είναι σαν να αποφεύγεις να κοιτάξεις στα μάτια το αντικείμενο του πόθου σου, όπως το να κοιτάς αλλά να μη βλέπεις… είναι πολύ κακό πράγμα, οι λόγοι πολλοί και… είπαμε ότι το antivirus καταρρέει καλύτερα από κάστρο στην άμμο.
Έτσι λοιπόν, παρατηρήστε ξανά τους ανθρώπους όταν είναι ερωτευμένοι.
Παρατηρήστε τις αντιδράσεις τους, τα λόγια τους, τις γενικεύσεις που κάνουν, τον τρόπο που μεταχειρίζονται το ίδιο τους το συναίσθημα ή το άτομο που τους το προκαλεί.
Εκεί θα τους καταλάβετε.
Στον αντίποδα, παρατηρήστε και τους ανθρώπους που δεν ερωτεύονται, ή αν ερωτεύονται φεύγουν τρέχοντας ή φροντίζουν να το σκοτώσουν στα γρήγορα μη τυχών και τους πάρει η μπάλα.
Αυτοί κι αν χρειάζονται παρατήρηση.
Δεν είναι ο έρωτας ο ίδιος που τους φοβίζει αυτούς, ούτε η εξάρτηση από έναν άλλον άνθρωπο, ούτε τίποτα.
Αυτό που τους φοβίζει είναι ο εαυτός τους.
Γνώμη μου είναι ότι αν δεν έχεις τα αρχίδια να μπλέξεις και να πέσεις στα βαθιά (γιατί αν καταφέρεις και κερδίσεις τέτοιον άνθρωπο να ξέρεις αξίζεις πάρα πολλά) με αποτέλεσμα να ξύνεις τον πάτο με τα νύχια,  καλά θα κάνεις να μένεις μακριά από αυτούς, σε συναισθηματικό επίπεδο τουλάχιστον.
Όχι επειδή θα σε πληγώσουν, που θα σε πληγώσουν το ξέρεις από την αρχή αυτό αλλά σιγά και τι έγινε. Άλλο είναι το θέμα μας αδερφέ! Για να φοβούνται τόσο τον πραγματικό εαυτό τους κάτι παραπάνω θα ξέρουν.
Αλλά όπως έλεγε και ο συχωρεμένος ο φίλος μου ο Αντωνάκης: "Πάνε όπου θες, σε όποια χώρα του κόσμου θες! Από τον εαυτό σου δεν θα γλιτώσεις ποτέ!"
Αυτό το ίδιο πράγμα λοιπόν εμένα στη ζωή μου συμβαίνει εκτός απο ανθρώπους, και με τις πόλεις.
Αγαπώ την Θεσσαλονίκη αλλά με πληγώνει. Σαν μαχαιριά που πονάει κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός, σαν μια γκόμενα που την ποθείς απίστευτα που πεθαίνεις για αυτή, που κλαις, που της τα χεις δώσει όλα έτοιμα στο πιάτο από την αρχή αλλά σε παίζει κάθε φορά, για την πλάκα της στα ζάρια με τον πιο άσχημο τρόπο.
Αγαπώ και την Αθήνα αλλά τη φοβάμαι. Την τρέμω. Και ας έμεινα εκεί 7 χρόνια. Σαν μια γκόμενα που είναι τόσο όμορφη και ενώ την θέλεις και το ξέρει, γνωρίζεις πως δεν θα την έχεις ποτέ, αλλά σου γηξιέται σπαθί ότι δεν παίζει κάτι παραπάνω.
Την εποχή που έμενα στην Αθήνα, τις Κυριακές όταν δεν δουλεύαμε παίρναμε τη μηχανή με το Χρηστάρα και πηγαίναμε στα Εξάρχεια για φαγητό.
Εφημερίδες. Ένθετα. Μεσημεριανή βαρεμάρα Κυριακής με άποψη λίγο πριν την κατάθλιψη του απογεύματος.
Ατέρμονη φιλοσοφία από δυο “λίγο πριν τα 30” τύπους που φαντάζονταν τη ζωή αλλιώς.
Εκείνη την εποχή θεωρούσα πολύ σικ και καθως πρέπει το επόμενο φαγητό να το παραγγέλνω αλλά και να το φτιάχνω. Τώρα πως μου ρθε σήμερα μάλλον θα χω λόγους αλλά έχουμε και άλλα ποστ να αναλύσουμε.

Βυζαντινό Κοτόπουλο με σταφίδες.

Υλικά:
1 μεγάλο ολόκληρο στήθος κοτόπουλο η 4 τεμάχια μπούτι κοτόπουλο φιλέτο
1 πακέτο ξανθές σταφίδες
1 κρεμμύδι
Ελαιόλαδο για το τηγάνι
1 ποτηράκι κονιάκ (το υπόλοιπο χαλάλι, γιορτές έρχονται… σε χαμηλό με πάγο)
1 μικρή κρέμα γάλακτος
1 κύβο κοτόπουλο διαλυμένο μέσα σε 500 λίτρο καυτό νερό
Αλάτι και άσπρο πιπέρι

*για συνοδευτικό μπορούμε να βάλουμε πατάτες τηγανητές η απλό ρύζι βρασμένο

Εκτέλεση:
Διαλύουμε τον κύβο μέσα στο καυτό νερό.
Βάζουμε τις σταφίδες μέσα στο κονιάκ για να μουλιάσουν καλά.
Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι πολύ καλά.
Κόβουμε το κοτόπουλο σε κύβους και το αφήνουμε να στραγγίσει καλά από τα υγρά του. Σε ένα αντικολλητικό τηγάνι βάζουμε το ελαιόλαδο να ζεσταθεί αλλά όχι να κάψει. Ρίχνουμε μέσα το κοτόπουλο, ανεβάζουμε σε δυνατή φωτιά και το σωτάρουμε καλά από όλες τις πλευρές για να πάρει χρώμα και να ροδίσει.
Ρίχνουμε τις σταφίδες μαζί με το κονιάκ και το ψιλοκομμένο κρεμμύδι, συμπληρώνουμε υγρά από το ζωμό και την κρέμα γάλακτος.
Αλάτι πιπέρι κατά βούληση.
Αφήνουμε να μειωθούν τα υγρά στο μισό και να δέσει η σάλτσα
Αυτό ήταν.
Γιατί μερικές συνταγές είναι τόσο απλές και ταυτόχρονα τόσο δύσκολες σαν τις ανθρώπινες σχέσεις, και μερικοί άνθρωποι σε πληγώνουν όσο οι μεγάλες πόλεις.

Καλές γιορτές

30 Νοεμβρίου 2017

Κουραμπιέδες.

Σιχαίνομαι τα Χριστούγεννα και όλο αυτό το -Θα μπεις σε γιορτινό mood θες δεν θες γιατί το προστάζουν οι μέρες- και όσο μεγαλώνω και κάθε χρονιά στον κατάλογο με τους απόντες μπαίνουν όλο και περισσότερα άτομα, όσο μεγαλώνω και πιστεύω πως αυτή τη φορά δεν θα φάω τα μούτρα μου, τόσο πιο πολύ μπαίνω σε άρνηση.
Στον Άγιο Βασίλη έπαψα να πιστεύω απο μωρό.
Μεγαλώνοντας έπαψα να πιστεύω και στους καλούς ανθρώπους
Παλιά όμως που ήμουν μικρός και πίστευα ή μάλλον είχα άγνοια κινδύνου και όλα σταματούσαν στο στην αγκαλιά της γιαγιάς μου τα πράγματα ήταν αλλιώς.
Έχω μια θεία.
Μάλλον είχα μια θεία. -ο κατάλογος με τους απόντες-
Θα μου πεις “Δεν μας σοκάρεις. Όλοι έχουν μια θεία. Δύο. Τρεις. Πενήντα”
Μερικοί έχουν και πολλές θείες.
Με τσεμπέρια. Με βαμμένο μαλλί. Κοντές. Ψηλές.
Θείες που σε βλέπουν στο δρόμο, και ακόμη και αν είσαι Σαράντα χρονών, θεωρούν ιερή τους υποχρέωση να σε βουτήξουν με τα δυο τους χέρια από τα μάγουλα και να σου κουνήσουν το κεφάλι πέντε έξι φορές, κάνοντας σε να νιώθεις τουλάχιστον Γαλλικό Μπουλντόγκ.
Θείες που έχουν άποψη για τα πάντα. Από την ημερομηνία στέψης του Καρλομάγνου (768μχ) μέχρι τη συνταγή για κουραμπιέδες (γιατί εδώ θα καταλήξω στο γράφω από τώρα)
Η δική μου θεία στην προκειμένη, ήταν μεγάλο αλάνι.
Όχι από αυτές τις θείες που κυκλοφορούν με καπιτονέ ρόμπα και σερνάμενη παντούφλα, αλλά από τις άλλες που είναι νταρντάνες και καλοζωισμένες -άσχετα εάν έχουν περάσει τον παθών τους τον τάραχο-.
Να φανταστείς είχε και γούνα.
Αληθινή.
Που μπορεί να είναι εξαιρετικά ενάντια στις φιλόζωες και οικολογικές πεποιθήσεις μου αλλά το 1980 αυτό στα παιδικά μάτια μου έμοιαζε τουλάχιστον υπερπαραγωγή.
Η Θεία μου λοιπόν έφτιαχνε τους πιο υπέροχους αφράτους κουραμπιέδες που υπάρχουν σε όλο το σύμπαν. Στέρεους, συμπαγείς και αφράτους, με μπόλικο βούτυρο και μπόλικη άχνη.
Το λοιπόν, η αγαπημένη μου γιαγιά (μετά από δική μου προτροπή ως λιχούδης μόνο στο ορκίζομαι) με έπιανε από το χέρι και με πήγαινε στη θεία να φάμε κουραμπιέ και φυσικά όχι μόνο έναν αλλά και δυο και τρεις και δέκα.
Συνταγές για κουραμπιέδες θα βρεις χιλιάδες σε όλο το ίντερνετ και ίσως να μην σου κάνει καν εντύπωση αυτή η δική μου συνταγή αλλά πιο πολύ -έχω γράψει και άλλες φορές- με ενδιαφέρει οι συνταγές μου να έχουν μια ψυχολογική, καθημερινή και ανθρώπινη χροιά, και όχι αυτό το στημένο στιλιζαρισμένο γκλάμουρους της τηλεόρασης η του περιοδικού. Αυτό το κάνουν και αλλοι πολύ καλύτερα απο εμένα.
Πάμε λοιπόν να δούμε τι έχουμε:

600 γραμμάρια βούτυρο φρέσκο
(Αγελαδινό εννοώ πουλάκι μου, και δεν είναι ανάγκη να πάρεις της γνωστής μάρκας, έχουμε και δικά μας νοστιμότατα)
250 γραμμάρια αμύγδαλο
½ κουταλάκι του γλυκού μπείκιν πάουντερ
1 πρέζα βανίλια
(καλύτερα είναι η φρέσκια δεν λέω χαζά, αλλά κοστίζει η ρουφιάνα οπότε βάλε από αυτή σε σκόνη ξέρεις με το κόκκινο καπάκι στο φιαλίδιο)
220 γραμμάρια ζάχαρη άχνη
(Στο σύνολο πάνω από 1 κιλό μην μασάς όμως, 200 γρ. θα χρησιμοποιήσουμε εδώ και με την υπόλοιπη θα πασπαλίσουμε τους κουραμπιέδες)
50 ml δυνατό ρούμι μαύρο η κονιάκ καλής ποιότητας
(όπως και να χει σε φτιαξα πάλι μη μιλάς)
1 κιλό αλεύρι (μαλακό η για όλες τις χρήσεις) και κάτι ψιλά σίγουρα οπότε υπολόγιζε 1200 περίπου
1 Μπουκαλάκι Ανθόνερο ή Ροδόνερο
(θα το βρεις στα S/M)
Μπόλικη άχνη για το πασπάλισμα περίπου 1 κιλό
(είδες που το πα πιο πάνω;)

Καταρχήν άσε κάτω το μπουκάλι με το Ρούμι τώρα!
Πλύνε χεράκια και πάμε με το μίξερ (σε δυνατή ταχύτητα) όπου χτυπάμε καλά και αλύπητα το αγελαδοβούτυρο με την άχνη για περίπου 20 λεπτά, έτσι θα αποκτήσουμε κουραμπιέ αφράτο - αφράτο και τσαχπίνικο, διότι αυτόν μωρό μου (σε αντίθεση με τους ανθρώπους) όσο περισσότερο το χτυπάμε τόσο καλύτερη θα γίνει η ζύμη!
Παράλληλα (ναι ξέρω δεν είσαι η θεά Κάλι με τα εφτακόσια χέρια, μην τα παίρνεις όλα της μετρητής πια και συ) παίρνουμε τα μύγδαλα να τα κόψουμε σε χοντρά κομμάτια, αφού όμως, προηγουμένως θα τα απλώσεις σε μία λαδόκολλα και θα τα ψήσεις στους 160οC για μερικά λεπτά έως ότου πάρουν χρυσαφί χρώμα. (όταν πάρουν μαύρο χρώμα δεν είναι της μόδας. Είναι καμένα ναι;)
Στα καπάκια αν και εφ όσων βγάλεις άκρη στη συνταγή, κοσκινίζουμε τα στέρεα υλικά όλα μαζί και τα ρίχνουμε (το αλεύρι, το μπείκιν και την βανίλια) στο χτυπημένο βούτυρο σταδιακά.
Νταξ εδώ είναι εύκολο, (εκτός απο το σύννεφο σκόνης που θα σηκώσεις και θα νιώσεις περίπου όπως o Al Pacino στο Scarface - "The eyes Chico. They never lie") 
Χώσε μέσα στο ζυμάρι το καβουρδισμένο μύγδαλο και στη συνέχεια το ρούμι, που ελπίζω και εύχομαι να μην το χεις πιει όλο επιμένω.
Συνεχίζεις το χτύπημα για άλλα 10 λεπτά, σε χαμηλή ταχύτητα αυτή τη φορά και τέλος.
Τώρα για το πλάσιμο μεριά.
Πλάθουμε τους κουραμπιέδες στρογγυλούς σε διάμετρο 3 χιλιοστά πιέζοντας με το δάχτυλό μας ελαφρώς την κορυφή.
Και επειδή αυτό είναι πολύ πχιότικο στο γραπτό λόγο, και πολύ πολιτισμένο θα σου το πω αλλιώς: Παίρνεις λίγο ζυμαράκι στα χέρια και το κάνεις μπαλάκι, και μετά το πατάς λίγο στην πάνω μεριά να γίνει σαν ένα ωραίο κεφτεδάκι με μια μικρή λακουβίτσα στη μέση.
Νταξ;
Θα τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170οC για 15-20 λεπτά.
Όχι περισσότερο γιατί θα γίνει μαύρος και πολύ σκληρός (όπου μάλλον αυτός ο χαρακτηρισμός θα πήγαινε καλύτερα σε πορνοστάρ και όχι σε κουραμπιέδες)
Τους βγάζουμε από το φούρνο, τους ψεκάζουμε με ροδόνερο η με ανθόνερο πολύ καλά τους αφήνουμε να κρυώσουν καλά (γιατί αν δεν κρυώσουν, η πρώτη στρώση ζάχαρης άχνης λόγω λεπτής υφής και λόγω ζέστης θα λιώσει με τη μια, και θα κάνει μια τραχιά κρούστα πάνω στον κουραμπιέ και υποθέτω θα θρηνήσουμε σφραγίσματα ) τους βουτάμε ή τους βάζουμε στη σειρά και τους πασπαλίζουμε με μπόλικη άχνη.
Και καλά μη νομίζεις ότι αυτό ήταν και τέλειωσε.
Όχι παιδί μου, αν δεν θέλεις κόπο να πας να πάρεις έτοιμους, αυτή η διαδικασία με το πασπάλισμα της άχνης γίνεται Πέντε Έξι φορές για να πιάσει καλά η ζάχαρη η οποία δίνει και γλύκα στην τελική.
Επίσης οι κουραμπιέδες θέλουν κλείσιμο σε αεροστεγές φαγητοδοχείο ή κλείσιμο ΚΑΛΟ με μεμβράνη γιατί ενικά είναι στεγνό προϊόν και αγαπάει με τρέλα την υγρασία με πάθος και με τρέλα, και αν πάρει υγρασία θα γίνει λαπάς σκέτος και δεν θα τρώγεται οπότε τσάμπα ο κόπος.
Κατάλαβες;
Άντε παιδί μου Καλές γιορτές σου εύχομαι και καλά μυαλά

P.s. Αμύγδαλα υπάρχουν στο εμπόριο καθαρισμένα έτοιμα και σε διάφορες μορφές, σε πούδρα, σε φιλέ, ολόκληρα..οπότε αν θες να το κάνεις ευκολότερο...

8 Νοεμβρίου 2017

Για κάποιο λόγο γίνανε όλα

Υπάρχουν Post τα οποία δεν ξέρω πώς να αρχίσω και πώς να καταλήξουν έτσι ώστε να δέσουν με τη συνταγή.
Συνήθως θα γράψω μια ιστορία, προσωπική η όχι δεν έχει σημασία, για να τη δέσω στη συνέχεια με το κυρίως κείμενο που είναι ή συνταγή.
Μερικές μέρες όμως δεν μου βγαίνουν τα λόγια και συνήθως γράφω γιατί πιστεύω πως όταν μιλώ δεν με ακούν. Μερικές μέρες δεν μου βγαίνει ούτε όμως ούτε και να γράψω και έτσι Postάρω μουσική.
Μιλάω σπάνια για μένα και εκεί που θα το κάνω θέλω να αξίζει, μπορεί να δείχνω αυτό το χαρούμενο και έξω καρδιά παιδί που υπερξοδέυω τον εαυτό μου στα social media αλλά βασανίζομαι από τους δαίμονες μου και κυρίως από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Γενικά είμαι καλός άνθρωπος μα ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι μου με μισούν υπάρχουν κάποιοι που με σιχαίνονται και έτσι υπάρχει ισορροπία. Βασικά πούτσα μου! Δεν με αφορά. Αλλά είμαι καλό παιδί μέσες άκρες. Έχω ελαττώματα πολλά, είμαι ξεροκέφαλος εγωιστής και αυτοκαταστροφικός. Δεν μπορώ τους ψεύτες και τους άκαρδους ανθρώπους. Δεν μπορώ αυτούς που δεν ερωτεύονται δεν μπορώ αυτούς που δεν αγαπάνε. Κάνω μεγάλες σφιχτές αγκαλιές. Σιχαίνομαι τη φέτα την κανέλα και το αρνί.
Και τα ψάρια.
Και το ρυζόγαλο.
Επίσης δεν μπορώ αυτούς που με πλησιάζουν γιατί θέλουν κάτι. Καλύτερα πες μου τι θες και θα στο δώσω απλόχερα αλλά πες το.
Φυσικά αυτό όταν έχεις να κάνεις με μαθητές ειδικά, αυτό είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι αλλά το συνηθίζεις.
Οι μαθητές είναι περίεργα πλάσματα.
Μερικές φορές όταν κάθομαι στην έδρα και έχω 35 μάτια καρφωμένα επάνω μου νιώθω αμήχανος και φοβάμαι λες και με σημαδεύουν με καραμπίνα στο κεφάλι. Ακούω τη φωνή μου την ώρα της παράδοσης και σκέφτομαι “σκέψου τα χρόνια στο ραδιόφωνο, μαλάκα σκέψου ότι είσαι μόνος, δεν σε βλέπουν μόνο σε ακούν” Μερικές φορές γυρίζω σπίτι μετά το μάθημα και από τον πονοκέφαλο κάνω εμετό, έχει συμβεί συχνά. Μερικές φορές τους κοιτάζω όταν μιλάνε με πάθος για τη μαγειρική, όταν κρέμονται από τα χείλια μου την ώρα της συνταγής, όταν μου λένε τι φαγητό έφτιαξαν και αν πέτυχε και αν δεν πέτυχε, και βλέπω ματάκια να λάμπουν και δακρύζω, μερικές φορές βλέπω τα χεράκια με τα μαχαίρια που τρέμουν την ώρα που κρατάνε το μαχαίρι βλέπω την αμηχανία στην εκτέλεση της συνταγής. Και χαμογελάω
Οι μαθητές μπορούν να σου πάνε τα νεύρα 0-100 σε dt και από το Ζενίθ στο Ναδίρ.
Ξοδεύω πολύ χρόνο μαζί τους, βγαίνουμε, πίνουμε, κάνουμε Caraoke, έχουμε μοιραστεί γάμους, αρραβώνες, κηδείες, χωρισμούς, τα πάντα! Κάνουμε παρέα είμαστε φίλοι! Λέμε καφρίλες,
Και τα αγαπάω τα παιδιά μου πολύ και είμαι περήφανος για αυτά.



Χοιρινό στην κατσαρόλα με μουστάρδα
Υλικά:
700 γραμμάρια κόντρα χοιρινή χωρίς κόκκαλο
(Περίπου Έξι κομμάτια είναι αυτό)
250 γραμμάρια καπνιστό μπέικον
1 κρεμμύδι ξερό
6 μανιτάρια
1 μικρή κρέμα γάλακτος (250ml)
1 κύβο βοδινού
Λευκό κρασί
Μουστάρδα κατά βούληση
Αλάτι, Κόκκινο Καπνιστό Πιπέρι
1 πακέτο χυλοπίτες η Ταλιατέλες

Εκτέλεση:
“Έπλυνα τα χέρια μου και μπήκα στην κουζίνα. Τώρα που το σκέφτομαι είχα να μαγειρέψω σπίτι μου 1,5 χρόνο και σήμερα μάλλον επιβάλλεται. Είχα μια κουραστική ημέρα και το μαγείρεμα μου βάζει τις σκέψεις μου σε τάξη. Τουλάχιστον κάπως έτσι σκεφτόμουν την ώρα που έκοβα το χοιρινό σε λωρίδες ενώ είχα βάλει ήδη μια κατσαρόλα με νερό στη φωτιά για να βράσουν τα ζυμαρικά και μια ακόμη με ελάχιστο ελαιόλαδο για να σοτάρω το χοιρινό.
Καλή η μαγειρική αλλά να χεις και κάποιον να σου κάνει τη λάντζα σκεφτόμουν και μετά σκεφτόμουν που έλεγε το αφεντικό μου τις προάλλες ότι η λάντζα λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά και έτσι έπλυνα και τα πιάτα από το μεσημέρι. Έτσι και αλλιώς όταν μαγειρεύεις επαγγελματικά με γκάζι, μετά η οικιακή κουζίνα φαίνεται μαρτύριο είναι η αλήθεια αλλά πάνω κάτω θα τσιγαριστεί το χοιρινό που θα πάει λέω και το ρίχνω μέσα στην κατσαρόλα με το ελαιόλαδο, αλλά εκείνη τη στιγμή για κάποιο γαμημένο λόγο δεν βρίσκω την ξύλινη κουτάλα μου, ανοίγω ένα συρτάρι βρίσκω 16 μαχαίρια μέσα, σκέφτομαι πόσα έχω ο μαλάκας τι θα τα κάνω; Τελικά βρίσκω την κουτάλα και οριακά πριν κολλήσει ανακατεύω καλά το χοιρινό και μετά  το παρατάω στην τύχη του γιατί θα μου χυθεί το νερό από τα μακαρόνια.
Ας πιάσω να κόψω το κρεμμύδι και τα μανιτάρια σε φέτες, να κόψω και το μπέικον να το χω έτοιμο, και να κοίτα να δεις που έβρασε το νερό.
Έριξα αλάτι μέσα και μετά τα ζυμαρικά και τα φερα δυο γύρες.
Ψιλόκοψα το κρεμμύδι, έκοψα φέτες τα μανιτάρια και λωρίδες το μπέικον, στο ίδιο ξύλο κοπής δεν γαμιέται το HACCP εγώ θα τα φάω.
Ρε μάνα έχουμε κάνα πρεζόκρασο να ρίξω μέσα στο γαμώκρεας;
Έχουμε λέει η μάνα μου και γω αναλογίζομαι για πιο λόγο έχουμε κρασί στο σπίτι μας και δεν το χω πίει; Ρίχνω μια καλή δόση στο κρέας, τραβάω και μια γερή τζούρα.
Ρε! Νόστιμο το γαμημένο ας πιώ μια ακόμη
Νηστικό αρκούδι δε χορεύει αλλά δεν μαγειρεύει κιόλας και το εν λόγω αρκούδι πείνασε πολύ.
Ευτυχώς γίνανε τα ζυμαρικά. Τα έριξα στο σουρωτήρι και τα ξέπλυνα, το κρέας πήρε χρώμα οπότε ας ρίξω μέσα και τα υπόλοιπα υλικά να ρίξω και την κρέμα και την μουστάρδα τον κύβο, λίγο αλάτι, ας δοκιμάζω Ο.Κ. νοσοκομειακό το έκανα πάλι, ας βάλω και την πάπρικα και ας το αφήσω να βράσει κάνα δεκάλεπτο, ίσα να ρίξω λάδι και στα μακαρόνια να μη κολλήσουν
Πιάνω τρίψω το τυρί.

“Για κάποιο λόγο γίνανε όλα” σκέφτομαι.

14 Απριλίου 2016

Ζουμερό φιλέτο κοτόπουλου σωταρισμένο στο τηγάνι με τραγανό πράσο (Πρασοτηγανιά με κότα ρε!)

Όπως σου είπα έχω 10 μέρες που κάνω δίαιτα (για πολλοστή φορά στη ζωή μου πια) Η ζωή μου χωρίς τον υδατάνθρακα είναι μαύρη πρέπει να παραδεχτώ και ο χωρισμός μας μου χει στοιχίσει απίστευτα.
Στα μείων να βάλουμε το ότι αυτές οι γαμημένες πρωτεϊνικές δίαιτες στοιχίζουν το κέρατο τους το τράγιο και πραγματικά είναι πολύ δύσκολο αν δεν έχεις λεφτά. Υπάρχει όμως ένα συν, στο ότι σε βοηθούν να στύψεις την κεφαλα σου, να βρεις τρόπους και φαγητά που θα κάνουν τη ζωή σου λίγο πιο εύκολη, δεν θα ελαφρύνουν κατά πολύ την τσέπη σου και φυσικά να χορτάσεις που για αυτό σκάμε κυρίως.
Το ξέρω βρε ότι δεν ανακάλυψα το φεγγάρι, μη φανταστείς ότι θα σου δώσω καμιά υπεραπίστευτη συνταγή από αυτές που θα κάνεις στην πεθερά σου για να τις αποδείξεις τι «και γαμώ τα μαγείρια» είσαι. Μια τηγανιά θα κάνουμε.
Αλλά από την άλλη μην υποτιμάς κανέναν..
Προσθήκη λεζάντας
Υλικά:
1 στήθος κοτόπουλο (ολόκληρο αλλά χωρίς κόκκαλα και χωρίς πέτσα)
2 κανονικά πράσα
½ κόκκινη πιπεριά (πιότερο για το χρώμα, ζεις και χωρίς αυτή)
Ελαιόλαδο
1 Κύβο κότας η λαχανικών η βοδινού η σκόνη για ενίσχυση της γεύσης (ξέρεις εσύ μην κάνουμε διαφήμιση τώρα)
Μπαχαρικά κατά βούληση
Αν υπάρχει λίγο λευκό κρασί
Εκτέλεση:
Τα υλικά είδες είναι απλά και εύκολα, θα πάρεις το κοτόπουλο όπου αν βαριέσαι τόσο εξωφρενικά πολύ θα ζητήσεις από τον κοτοπουλά – κρεοπώλη σου να στο κόψει σε μεγάλα κομμάτια η σε λωρίδες κατά μήκος (Ζουλίεν όπως λένε οι πολιτισμένοι Σέφηδες)
Ας πούμε ότι ξεμπερδέψαμε με το πουλερικό, πάμε να δούμε λίγο τα πράσα. Μη σε ξεγελάει που χει μπόι δυο μέτρα το πράσο αδερφέ, μαζεύει της πουτάνας τη λάσπη μέσα στη φυλλαράκια του και θέλει πολύ καλό πλύσιμο. Για αυτό άκου τι θα κάνεις:
Θα πάρεις τα πράσα θα καθαρίσεις τυχών σαπισμένα φυλλαράκια στις άκρες η και εξωτερικά, θα κόψεις τις άκρες τους πάνω και κάτω και μετά θα τα κόψεις σε φέτες πάχους 1 εκατοστού. Θα τα ρίξεις μέσα στη λάντζα (την οποία φυσικά θα έχεις πλύνει πρώτα από σαπουνάδες η τυχών άπλυτα πιάτα)
Αφού λοιπόν κάνεις αυτό, θα ανοίξεις τη βρύση τρεχούμενο δροσερό νεράκι και θα αφήσεις να σκεπαστούν μέχρι πάνω τα κομμένα πράσα, τώρα θα ρίξεις μέσα 1 ποτήρι ξύδι απλό και μια γενναία χούφτα αλάτι, θα τα ανακατώσεις ελαφρά, και έπειτα άφησε τα λίγο στην ησυχία τους. Μετά από κάνα μισαωράκι και αφού θα τα ξανά ανακατέψεις και θα τα ξεπλένεις, άφησε τα στο τρυπητό να στραγγίσουν. Δεν είναι μεγάλη η ποσότητα για αυτό μη φρικάρεις.
 Από ότι μου χει πει ο θείος ο Τάκης καλή του ώρα, το όξινο βοηθά στη διάσπαση της λάσπης που τυχών θα χουν επάνω, είναι αντισηπτικό και φυσικά μαζί με το αλάτι θα διώξουν τυχών ανεπιθύμητους επισκέπτες που βρήκανε καταφύγιο στο λαχανικό.
Σκουλήκια και τέτοια ας μην γίνω πιο ρομαντικός
Στο δια ταύτα τώρα. Κόψαμε πουλερικό, πλύναμε πράσα, τσακώνουμε το μεγάλο τηγάνι και ρίχνουμε μέσα την κλασσική δόση ελαιόλαδου να καλύψουμε τον πάτο του, μόλις αυτό ζεσταθεί, ρίχνουμε μέσα το κομμένο κοτόπουλο και τσιγαρίζουμε καλά από όλες τις πλευρές να ασπρίσει (θα το δεις έτσι θα γίνει) μετά ρίξε μέσα το πράσο που χεις πλύνει και στραγγίσει, την κόκκινη πιπεριά αν αποφασίσεις να βάλεις, και ανακάτεψε καλά. Τώρα σβήσε με το κρασί αν έχεις είπαμε, συμπλήρωσε με λίγο νεράκι τόσο ώστε να το καλύψεις και άσε με σκεπασμένο καπάκι να βράσει ένα μισαωράκι σε μέτρια θερμοκρασία, φρόντιζε να το κοιτάς που και που να μην μείνει από υγρά, λίγο πριν το τέλος ρίξε μέσα τα μπαχαρικά που αγαπάς (κατά προτίμηση ταιριάζει απλά πιπέρι μαύρο και λίγο ελάχιστο κόκκινο καυτερό) τον Κύβο η Σκόνη (μην τα ξαναλέμε, και πρόσεχε γιατί αυτά τα διαόλια είναι πίτα στο αλάτι, μην το λυσσάξεις το φαΐ) και αλάτι.
Μετά απλά τρως.
Τι; Θες και άλλο;

Τιπς:
a.    ½ μικρό φρέσκο στυμμένο λεμόνι στο τέλος δεν θα τανε κακό να ξες
b.    Αν πλύνεις/κόψεις το κοτόπουλο σπίτι, φρόντισε να πλύνεις ΚΑΛΑ τη σανίδα κοπής και το μαχαίρι σου πριν «αγγίξεις» άλλο τρόφιμο, δεν κάνουμε μαλακίες με ετούτα.

c.     Το κρεμμύδι είναι πρώτα ξαδέρφια με το πράσο αλλά αν το γουστάρεις δεν θα ναι έγκλημα και ½ κρεμμύδι στο φαγητό να τσιγαριστεί μαζί με την κότα.

7 Απριλίου 2016

Πανδαισία Μεσογειακών λαχανικών ψημένα με τα υγρά τους και ελαιόλαδο (*Τουρλού βρε μαλάκα)

Εγώ μάνα μου, με το φαΐ από μωρό δεν είχα θέμα (φαίνεται και από τα κιλά μου άλλωστε). Μεγαλώνοντας όμως και ασχολούμενος επαγγελματικά με τη μαγειρική έγινα κέρατο βερνικωμένο και απόκτησα κάτι χούγια γάμησε τα. Σε ένα πράγμα όμως συμφωνεί οποιοσδήποτε με χει ταΐσει έστω και μια φορά.
Δώσε μου λαχανικά και κόψε μου το Internet (που λέει ο λόγος χαλάρωσε μην παίρνεις αέρα)
Η μεσογειακή διατροφή όπως πολύ καλά ξέρεις είναι τσίτα πίτα στα λαχανικά αυτό το γνωρίζουμε όλοι, στην Ελλάδα τα τιμούμε πολύ και συχνά αν και ναι, η αλήθεια είναι πως μερικές φορές είναι βαρετά, για αυτό και καλό είναι να είμαστε λίγο πιο ευέλικτοι στο μαγείρεμα τους.
Φυσικά και δεν ανακάλυψα το φεγγάρι μην νομίζεις.
Τουρλού θα φτιάξουμε. Ο τίτλος είναι παραπλανητικός γιατί είμαστε και τέτοιοι, ψαρώνουμε από αυτό θα μας σερβίρουν φτιαγμένο με ωραίες λέξεις.
Όπως έχει πει και η αείμνηστη Μαλβίνα Κάραλη: “Ξέρεις τι αίγλη έχουν οι απατεώνες;”

Υλικά:
2 μελιτζάνες
½ κιλό μανιτάρια καβαντζωμένα από την προηγούμενη συνταγή
3 φρέσκα κρεμμύδια
2 μεγάλα καρότα
1 σκελίδα σκόρδο
½ ματσάκι μαϊντανό
2 μικρά ξερά κρεμμύδια
4 μικρά κολοκυθάκια
1 μεγάλη φρέσκια ντομάτα
Μπόλικο ελαιόλαδο να καλύψει καλά τα λαχανικά (τι διάολο λαδερό φτιάχνουμε για;)
2 ποτήρια νερό τουλάχιστον
Αλάτι και μπαχαρικά της αρεσκείας σου

Εκτέλεση:
Το τουρλού σαν λέξη είναι τούρκικο. Συγγενεύει πολύ με το γαλλικό Ratatouille το οποίο άσχετο, αλλά αν το ψάξεις στο γούγλη, βγάζει πρώτα την ταινία και μετά το φαΐ. Μερικοί σαν φαγητό το συγχέουν με το Μπριάμ το οποίο όμως και αυτό κρατάει η σκούφια του κάπου στην Ινδία, όπου θεωρείται πως είναι ξαντέρφο  με το φαγητό Biryani.
Για την ιστορία το Μπριάμ περιέχει Κολοκυθάκι, πατάτα και κρεμμύδι σαν βασικά συστατικά.
Στο φαΐ μας λοιπόν τώρα το οποίο ουσιαστικά σαν συνταγή είναι: “Παίρνουμε τα λαχανικά τα κόβουμε σε χοντρά κομμάτια και τα χώνουμε στο ταψί μαζί με τα υπόλοιπα υλικά” Για να γεμίσει η ανάρτηση όμως θα σου πω μερικά ψιλολόγια
Φυσικά πλένεις τα χέρια σου αυτό το ξέρεις χρόνια τώρα, πλένεις και τα λαχανικά, άντε δε γαμιέται πλύνε και τα μανιτάρια να μας φύγει ο γκαηλές, πάρε ένα καλό μαχαίρι και κόψε τα λαχανικά σε φέτες η σε μεγάλα κομμάτια.
Τα οποία έχεις φροντίσει φυσικά να καθαρίσεις.
Η φλούδα της μελιτζάνας (όπως και το πράσινο μέρος της πατάτας) περιέχει μια ουσία που λέγεται “σολανίνη” και σε μεγάλο βαθμό θεωρείται ότι είναι δηλητηριώδης για αυτό και καθαρίζουμε αρκετή από αυτήν, κάνοντας σχέδιο τύπου, μια λωρίδα καθαρίζεις μια αφήνεις. Το λοιπόν κόβεις όλα τα λαχανικά όπως προείπα σε κομμάτια, εκτός από τα καρότα που θα το κόψεις σε μικρότερα κομμάτια, γιατί ως πιο σκληρά είναι εύλογο ότι δεν θα ψηθούν αναλογικά στον ίδιο βαθμό με το κολοκυθάκι λόγου χάρη, που είναι η τρυφερότητα η ίδια.
Τα ανακατεύεις μέσα στη γάστρα με το λάδι το νερό και τα μπαχαρικά, καπακώνεις και ψήνεις για μια ώρα τουλάχιστον.
Σερβίρεται κατά κύριο κανόνα με μια φρατζόλα ψωμί, χωριάτικη σαλάτα…. τίγκα στο λάδι για βούτες και κάνα κιλό τυρί φέτα γιατί είμαστε στον όγκο.
Τα φιλιά μου.
Α! να μην ξεχάσω να σου πω πως μπορείς να βάλεις μέσα στο φαγάκι αυτό ότι μα ότι λαχανικό έχεις σπίτι δεν υπάρχει κανόνας.  Κανονικά και παραδοσιακά βάζουμε μέσα πατάτες και πιπεριά, απλά εγώ δεν έβαλα αυτή τη φορά. Επίσης μπορείς να το εμπλουτίσεις με ντομάτα κονκασέ ή σπιτική σάλτσα ντομάτας (αλλά σε καμία περίπτωση πελτέ γιατί θα το κάνεις πάρα πολύ βαρύ) αν το θέλεις πιο κόκκινο, δεν είναι να βάζεις φρέσκιες ντομάτες τέτοια εποχή άστο…!